Bo stworzenie żarliwie oczekuje objawienia synów Boga.
Rz 8:19
Cel istnienia człowieka
W każdym człowieku pojawia się gorące pragnienie poznania Boga. Bóg upodobał sobie właśnie człowieka, uczynionego na swój obraz i podobieństwo. Celem było to, co czytamy u apostoła Piotra:
[…] abyście ogłosili cnoty Tego, który powołał was z ciemności do przedziwnego swojego światła.
1 P 2:9
Zadaliśmy sobie kilka pytań. Jak ogłosić cnoty Tego, który powołał nas z ciemności do światła? Jak i co mamy głosić? W jaki sposób Bóg nas powołał? Czym jest ta ciemność? Czym jest to „przedziwne światło Boga”?
Nawrócenie się do Jezusa Chrystusa
Chodźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja dam wam odpocząć. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem łagodny i pokorny sercem, a znajdziecie odpocznienie dla swoich dusz.
Mt 11:28-29
Po tym, jak poznaliśmy ewangelię o Jezusie Chrystusie, przyjęliśmy Jezusa jako naszego Boga, Pana i Zbawiciela. Zaakceptowaliśmy Jego ofiarę i uznaliśmy ją za jedyną i wystarczającą do zbawienia. Przyjęliśmy chrzest wodny i dostąpiliśmy obietnicy Ojca, zesłania Ducha Świętego.
Ten to Duch współświadczy z naszym duchem, że jesteśmy dziećmi Boga.
Rz 8:16
Doświadczyliśmy realnej zmiany w życiu i „odpoczynku dla naszych dusz”. Jest ona tak mocna, że naszym naturalnym pragnieniem stało się dzielenie się tym, jak Jezus Chrystus zmienił nasze życie i pomaganie innym w ich zmaganiach.
Odkrywamy, że każdy kolejny dzień przynosi coraz większe pragnienie przybliżania się do naszego Pana. Jako uczniowie Jezusa Chrystusa trwamy w modlitwie i relacji z Nim, a także w czytaniu Słowa Bożego. Jest ono naszym codziennym pokarmem duchowym.
I w wielu innych słowach świadczył i zachęcał ich, mówiąc: Dajcie się uratować z tego przewrotnego pokolenia.
Ci więc, którzy z radością przyjęli jego słowa, zostali ochrzczeni, i w tym dniu przyłączonych zostało około trzech tysięcy dusz.
I trwali niezłomnie w nauce apostołów i we wspólnocie, i w łamaniu chleba, i w modlitwach.
I codziennie też trwali niezłomnie i jednomyślnie w świątyni, łamiąc także chleb po domach, przyjmowali pokarm z radością i w prostocie serca, chwaląc Boga i mając życzliwość u całego ludu. A Pan codziennie przyłączał do tego grona — do zboru — tych, którzy dostępowali zbawienia.
Dz 2:40-42.46-47
Życie w posłuszeństwie Słowu Bożemu
Czymś naturalnym stało się życie w posłuszeństwie Słowu Bożemu, które jest dla nas fundamentem wiary. Czytamy w nim, że pierwsi uczniowie spotykali się wspólnie i trwali w nauce apostołów, we wspólnocie, w łamaniu chleba (wieczerza Pańska) i w modlitwach. Chwalili Boga i mieli życzliwość u całego ludu.
Pragniemy być uczniami Jezusa Chrystusa, wykonując wszystkie Jego polecenia. Głosimy Królestwo Boże i czynimy uczniami innych ludzi.
Zdajemy sobie sprawę, że jako ludzie jesteśmy zawodni. Potrzebujemy ciągłego wzmocnienia Słowem Bożym. Konieczne jest, abyśmy przebywali z Jezusem Chrystusem i wypełniali się Jego cechami jeszcze mocniej.
Wspólnota chrześcijańska, kościół
Na wzór pierwszego kościoła spotykamy się na nabożeństwach, wspólnych modlitwach, czytaniu Słowa Bożego, dziękczynieniu, pamiątce ostatniej wieczerzy, uwielbieniu naszego Pana oraz na społeczności.
Naszym życiem pragniemy świadczyć o Jezusie Chrystusie wśród rodziny, znajomych i najbliższych.
Głosimy również ewangelię wszędzie tam, gdzie Pan Jezus pozwoli. Czytamy Pismo Święte publicznie na rynkach i rogach ulic. Rozmawiamy z ludźmi, których mijamy na ulicy w trakcie codziennego życia.
Kilka kadrów: chrzest w wodzie, czytanie Pisma na mieście, zaproszenie do modlitwy, wizytówki i tablica z domu. Kliknij, aby powiększyć.
