Chrzest wodny

Chrzest wodny nie jest religijnym zwyczajem, który dokładamy do wiary. Jest poleceniem Jezusa i pierwszym krokiem posłuszeństwa po przyjęciu ewangelii. Zebraliśmy tu fragmenty Pisma, które mówią, komu chrzest jest dany, co znaczy i co po nim następuje. Wszystkie wersety są z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej.

Nakaz Jezusa

I powiedział do nich: Idźcie na cały świat i głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.
Mk 16:15-16

Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego; Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.
Mt 28:19-20

Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego. Obietnica ta bowiem dotyczy was, waszych dzieci i wszystkich, którzy są daleko, każdego, kogo powoła Pan, nasz Bóg.
Dz 2:38-39

Kto potrzebuje chrztu wodnego?

każdy człowiek, z każdego narodu i kultury

Co musiało wydarzyć się wcześniej?

usłyszenie i przyjęcie ewangelii, dobrej nowiny o Królestwie Bożym
zostanie uczniem Jezusa Chrystusa
pokuta, czyli zmiana myślenia
uświadomienie sobie grzesznego stanu
wyrażenie pragnienia chrztu

Wszystkie te punkty mówią jedno: w przymierze z Bogiem wchodzi się świadomie. Nikt nie podpisuje w banku umowy, której nie przeczytał, a tu chodzi o więcej niż o pieniądze. Dlatego pierwszy punkt jest pierwszy: „A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli?” (). Najpierw ktoś musi powiedzieć, co Bóg zrobił, potem człowiek może w to uwierzyć, a chrzest jest odpowiedzią człowieka, który już wie, na co się zgadza. Z tego samego powodu nie chrzcimy nikogo, kto nie może tego sam zrozumieć i sam o to poprosić. Jak taka świadoma zgoda brzmi w słowach, pokazuje przykładowa modlitwa grzesznika.

Jakie znaczenie ma chrzest wodny?

Dlaczego teraz zwlekasz? Wstań, ochrzcij się i obmyj swoje grzechy, wzywając imienia Pana.
Dz 22:16

Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia.
Rz 6:3-4

Teraz też chrzest, będąc tego odbiciem, zbawia nas – nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga – przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa;
1 P 3:21

pogrzebanie starej, grzesznej natury
postępowanie w nowości życia razem z Jezusem Chrystusem
odpowiedź czystego sumienia wobec Boga

Jakie były skutki chrztu?

Ci więc, którzy chętnie przyjęli jego słowa, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się tego dnia około trzech tysięcy dusz. Trwali oni w nauce apostołów, w społeczności, w łamaniu chleba i w modlitwach.
Dz 2:41-42

Bo wszyscy przez jednego Ducha zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha.
1 Kor 12:13

przyłączenie do wspólnoty kościoła
trwanie w nauce apostołów
uczestniczenie w wieczerzy, czyli w łamaniu chleba
trwanie w modlitwach

Jak praktykujemy chrzest u nas

Jako społeczność praktykujemy chrzest w wodzie przez pełne zanurzenie, w wieku pozwalającym na świadomą decyzję.

Chrzest następuje po świadomym i dobrowolnym przyjęciu Pana Jezusa Chrystusa do swojego życia, czyli po usłyszeniu i przyjęciu ewangelii, uznaniu Jezusa Chrystusa za Boga, który przyszedł w ciele, pokucie, czyli zmianie myślenia, uznaniu ofiary Jezusa Chrystusa za jedyną i wystarczającą do zbawienia oraz po wyrażeniu pragnienia chrztu jako owocu posłuszeństwa Słowu Bożemu.

Chrzest przez zanurzenie w jeziorze: dwóch braci zanurza mężczyznę w wodzie — Chrzest przez pełne zanurzenie, lato 2024

Najczęstsze pytania

Czym jest chrzest wodny i kogo się chrzci?

Chrzest wodny to zanurzenie w wodzie na polecenie Jezusa, pierwszy krok posłuszeństwa po przyjęciu ewangelii. Nie jest religijnym zwyczajem doklejonym do wiary.

Greckie słowo, które tłumaczymy jako „chrzest”, znaczy po prostu: zanurzyć. Samo zanurzenie nie było wtedy nowym pomysłem, bo Żydzi znali mikwę, basen do rytualnego obmycia. Nowe u Jana Chrzciciela było to, kogo się zanurza i po co.

Chrzcimy tych, którzy usłyszeli dobrą nowinę i sami o chrzest proszą. Kolejność w Dziejach Apostolskich jest zawsze ta sama: usłyszał, przyjął, został ochrzczony (). Nakaz Jezusa dotyczy ludzi z każdego narodu ().

Tego chrztu nie należy mylić z chrztem w Duchu Świętym. Tam zanurza Jezus, nie człowiek. Więcej o tym, w co wierzymy, jest w wyznaniu wiary.

Czy chrzest jest konieczny do zbawienia?

Nie w tym sensie, że zbawia woda. Tak w tym sensie, że Jezus to nakazał.

Zbawia łaska przyjęta wiarą (). Paweł pisze wprost, że Chrystus nie posłał go, aby chrzcił, ale aby głosił ewangelię (). Gdyby chrzest był warunkiem zbawienia, apostoł nie mógłby go tak odsunąć na bok.

A jednak chrzest należy do nakazu Jezusa () i w Dziejach nikt z nim nie zwleka. Trzy tysiące osób tego samego dnia. Strażnik więzienia w środku nocy, jeszcze przed śniadaniem. Nie ma tam kogoś takiego jak wierzący, który odkłada chrzest na później.

Najkrócej: chrzest nie jest warunkiem zbawienia, ale jest warunkiem posłuszeństwa.

Jedna uwaga do wersetu, który w tej rozmowie pada najczęściej. Jezus mówi: kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony (). Potępienie wiąże się tam wyłącznie z niewiarą, nie z brakiem chrztu. To samo słychać u Jana: kto nie wierzy, już jest potępiony ().

Czy chrzest zmywa grzechy?

Grzech zmywa krew Jezusa, nie woda.

Nieporozumienie bierze się stąd, że kilka fragmentów opisuje chrzest słowami o myciu. Ananiasz mówi Saulowi: ochrzcij się i obmyj swoje grzechy (). Ale Piotr sam to rozstrzyga. Pisze, że chrzest „nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga” (). W jednym zdaniu mówi, o co chodzi i o co nie chodzi.

Środek oczyszczający jest w całym Piśmie jeden i ten sam: krew (). Woda go pokazuje, tak jak chleb pokazuje ciało.

Dwa zdarzenia z Dziejów zamykają sprawę z obu stron. Szymon Mag został ochrzczony, a chwilę później Piotr mówi mu, że jest w gorzkiej żółci i w więzach nieprawości (). Woda go nie zmyła, bo nie było wiary. U Korneliusza odwrotnie: Duch Święty zstąpił, zanim ktokolwiek dotknął wody ().

Chrzest nie zmywa grzechu. Chrzest ogłasza, że został zmyty.

Byłem ochrzczony jako niemowlę. Czy mam się ochrzcić drugi raz?

To nie będzie drugi chrzest. To będzie pierwszy.

W Nowym Testamencie kolejność jest zawsze taka sama: usłyszał, uwierzył, został ochrzczony (). Niemowlę nie mogło uwierzyć, więc to, co się wtedy stało, było decyzją twoich rodziców, a nie twoją odpowiedzią na ewangelię.

Jest w Dziejach scena, którą mało kto zna. Paweł spotyka w Efezie uczniów ochrzczonych chrztem Jana, czyli chrztem, który zarządził sam Bóg, a nie ludzki wymysł. I chrzci ich jeszcze raz, bo w tamtym chrzcie nie było Chrystusa (). Skoro prawdziwy Boży chrzest wymagał uzupełnienia, o ile bardziej obrzęd, w którym nie było ani wiary, ani decyzji.

Zwykle to nie jest problem teologiczny, tylko rodzinny. Czy to znaczy, że mama i babcia się myliły? Nie. Zrobiły to, co uważały za najlepsze, i chciały oddać cię Bogu. Ale nikt nie może uwierzyć za ciebie, tak samo jak nikt za ciebie nie weźmie ślubu.

Jeżeli byłeś już ochrzczony świadomie, jako nastolatek albo dorosły, a potem odszedłeś od Boga, to inna sprawa. Chrzest nie traci ważności przez późniejszy upadek. Porozmawiajmy o tym osobno.

Dlaczego chrzcicie przez zanurzenie, a nie przez polanie?

Bo tak znaczy to słowo i taki jest obraz.

Greckie baptizo to „zanurzam”. Grecki ma osobne słowo na „skropić” i osobne na „wylać”, a Nowy Testament ani razu nie użył ich o chrzcie. Polskie „chrzest” ten obraz zgubiło i dlatego wielu z nas słyszy to słowo, a widzi muszelkę z wodą.

Chrzest jest pogrzebem (). Zmarłych się nie skrapia, zmarłych się grzebie. Kilka kropel na czole o pogrzebie przypomina, ale go nie pokazuje.

Widać to w samych opisach. Jan chrzcił w Ainon, bo było tam dużo wody (), a do polania wystarczy dzbanek. Filip i Etiopczyk zeszli do wody obaj (), a do polania nikt nie wchodzi do rzeki we dwóch.

Uczciwie: polanie z braku wody dopuszczał już Didache, podręcznik kościelny z około roku 100, jako wyjątek na sytuację awaryjną. Później wyjątek przerósł zasadę. My wracamy do zasady.

W jakim wieku można się ochrzcić i dlaczego nie chrzcicie niemowląt?

Pismo nie wyznacza granicy wieku. Stawia inny warunek: człowiek, który się chrzci, ma sam wierzyć.

Jezus powiedział: czyńcie uczniami, chrzcząc i ucząc (). Niemowlę nie może być uczniem, bo uczeń to ktoś, kto poszedł za kimś świadomie. Piotr postawił warunek przed chrztem, nie po nim: upamiętajcie się (). Łukasz, wyliczając ochrzczonych w Samarii, pisze o mężczyznach i kobietach (), choć byłby to najlepszy moment, żeby wspomnieć o dzieciach, gdyby je chrzczono.

Znamy argument z „całych domów”: skoro ochrzczono dom Lidii i dom strażnika więzienia, musiały tam być dzieci. Tyle że te same fragmenty czytane do końca mówią, że cały dom słuchał Słowa i cały dom radował się, że uwierzył (). Niemowlę nie słucha kazania i nie cieszy się z uwierzenia.

Trochę historii: pierwsza wyraźna wzmianka o chrzczeniu małych dzieci pochodzi od Tertuliana, około roku 200, i jest zdaniem przeciwko tej praktyce. Nie twierdzimy więc, że wymyślono ją w średniowieczu. Twierdzimy tyle, ile jest prawdą: nie ma jej w Piśmie, a wczesny Kościół nie był co do niej zgodny.

Co robimy zamiast tego? To, co zrobił Jezus, kiedy przynoszono do Niego dzieci: brał je na ręce i błogosławił (). To piękny gest rodziców, tylko Nowy Testament nazywa chrztem coś innego.

A sam wiek? Decyduje dojrzałość, nie metryka. Kandydatem jest ktoś, kto sam prosi i własnymi słowami umie powiedzieć, kim jest Jezus i co znaczy pójść za Nim. Górnej granicy nie ma żadnej. Siedemdziesiąt lat to nie jest za późno.

Co z kimś, kto uwierzył i umarł bez chrztu?

Jest zbawiony. Jezus rozstrzygnął tę sprawę na krzyżu.

Łotr wiszący obok Niego nie był ochrzczony, nie należał do żadnej wspólnoty i nie miał za sobą ani jednego dobrego uczynku. Nie mógł też zejść z krzyża do jakiejkolwiek wody. Usłyszał: dziś będziesz ze mną w raju (). Mocniejszej gwarancji w Piśmie nie ma.

Trzeba jednak oddzielić dwie sytuacje, bo inaczej ta odpowiedź robi się wymówką.

Pierwsza to brak możliwości. Ktoś uwierzył na łożu śmierci i umarł tego samego dnia. Ktoś leży w szpitalu. Ktoś mieszka w kraju, gdzie za chrzest się zabija. Nikt z nich nie wybrał takich okoliczności i Bóg nikogo z nich za to nie rozlicza.

Druga to odmowa. Człowiek od lat mówi „wierzę”, ma zbór za rogiem, zdrowie i czas, a chrztu nie przyjmuje, bo przecież i tak nie zbawia. Tutaj problem leży gdzie indziej niż w teologii. Bywa nim wstyd przed ludźmi. Bywa strach przed tym, co powie rodzina albo szef. Bywa też opór duchowy, którego człowiek sam do końca nie rozumie. To tylko przykłady, powodów jest więcej i u każdego wyglądają inaczej. Warto nazwać swój po imieniu, zamiast szukać dla niego wersetu.

Gdzie odbywa się chrzest: rzeka, jezioro, basen?

Wszędzie tam, gdzie jest dość wody, żeby zanurzyć człowieka.

Nowy Testament podaje tylko jedno kryterium miejsca i jest nim ilość wody. Jan chrzcił w Ainon, bo było tam jej dużo (). Etiopczyk ochrzcił się przy przygodnym zbiorniku na pustynnej drodze do Gazy (). Strażnika więzienia w Filippi ochrzczono w środku nocy, na miejscu. Jezus przyszedł nad Jordan, pod gołe niebo.

Nie ma świętego miejsca ani poświęconej wody. Rzeka, jezioro, basen, chrzcielnica w sali zboru: Pismo nie robi między nimi różnicy. Trzy tysiące osób ochrzczonych w Jerozolimie jednego dnia najpewniej zanurzano w mikwach, czyli w basenach zbudowanych ludzką ręką.

My chrzcimy tam, gdzie w danym czasie jest taka możliwość. Najczęściej na żwirowni w Rzeszowie, czasem w rzece w okolicy, czasem w wannie w domu. Jeśli warunki pozwalają, wybieramy otwartą wodę, bo wtedy chrzest jest przy okazji świadectwem dla ludzi, którzy akurat są obok.

Jeśli myślisz o chrzcie, napisz do nas. Zaczynamy od rozmowy.

#gdzie się ochrzcić #kto potrzebuje chrztu wodnego #zanurzenie w wodzie