Jest w Biblii historia chrztu wodnego, który odbył się przy pustynnej drodze z Jerozolimy do Gazy. Jechał nią wozem wysoki urzędnik z Etiopii, eunuch, który zarządzał całym skarbem swojej królowej. Przyjechał do Jerozolimy aż z Afryki, żeby oddać cześć Bogu, a w drodze powrotnej czytał proroka Izajasza (27Wstał więc i poszedł. A oto przyjechał do Jerozolimy oddać cześć Bogu Etiopczyk, eunuch, dostojnik królowej etiopskiej Kandaki, który zarządzał jej wszystkimi skarbami;28I wracał, a siedząc na swoim wozie, czytał proroka Izajasza.Dz 8:27-28 UBG).
Anioł Pana posłał na tę drogę Filipa, ucznia, którego Pismo nazywa ewangelistą (8A wyszedłszy nazajutrz, Paweł i my, jego towarzysze, dotarliśmy do Cezarei. Weszliśmy do domu Filipa ewangelisty, który był jednym z siedmiu, i zatrzymaliśmy się u niego.Dz 21:8 UBG). Duch Święty kazał mu podejść do wozu (26Lecz anioł Pana powiedział do Filipa: Wstań i idź na południe, na drogę, która prowadzi z Jerozolimy do Gazy. Jest to droga pustynna.27Wstał więc i poszedł. A oto przyjechał do Jerozolimy oddać cześć Bogu Etiopczyk, eunuch, dostojnik królowej etiopskiej Kandaki, który zarządzał jej wszystkimi skarbami;28I wracał, a siedząc na swoim wozie, czytał proroka Izajasza.29A Duch powiedział do Filipa: Podejdź i przyłącz się do tego wozu.Dz 8:26-29 UBG). Filip podbiegł, usłyszał, co tamten czyta, i zapytał: „Rozumiesz, co czytasz?” Etiopczyk odpowiedział szczerze: „Jak mogę rozumieć, jeśli mi nikt nie wyjaśni?” (30Kiedy Filip podbiegł, usłyszał, jak tamten czyta proroka Izajasza, i zapytał: Rozumiesz, co czytasz?31A on odpowiedział: Jak mogę rozumieć, jeśli mi nikt nie wyjaśni? I zaprosił Filipa, aby wszedł i przy nim usiadł.Dz 8:30-31 UBG). Czytał akurat o baranku, którego prowadzą na rzeź, a on milczy. Filip zaczął od tego fragmentu i opowiedział mu o Jezusie (32A czytał ten fragment Pisma: Jak owca na rzeź był prowadzony i jak baranek milczący wobec tego, który go strzyże, tak on nie otworzył swoich ust.33W jego poniżeniu pozbawiono go sądu, a któż wypowie jego ród? Jego życie bowiem zostało zabrane z ziemi.34I zapytał eunuch Filipa: Proszę cię, o kim to prorok mówi? Sam o sobie czy o kimś innym?35Wtedy Filip otworzył swe usta i zaczynając od tego fragmentu Pisma, głosił mu Jezusa.Dz 8:32-35 UBG). Potem dojechali do wody.
A gdy jechali drogą, przybyli nad jakąś wodę. Wówczas eunuch powiedział: Oto woda; co stoi na przeszkodzie, żebym mógł być ochrzczony? I powiedział Filip: Jeśli wierzysz z całego serca, możesz. A on odpowiedział: Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym. Kazał więc zatrzymać wóz. Obaj, Filip i eunuch, zeszli do wody i ochrzcił go.
Dz 8:36-38
Etiopczyk najpierw usłyszał o Jezusie i uwierzył, a dopiero potem wszedł do wody. O chrzest poprosił sam. Filip postawił mu jeden warunek: wiarę z całego serca. Chrzest wodny był odpowiedzią człowieka, który wiedział, komu ufa, i powiedział to własnymi ustami.
Najpierw wiara, potem chrzest
Filip nie wymyślił tej kolejności. Jezus po zmartwychwstaniu wysłał uczniów z takim poleceniem:
Idźcie więc i nauczajciePrzypis 1Po grecku μαθητεύω (matheteuo): czynić kogoś uczniem. wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego; Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.
Mt 28:19-20
Najpierw człowiek staje się uczniem Jezusa, potem przyjmuje chrzest, a dalej uczy się żyć tak, jak Jezus przykazał. Polecenie dotyczy wszystkich narodów, więc chrztu potrzebuje każdy, kto uwierzył, bez względu na to, skąd pochodzi. W Ewangelii Marka ta sama kolejność brzmi jeszcze krócej: „Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony” (16Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.Mk 16:16 UBG).
Dzieje Apostolskie, czyli księga o pierwszych latach kościoła, pokazują to wiele razy. W Jerozolimie, po kazaniu Piotra w dniu zesłania Ducha Świętego, chrzest przyjęli ci, „którzy chętnie przyjęli jego słowa” (41Ci więc, którzy chętnie przyjęli jego słowa, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się tego dnia około trzech tysięcy dusz.Dz 2:41 UBG). W Samarii, „gdy uwierzyli Filipowi, który głosił o królestwie Bożym i o imieniu Jezusa Chrystusa, chrzcili się zarówno mężczyźni, jak i kobiety” (12A gdy uwierzyli Filipowi, który głosił o królestwie Bożym i o imieniu Jezusa Chrystusa, chrzcili się zarówno mężczyźni, jak i kobiety.Dz 8:12 UBG). W Koryncie „wielu Koryntian, którzy słuchali, uwierzyło i zostało ochrzczonych” (8A przełożony synagogi, Kryspus, uwierzył w Pana wraz z całym swoim domem. Także wielu Koryntian, którzy słuchali, uwierzyło i zostało ochrzczonych.Dz 18:8 UBG). Za każdym razem ludzie najpierw słuchają i wierzą. Chrzest przychodzi potem. Apostoł Paweł pyta w Liście do Rzymian: „A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli?” (14Jakże więc będą wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszą bez kaznodziei?Rz 10:14 UBG).
Czym jest wiara?
Etiopczyk był człowiekiem pobożnym. Dla Boga wybrał się w daleką podróż i nawet w drodze czytał Pismo. To wszystko było dobre i przyprowadziło go do miejsca, w którym mógł usłyszeć o Jezusie. A jednak nie wiedział, o kim czyta. Zapytał Filipa: „Proszę cię, o kim to prorok mówi? Sam o sobie czy o kimś innym?” (34I zapytał eunuch Filipa: Proszę cię, o kim to prorok mówi? Sam o sobie czy o kimś innym?Dz 8:34 UBG). Uwierzył, kiedy zobaczył w tym fragmencie Jezusa, i przy wodzie powiedział, komu teraz ufa.
Tak Pismo opisuje wiarę: to zaufanie Jezusowi i przyjęcie Go do swojego życia. Ewangelista Jan pisze o Nim: „Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię” (12Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię;J 1:12 UBG). Przyjąć Jezusa i uwierzyć w Niego to w tym wersecie jedno i to samo.
Paweł dodaje, że wiara mieszka w sercu i wychodzi przez usta: „Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony” (9Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony.Rz 10:9 UBG). Przy wodzie Etiopczyk zrobił jedno i drugie: uwierzył sercem i wyznał to ustami. Razem z wiarą przyszła u niego zmiana myślenia o tym, kim jest Jezus. Taką zmianę Pismo nazywa pokutą, a więcej piszemy o niej w artykule Pokuta.
Wiary nie trzeba sobie wypracować: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga” (8Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga.Ef 2:8 UBG). Wiara jest odpowiedzią na to, co zrobił Bóg, kiedy Jezus umarł za nas i zmartwychwstał. To dzieło opisuje artykuł Dzieło krzyża, a skąd bierze się wiara i jak ją budować, wyjaśniamy w artykule Wiara.
Czym jest chrzest?
Greckie słowo, które tłumaczymy jako „chrzest”, pochodzi od czasownika baptizo, czyli „zanurzam”. Kto przyjmuje chrzest, zostaje zanurzony w wodzie i z niej wychodzi. Co to znaczy, wyjaśnia Paweł:
Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia.
Rz 6:3-4
Zanurzenie jest jak pogrzeb. Zostaje pogrzebane dawne życie, w którym człowiek sam sobą rządził. Wyjście z wody pokazuje nowe życie, które Bóg daje temu, kto należy do Jezusa. W Liście do Kolosan Paweł mówi o tym samym i dopowiada, przez co to się dzieje:
Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.
Kol 2:12
Pogrzeb i nowe życie przychodzą przez wiarę. Bez wiary w Boże działanie zostaje sama woda. Apostoł Piotr pisze o tym tak: chrzest „nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga” (21Teraz też chrzest, będąc tego odbiciem, zbawia nas – nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga – przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa;1 P 3:21 UBG). Odpowiada ten, kto usłyszał i zrozumiał, tak jak Etiopczyk po rozmowie z Filipem.
Z grzechu oczyszcza nas „krew Jezusa Chrystusa, jego Syna” (7A jeśli chodzimy w światłości, tak jak on jest w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.1 J 1:7 UBG), a w wodzie człowiek pokazuje, że przyjął to oczyszczenie. Ananiasz, uczeń z Damaszku, powiedział do Saula, późniejszego apostoła Pawła: „Wstań, ochrzcij się i obmyj swoje grzechy, wzywając imienia Pana” (16Dlaczego teraz zwlekasz? Wstań, ochrzcij się i obmyj swoje grzechy, wzywając imienia Pana.Dz 22:16 UBG). Obmycie idzie tu razem z wołaniem do Pana, a wołać musiał sam Saul.
Dobrze to widać na ślubie. Para mówi sobie „tak” i zakłada obrączki. Obrączka nie robi z nikogo męża ani żony, ale nie jest też drobiazgiem: pokazuje wszystkim decyzję, którą ktoś podjął. I nikt nie może powiedzieć „tak” za pannę młodą. Chrzest jest takim „tak” powiedzianym Jezusowi, w wodzie i przy ludziach.
Dworzanin z Etiopii nie odłożył tego na później. Kazał zatrzymać wóz i chrzest odbył się od razu (38Kazał więc zatrzymać wóz. Obaj, Filip i eunuch, zeszli do wody i ochrzcił go.Dz 8:38 UBG). Chrzest jest poleceniem Jezusa, więc kto uwierzył, nie musi się zastanawiać, czy go przyjąć. Może najwyżej zapytać, gdzie i kiedy.
Sama woda nie wystarcza
Ósmy rozdział Dziejów opisuje jeszcze jeden chrzest. W Samarii mieszkał Szymon, który wcześniej zajmował się czarami i miał wśród ludzi wielkie poważanie (9A pewien człowiek o imieniu Szymon, który wcześniej w tym mieście zajmował się czarami, mamił lud Samarii, twierdząc, że jest kimś wielkim.10Liczyli się z nim wszyscy od najmniejszego do największego, mówiąc: Ten człowiek jest tą wielką mocą Boga.11A liczyli się z nim dlatego, że od dłuższego czasu mamił ich swoimi czarami.Dz 8:9-11 UBG). Kiedy przyszedł tam Filip, Szymon też uwierzył i przyjął chrzest (13Uwierzył też sam Szymon, a gdy się ochrzcił, trzymał się Filipa i zdumiewał się, widząc cuda i wielkie znaki, jakie się działy.Dz 8:13 UBG). Potem zobaczył, że ludzie otrzymują Ducha Świętego, kiedy apostołowie nakładają na nich ręce, i chciał kupić tę moc za pieniądze. Piotr odpowiedział mu: „Nie masz w tej sprawie części ani udziału, bo twoje serce nie jest prawe przed Bogiem” (21Nie masz w tej sprawie części ani udziału, bo twoje serce nie jest prawe przed Bogiem.Dz 8:21 UBG). I wezwał go do pokuty (22Dlatego pokutuj z tej twojej nieprawości i proś Boga, a może ci przebaczy zamysł twego serca.Dz 8:22 UBG). Szymon był ochrzczony, a jego serce i tak nie było prawe. Woda tego nie zmieniła.
Paweł przypomina podobną historię z czasów Mojżesza, kiedy Bóg wyprowadził Izraelitów z Egiptu. Izraelici szli pod obłokiem i przeszli przez morze, a Paweł nazywa to chrztem: „wszyscy w Mojżesza zostali ochrzczeni w obłoku i w morzu” (2I wszyscy w Mojżesza zostali ochrzczeni w obłoku i w morzu;1 Kor 10:2 UBG). A jednak „większości z nich nie upodobał sobie Bóg” (5Lecz większości z nich nie upodobał sobie Bóg. Polegli bowiem na pustyni.1 Kor 10:5 UBG). Powód podaje List do Hebrajczyków: „nie mogli wejść z powodu niewiary” (19Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary.Hbr 3:19 UBG). Przeszli przez wodę, a do ziemi, którą obiecał im Bóg, nie weszli, bo zabrakło im wiary.
Tak samo jest dziś, także z dorosłymi. Ktoś może przyjąć chrzest, bo tak wypada albo bo nalega rodzina czy narzeczony. Woda obmyje mu ciało, ale serca nie zmieni. Taki chrzest nie jest tym, o czym mówi Nowy Testament, bo brakuje w nim odpowiedzi czystego sumienia (21Teraz też chrzest, będąc tego odbiciem, zbawia nas – nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga – przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa;1 P 3:21 UBG). Dlatego u nas chrzest zaczyna się od rozmowy, a najważniejsze jest w niej to, o co chodziło Filipowi: czy ktoś wierzy z całego serca.
Nikt nie uwierzy za ciebie
Przy wodzie na pustynnej drodze nie stała rodzina Etiopczyka i nikt nie mógł odpowiedzieć za niego. Warunek Filipa dotyczył tylko jego serca. Pismo mówi o tym wprost: „Tak więc każdy z nas sam za siebie zda rachunek Bogu” (12Tak więc każdy z nas sam za siebie zda rachunek Bogu.Rz 14:12 UBG). Już prorok Ezechiel pisał, że ani wina, ani sprawiedliwość nie przechodzą z ojca na syna: „Sprawiedliwość sprawiedliwego pozostanie na nim, a niegodziwość niegodziwego pozostanie na nim” (20Dusza, która grzeszy, umrze. Syn nie poniesie kary za nieprawość ojca ani ojciec nie poniesie kary za nieprawość syna. Sprawiedliwość sprawiedliwego pozostanie na nim, a niegodziwość niegodziwego pozostanie na nim.Ez 18:20 UBG).
Ewangelista Jan pisze, skąd bierze się nowe życie tych, którzy przyjęli Jezusa:
Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga.
J 1:13
Nowe życie z Bogiem nie przychodzi „z krwi”, czyli po rodzicach, ani z ludzkiej woli. Wiary nie dziedziczy się jak nazwiska. Nie da się jej też nikomu dać, nawet z największej miłości.
W Polsce większość z nas przyjęła chrzest jako niemowlęta. Rodzice, którzy przynoszą dziecko do chrztu, chcą dla niego jak najlepiej. Chcą oddać je Bogu i dać mu to, co sami uważają za najcenniejsze, a to pragnienie jest dobre. Niemowlę nie może jednak usłyszeć ewangelii, zrozumieć jej i powiedzieć jak Etiopczyk, że wierzy w Jezusa, Syna Bożego. Kiedy mówią to za nie rodzice i chrzestni, wierzą oni, a nie dziecko. Pismo nie zna chrztu, w którym wierzy ktoś inny niż ten, kto go przyjmuje. Jak przy ślubie, nikt nie powie tu „tak” za drugiego człowieka.
Rodzice mają jednak wielki wpływ na wiarę dziecka. Paweł pisał do Tymoteusza, swojego młodego współpracownika: „Pamiętając nieobłudną wiarę, która jest w tobie, a która najpierw mieszkała w twojej babce Lois i w twojej matce Eunice, jestem też pewien, że i w tobie mieszka” (5Pamiętając nieobłudną wiarę, która jest w tobie, a która najpierw mieszkała w twojej babce Lois i w twojej matce Eunice, jestem też pewien, że i w tobie mieszka.2 Tm 1:5 UBG). Tymoteusz znał Pisma „od dziecka” (15I ponieważ od dziecka znasz Pisma święte, które cię mogą uczynić mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie.2 Tm 3:15 UBG). Babcia i mama uwierzyły pierwsze, a potem ta sama wiara zamieszkała w nim. Rodzice nie uwierzą za dziecko, ale mogą zrobić bardzo wiele, żeby uwierzyło samo.
Na czyjej wierze można się oprzeć?
Wiara innych ma wielką moc. Kananejka, kobieta spoza narodu żydowskiego, prosiła Jezusa za córkę dręczoną przez demona. Usłyszała: „O kobieto, wielka jest twoja wiara! Niech ci się stanie, jak chcesz” (28Wtedy Jezus jej odpowiedział: O kobieto, wielka jest twoja wiara! Niech ci się stanie, jak chcesz. I od tej chwili jej córka była zdrowa.Mt 15:28 UBG), a jej córka od tej chwili była zdrowa. Setnik, czyli rzymski oficer, prosił za sparaliżowanego sługę, a Jezus odpowiedział: „Idź, a jak uwierzyłeś, tak niech ci się stanie” (13I powiedział Jezus setnikowi: Idź, a jak uwierzyłeś, tak niech ci się stanie. I o tej godzinie jego sługa został uzdrowiony.Mt 8:13 UBG). Ojciec chłopca dręczonego przez złego ducha zawołał ze łzami: „Wierzę, Panie! Pomóż mojej niewierze!” (24I natychmiast ojciec tego chłopca zawołał ze łzami: Wierzę, Panie! Pomóż mojej niewierze!Mk 9:24 UBG), i Jezus uwolnił jego syna. W każdej z tych historii ktoś stanął przed Jezusem za drugiego człowieka, a Jezus odpowiedział na jego wiarę.
Paweł pisze nawet, że niewierzący mąż jest uświęcony przez wierzącą żonę, a dzieci w takim domu „są święte” (14Mąż niewierzący bowiem jest uświęcony przez żonę, a żona niewierząca uświęcona jest przez męża. Inaczej wasze dzieci byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.1 Kor 7:14 UBG). Wiara jednej osoby ma znaczenie dla całej rodziny. Dwa wersety dalej ten sam Paweł pyta jednak: „Co bowiem wiesz, żono, czy zbawisz męża? Albo co wiesz, mężu, czy zbawisz żonę?” (16Co bowiem wiesz, żono, czy zbawisz męża? Albo co wiesz, mężu, czy zbawisz żonę?1 Kor 7:16 UBG). Żona może przynieść do domu modlitwę, pokój i Bożą opiekę. Przyjąć Jezusa za męża nie może.
Obie te prawdy Paweł zapisał w jednym fragmencie Listu do Galacjan:
Jedni drugich brzemionaPrzypis 2Po grecku βάρος (baros): ciężar, który przygniata człowieka. noście, a tak wypełniajcie prawo Chrystusa. Jeśli bowiem ktoś uważa, że jest czymś, będąc niczym, ten zwodzi samego siebie. Każdy zaś niech bada swoje własne czyny, a wtedy będzie mieć powód do chluby w samym sobie, a nie w kimś innym. Każdy bowiem poniesie swoje własne brzemięPrzypis 3Po grecku φορτίον (phortion): ładunek, który każdy niesie sam. To inne słowo niż w wersecie 2..
Ga 6:2-5
Ciężar, który przygniata, mamy nieść razem: chorobę, żałobę, upadek, zwątpienie. Wtedy możesz oprzeć się na wierze i modlitwie innych. Przed Bogiem każdy staje jednak ze swoim życiem i ze swoją odpowiedzią. Odpowiedź na warunek Filipa jest właśnie takim ładunkiem. Nikt go za ciebie nie poniesie.
Co mogą zrobić rodzice?
Jeśli masz małe dzieci, możesz zrobić dla ich wiary bardzo dużo, zanim same zdecydują:
- Przynoś je do Jezusa w modlitwie i proś, żeby je błogosławił. Kiedy przynoszono do Niego dzieci, „brał je na ręce, a kładąc na nie ręce, błogosławił je” (16I brał je na ręce, a kładąc na nie ręce, błogosławił je.Mk 10:16 UBG).
- Rozmawiaj z nimi o Bogu na co dzień, „przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając” (7I będziesz je często przypominał swoim synom i rozmawiał o nich, przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając.Pwt 6:7 UBG).
- Czytaj z nimi Pismo. Tymoteusz znał je od dziecka (15I ponieważ od dziecka znasz Pisma święte, które cię mogą uczynić mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie.2 Tm 3:15 UBG).
- Proś za nie Jezusa tak, jak Kananejka prosiła za córkę (22A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała do niego: Zmiłuj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez demona.23On jednak nie odpowiedział jej ani słowa. Wówczas jego uczniowie podeszli i prosili go: Odpraw ją, bo woła za nami.24A on odpowiedział: Jestem posłany tylko do owiec zaginionych z domu Izraela.25Lecz ona podeszła i oddała mu pokłon, mówiąc: Panie, pomóż mi!26On jednak odpowiedział: Niedobrze jest brać chleb dzieci i rzucać szczeniętom.27A ona powiedziała: Tak, Panie, ale i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów.28Wtedy Jezus jej odpowiedział: O kobieto, wielka jest twoja wiara! Niech ci się stanie, jak chcesz. I od tej chwili jej córka była zdrowa.Mt 15:22-28 UBG).
- Żyj wiarą tak, żeby widziały ją w domu, a nie tylko w niedzielę (5Pamiętając nieobłudną wiarę, która jest w tobie, a która najpierw mieszkała w twojej babce Lois i w twojej matce Eunice, jestem też pewien, że i w tobie mieszka.2 Tm 1:5 UBG).
- Kiedy któreś z nich uwierzy i samo poprosi o chrzest, stań obok niego. Pismo nie wyznacza tu wieku. Dziecko, które naprawdę wierzy, umie o tym powiedzieć własnymi słowami.
Jeśli przyjąłeś chrzest jako dziecko
Może sam zostałeś ochrzczony jako niemowlę i ten tekst budzi w tobie pytania. Twoi rodzice chcieli dla ciebie dobrze i nie musisz tego przekreślać. Pytanie, które zostawia historia Etiopczyka, nie dotyczy jednak ich. Dotyczy ciebie: czy ty sam usłyszałeś ewangelię i uwierzyłeś? Czy powiedziałeś kiedyś Jezusowi własnymi słowami, że Mu ufasz i chcesz za Nim iść?
Jeśli tak, następny krok jest taki sam jak u Etiopczyka: chrzest jako twoja odpowiedź. Nie jest on wyrzutem wobec rodziców ani odcięciem się od nich. Jest twoim własnym „tak”, którego nikt nie mógł powiedzieć za ciebie.
Jeśli jeszcze nie uwierzyłeś albo nie jesteś pewien, zacznij tam, gdzie zaczął Etiopczyk: od Pisma i od pytań. Weź jedną z Ewangelii i czytaj ją z jednym pytaniem: kim jest Jezus? Proś Boga, żeby ci to pokazał. Możesz też poprosić kogoś, kto już wierzy, żeby ci to wyjaśnił, tak jak Filip wyjaśnił Pismo Etiopczykowi. Najważniejsze rzeczy zebraliśmy w artykule Ewangelia, a jak powiedzieć Bogu, że Mu ufasz, podpowiada artykuł Modlitwa grzesznika.
Po chrzcie: radość i wspólnota
Kiedy wyszli z wody, Duch Pański zabrał Filipa i Etiopczyk już go nie zobaczył. Mimo to „jechał swoją drogą, radując się” (39A gdy wyszli z wody, Duch Pański porwał Filipa i eunuch go więcej nie widział, ale jechał swoją drogą, radując się.Dz 8:39 UBG). Jego wiara nie zależała od Filipa, bo wiedział, w kogo uwierzył.
W Jerozolimie ochrzczeni zostali razem: „Trwali oni w nauce apostołów, w społeczności, w łamaniu chleba i w modlitwach” (42Trwali oni w nauce apostołów, w społeczności, w łamaniu chleba i w modlitwach.Dz 2:42 UBG). Łamanie chleba to wspólna wieczerza, przy której wspominamy śmierć Jezusa. Chrzest zaczyna drogę z Bogiem. Jak ta droga wygląda na co dzień, opisujemy w artykule Uczniowie Jezusa.
Jak praktykujemy chrzest u nas?
Jako społeczność praktykujemy chrzest w wodzie przez pełne zanurzenie, w wieku, w którym można świadomie zdecydować.
Chrzest przychodzi po tym, jak człowiek świadomie i dobrowolnie przyjmie Pana Jezusa Chrystusa do swojego życia. Taki człowiek słyszy i przyjmuje ewangelię. Uznaje Jezusa za Boga, który przyszedł w ciele. Pokutuje, czyli zmienia myślenie. Wierzy, że Jego ofiara jest jedyna i wystarcza do zbawienia. Prosi o chrzest, a ta prośba wyrasta z posłuszeństwa Słowu Bożemu.
Jeśli myślisz o chrzcie, napisz do nas. Zaczynamy od rozmowy.
Co stoi na przeszkodzie?
Etiopczyk zobaczył przy drodze wodę i zapytał: „Oto woda; co stoi na przeszkodzie, żebym mógł być ochrzczony?” (36A gdy jechali drogą, przybyli nad jakąś wodę. Wówczas eunuch powiedział: Oto woda; co stoi na przeszkodzie, żebym mógł być ochrzczony?Dz 8:36 UBG). Filip odpowiedział krótko: jeśli wierzysz z całego serca, możesz. Dworzanin powiedział, w kogo wierzy, i zszedł do wody. Potem pojechał w swoją stronę sam, ale już z własną wiarą.
To samo pytanie możesz dziś zadać sobie. Jeśli wierzysz, co cię jeszcze zatrzymuje?
Najczęstsze pytania
Czym jest chrzest wodny i kogo się chrzci?
Chrzest wodny to zanurzenie w wodzie na polecenie Jezusa, pierwszy krok posłuszeństwa po przyjęciu ewangelii. Nie jest religijnym zwyczajem doklejonym do wiary.
Greckie słowo, które tłumaczymy jako „chrzest”, znaczy po prostu „zanurzyć”. Samo zanurzenie nie było wtedy nowym pomysłem, bo Żydzi znali mikwę, czyli basen do rytualnego obmycia. Nowe u Jana Chrzciciela było to, kogo zanurzał i po co.
Chrzcimy tych, którzy usłyszeli dobrą nowinę i sami o chrzest proszą. Kolejność w Dziejach Apostolskich jest zawsze ta sama: usłyszał, przyjął, został ochrzczony (41Ci więc, którzy chętnie przyjęli jego słowa, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się tego dnia około trzech tysięcy dusz.Dz 2:41 UBG). Nakaz Jezusa dotyczy ludzi z każdego narodu (19Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;20Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.Mt 28:19-20 UBG).
Tego chrztu nie należy mylić z chrztem w Duchu Świętym. Tam zanurza Jezus, nie człowiek. Więcej o tym, w co wierzymy, jest w wyznaniu wiary.
Czy chrzest jest konieczny do zbawienia?
Nie w tym sensie, że zbawia woda. Tak w tym sensie, że Jezus to nakazał.
Zbawia łaska przyjęta wiarą (8Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga.9Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.Ef 2:8-9 UBG). Paweł pisze, że Chrystus nie posłał go, aby chrzcił, ale aby głosił ewangelię (17Bo Chrystus nie posłał mnie, abym chrzcił, ale abym głosił ewangelię, i to nie w mądrości słowa, aby nie zniweczyć krzyża Chrystusa.1 Kor 1:17 UBG). Gdyby chrzest był warunkiem zbawienia, apostoł nie mógłby go tak odsunąć na bok.
A jednak chrzest należy do nakazu Jezusa (19Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;20Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.Mt 28:19-20 UBG) i w Dziejach nikt z nim nie zwleka. Trzy tysiące osób tego samego dnia. Strażnik więzienia w środku nocy, jeszcze przed śniadaniem. Nie ma tam wierzącego, który odkłada chrzest na później.
Najkrócej: chrzest nie jest warunkiem zbawienia, ale jest warunkiem posłuszeństwa.
Jedna uwaga do słów Jezusa z Ewangelii Marka: „Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony” (16Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.Mk 16:16 UBG). Potępienie wiąże się tam wyłącznie z niewiarą, nie z brakiem chrztu. To samo słychać u Jana: „kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego” (18Kto wierzy w niego, nie będzie potępiony, ale kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.J 3:18 UBG).
Czy chrzest zmywa grzechy?
Grzech zmywa krew Jezusa, nie woda.
Nieporozumienie bierze się stąd, że kilka fragmentów opisuje chrzest słowami o myciu. Ananiasz mówi Saulowi: „ochrzcij się i obmyj swoje grzechy” (16Dlaczego teraz zwlekasz? Wstań, ochrzcij się i obmyj swoje grzechy, wzywając imienia Pana.Dz 22:16 UBG). Ale Piotr sam to rozstrzyga. Pisze, że chrzest „nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga” (21Teraz też chrzest, będąc tego odbiciem, zbawia nas – nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga – przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa;1 P 3:21 UBG). W jednym zdaniu mówi, o co chodzi i o co nie chodzi.
W całym Piśmie z grzechu oczyszcza jedno: krew (7A jeśli chodzimy w światłości, tak jak on jest w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.1 J 1:7 UBG). Woda ją pokazuje, tak jak chleb pokazuje ciało.
Dwa zdarzenia z Dziejów zamykają sprawę z obu stron. Szymon Mag uwierzył i ochrzcił się (13Uwierzył też sam Szymon, a gdy się ochrzcił, trzymał się Filipa i zdumiewał się, widząc cuda i wielkie znaki, jakie się działy.Dz 8:13 UBG). Później Piotr mówi mu, że jego serce „nie jest prawe przed Bogiem” i że jest „pogrążony w goryczy żółci i w więzach nieprawości” (21Nie masz w tej sprawie części ani udziału, bo twoje serce nie jest prawe przed Bogiem.22Dlatego pokutuj z tej twojej nieprawości i proś Boga, a może ci przebaczy zamysł twego serca.23Widzę bowiem, że jesteś pogrążony w goryczy żółci i w więzach nieprawości.Dz 8:21-23 UBG). Woda nie zmyła jego grzechu. U Korneliusza odwrotnie: Duch Święty zstąpił, zanim ktokolwiek dotknął wody (44A gdy jeszcze Piotr mówił te słowa, Duch Święty zstąpił na wszystkich słuchających tej mowy.Dz 10:44 UBG).
Chrzest nie zmywa grzechu. Chrzest ogłasza, że został zmyty.
Byłem ochrzczony jako niemowlę. Czy mam się ochrzcić drugi raz?
Jeśli uwierzyłeś, tak. Nie będzie to jednak powtórka, tylko twoja pierwsza własna odpowiedź na ewangelię.
W Nowym Testamencie kolejność jest zawsze taka sama: usłyszał, uwierzył, został ochrzczony (41Ci więc, którzy chętnie przyjęli jego słowa, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się tego dnia około trzech tysięcy dusz.Dz 2:41 UBG). Niemowlę nie mogło uwierzyć, więc to, co się wtedy stało, było decyzją twoich rodziców, a nie twoją odpowiedzią na ewangelię.
Jest w Dziejach podobna scena. Paweł spotkał w Efezie uczniów ochrzczonych chrztem Jana Chrzciciela, a więc chrztem, który pochodził od Boga. Kiedy usłyszeli, że Jan wzywał do wiary w Jezusa, „zostali ochrzczeni w imię Pana Jezusa” (5Gdy to usłyszeli, zostali ochrzczeni w imię Pana Jezusa.Dz 19:5 UBG). Wcześniejszy chrzest nie przeszkodził im odpowiedzieć na to, co usłyszeli.
Zwykle to nie jest problem teologiczny, tylko rodzinny. Czy to znaczy, że mama i babcia źle ci życzyły? Nie. Chciały oddać cię Bogu i zrobiły to, co uważały za najlepsze. Ale w Piśmie chrzest jest odpowiedzią kogoś, kto sam uwierzył. Nikt nie może uwierzyć za ciebie, tak samo jak nikt za ciebie nie weźmie ślubu.
Jeżeli byłeś już ochrzczony świadomie, jako nastolatek albo dorosły, a potem odszedłeś od Boga, to inna sprawa. Chrzest nie traci ważności przez późniejszy upadek. Porozmawiajmy o tym osobno.
Dlaczego chrzcicie przez zanurzenie, a nie przez polanie?
Bo tak znaczy to słowo i taki jest obraz.
Greckie baptizo to „zanurzam”. Greka ma osobne słowo na „skropić” i osobne na „wylać”, a Nowy Testament ani razu nie użył ich o chrzcie. Polskie „chrzest” ten obraz zgubiło i dlatego wielu z nas słyszy to słowo, a widzi muszelkę z wodą.
Chrzest jest pogrzebem (3Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni?4Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia.Rz 6:3-4 UBG). Zmarłych się nie skrapia, zmarłych się grzebie. Kilka kropel na czole o pogrzebie przypomina, ale go nie pokazuje.
Widać to w samych opisach. Jan chrzcił w Ainon, bo było tam dużo wody (23Także Jan chrzcił w Ainon, blisko Salim, bo było tam wiele wody. A ludzie przychodzili i chrzcili się.J 3:23 UBG), a do polania wystarczy dzbanek. Filip i Etiopczyk zeszli do wody obaj (38Kazał więc zatrzymać wóz. Obaj, Filip i eunuch, zeszli do wody i ochrzcił go.39A gdy wyszli z wody, Duch Pański porwał Filipa i eunuch go więcej nie widział, ale jechał swoją drogą, radując się.Dz 8:38-39 UBG), a żeby kogoś polać, nie trzeba we dwóch wchodzić do rzeki.
Polanie wodą zna już Didache, kościelny podręcznik z około roku 100, ale tylko jako wyjątek na wypadek, gdy brakuje wody do zanurzenia. Zasadą było zanurzenie i tej zasady się trzymamy.
W jakim wieku można się ochrzcić i dlaczego nie chrzcicie niemowląt?
Pismo nie wyznacza granicy wieku. Stawia inny warunek: człowiek, który się chrzci, ma sam wierzyć.
Jezus kazał czynić ludzi uczniami, chrzcić ich i uczyć (19Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;20Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.Mt 28:19-20 UBG). Niemowlę nie może być uczniem, bo uczeń to ktoś, kto poszedł za kimś świadomie. Piotr postawił warunek przed chrztem, nie po nim: „Pokutujcie” (38Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego.Dz 2:38 UBG). W Samarii, jak pisze Łukasz, „chrzcili się zarówno mężczyźni, jak i kobiety” (12A gdy uwierzyli Filipowi, który głosił o królestwie Bożym i o imieniu Jezusa Chrystusa, chrzcili się zarówno mężczyźni, jak i kobiety.Dz 8:12 UBG), czyli ci, którzy uwierzyli Filipowi.
W Dziejach czytamy też, że chrzest przyjmowały całe domy. Przy domu strażnika więzienia w Filippi Łukasz dopowiada, że słowo Pańskie głoszono „wszystkim jego domownikom” (32I głosili słowo Pańskie jemu i wszystkim jego domownikom.Dz 16:32 UBG), a strażnik weselił się, „uwierzywszy Bogu z całym swoim domem” (34Wprowadził ich do swego domu, zastawił przed nimi stół i weselił się, uwierzywszy Bogu z całym swoim domem.Dz 16:34 UBG). W Koryncie Kryspus „uwierzył w Pana wraz z całym swoim domem” (8A przełożony synagogi, Kryspus, uwierzył w Pana wraz z całym swoim domem. Także wielu Koryntian, którzy słuchali, uwierzyło i zostało ochrzczonych.Dz 18:8 UBG). W tych wersetach cały dom to ci, którzy usłyszeli i uwierzyli.
A co z małymi dziećmi? Robimy to, co zrobił Jezus, kiedy przynoszono do Niego dzieci: brał je na ręce i błogosławił (16I brał je na ręce, a kładąc na nie ręce, błogosławił je.Mk 10:16 UBG). To piękny gest rodziców, tylko Nowy Testament nazywa chrztem coś innego.
A sam wiek? Decyduje dojrzałość, nie metryka. Kandydatem jest ktoś, kto sam prosi i własnymi słowami umie powiedzieć, kim jest Jezus i co znaczy pójść za Nim. Górnej granicy nie ma żadnej. Siedemdziesiąt lat to nie jest za późno.
Co z kimś, kto uwierzył i umarł bez chrztu?
Jest zbawiony. Jezus rozstrzygnął tę sprawę na krzyżu.
Łotr wiszący obok Niego nie był ochrzczony, nie należał do żadnej wspólnoty i nie miał za sobą ani jednego dobrego uczynku. Nie mógł też zejść z krzyża do jakiejkolwiek wody. Usłyszał: „Dziś będziesz ze mną w raju” (43A Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju.Łk 23:43 UBG). Mocniejszej gwarancji w Piśmie nie ma.
Trzeba jednak oddzielić dwie sytuacje, bo inaczej ta odpowiedź robi się wymówką.
Pierwsza to brak możliwości. Ktoś uwierzył na łożu śmierci i umarł tego samego dnia. Ktoś leży w szpitalu. Ktoś mieszka w kraju, gdzie za chrzest się zabija. Nikt z nich nie wybrał takich okoliczności i Bóg nikogo z nich za to nie rozlicza.
Druga to odmowa. Człowiek od lat mówi „wierzę”, ma zbór za rogiem, zdrowie i czas, a chrztu nie przyjmuje, bo przecież i tak nie zbawia. Tutaj problem leży gdzie indziej niż w teologii. Bywa nim wstyd przed ludźmi. Bywa strach przed tym, co powie rodzina albo szef. Bywa też opór duchowy, którego człowiek sam do końca nie rozumie. Powodów jest więcej i u każdego wyglądają inaczej. Warto nazwać swój po imieniu, zamiast szukać dla niego wersetu.
Gdzie odbywa się chrzest: rzeka, jezioro, basen?
Wszędzie tam, gdzie jest dość wody, żeby zanurzyć człowieka.
Co do miejsca Nowy Testament stawia tylko jeden warunek: ilość wody. Jan wybrał Ainon, bo było jej tam dużo (23Także Jan chrzcił w Ainon, blisko Salim, bo było tam wiele wody. A ludzie przychodzili i chrzcili się.J 3:23 UBG). Etiopczyk ochrzcił się w wodzie, na którą trafił z Filipem przy pustynnej drodze do Gazy (36A gdy jechali drogą, przybyli nad jakąś wodę. Wówczas eunuch powiedział: Oto woda; co stoi na przeszkodzie, żebym mógł być ochrzczony?Dz 8:36 UBG). Strażnika więzienia w Filippi ochrzczono w środku nocy, na miejscu. Jezus dał się ochrzcić w Jordanie, pod gołym niebem.
Nie ma świętego miejsca ani poświęconej wody. Rzeka, jezioro, basen, chrzcielnica w sali zboru: Pismo nie robi między nimi różnicy. Trzy tysiące osób ochrzczonych w Jerozolimie jednego dnia najpewniej zanurzano w mikwach, czyli w basenach zbudowanych ludzką ręką.
My chrzcimy tam, gdzie akurat się da. Najczęściej na żwirowni w Rzeszowie, czasem w rzece w okolicy, czasem w wannie w domu. Jeśli warunki pozwalają, wybieramy otwartą wodę, bo wtedy chrzest jest przy okazji świadectwem dla ludzi, którzy akurat są obok.
Jeśli myślisz o chrzcie, napisz do nas. Zaczynamy od rozmowy.
Historia zmian
- Tekst napisany od nowa: najpierw wiara, potem chrzest, na przykładzie Filipa i Etiopczyka. Spokojniej w odpowiedziach o chrzcie dzieci. Zdjęcia z chrztu we wrześniu 2026.
- Nowy wstęp, poprawione odpowiedzi o chrzcie niemowląt i o Szymonie.
- Cytaty przepisane na UBG.






