Ewangelia: dobra nowina o Królestwie Bożym

Ewangelia to wiadomość o tym, co Bóg zrobił w Jezusie Chrystusie: Bóg objął panowanie, Jezus umarł za nasze grzechy i trzeciego dnia zmartwychwstał, a każdy, kto Mu zaufa, dostaje przebaczenie i nowe życie. To nie jest porada, jak lepiej żyć. To wiadomość o czymś, co już się stało, razem z wezwaniem, żeby na to odpowiedzieć.

Ten tekst podaje ją w całości: co się wydarzyło, co to znaczy dla ciebie i co możesz zrobić dzisiaj. Wszystkie wersety są z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej. Dotknij albo najedź na sygnaturę, a przeczytasz werset bez wychodzenia ze strony.

Co znaczy słowo „ewangelia”

Ewangelia to dobra wiadomość, którą przynosi posłaniec. Greckie euangelion znaczyło komunikat z pola bitwy albo z dworu: bitwa wygrana, król objął tron, wojna skończona. Posłaniec nie proponował, nie negocjował i nie zachęcał do współpracy. Ogłaszał, co się stało, a ludzie musieli się do tego jakoś ustawić.

Prorok Izajasz opisuje taką scenę i podaje treść wiadomości w trzech słowach.

O jak piękne są na górach nogi tego, kto zwiastuje dobre wieści i ogłasza pokój; tego, kto zwiastuje dobro i ogłasza zbawienie, kto mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje!
Iz 52:7

„Twój Bóg króluje” to rdzeń dobrej nowiny w Starym Testamencie. Paweł cytuje ten sam werset, kiedy pisze o głoszeniu ewangelii (). Ewangelia zaczyna się więc od Boga i od Jego panowania, a nie od naszych potrzeb.

Ewangelia w jednym zdaniu Jezusa

Jezus streścił ewangelię jednym zdaniem, zanim jeszcze poszedł na krzyż. Marek zapisał je na początku swojej księgi.

Lecz potem, gdy Jan został wtrącony do więzienia, Jezus przyszedł do Galilei, głosząc ewangelię królestwa Bożego; I mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie ewangelii.
Mk 1:14-15

W jednym zdaniu są cztery rzeczy. Czas: skończyło się czekanie. Fakt: królestwo Boże przyszło blisko. Wezwanie: pokutujcie. Odpowiedź: wierzcie. Warto zauważyć, że wezwanie stoi w tym samym zdaniu co słowo „ewangelia”. Nie jest dodatkiem doklejonym po niej. Tak samo streszcza to Mateusz ().

Pokuta to nie samobiczowanie ani kara. To zmiana zdania, która zmienia kierunek życia. Piszemy o tym osobno w tekście pokuta w Biblii.

Ewangelia w jednym akapicie Pawła

Paweł podał treść ewangelii w formie, która wygląda jak wyznanie wiary do zapamiętania. To jedyne miejsce w Nowym Testamencie, gdzie apostoł mówi wprost „oto ewangelia, którą wam głosiłem” i od razu ją streszcza.

A oznajmiam wam, bracia, ewangelię, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie; Przez którą też dostępujecie zbawienia, jeśli pamiętacie to, co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno. Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem; Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem;
1 Kor 15:1-4

Są tu fakty: śmierć za grzechy, pogrzeb, zmartwychwstanie, wszystko zapowiedziane wcześniej w Piśmie. Są też trzy czasowniki o człowieku: przyjęliście, trwacie, uwierzyliście. Ewangelia ma twardą treść, której nie wolno podmienić, i ma adresata, który ma na nią odpowiedzieć. Jedno i drugie stoi w tych samych czterech wersetach.

Paweł mówi to samo jeszcze ostrzej, bo wie, że treść da się podmienić: „choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam ewangelię inną od tej, którą wam głosiliśmy, niech będzie przeklęty” (). Wystawia na to także siebie. Dlatego to, co czytasz, sprawdza się w Piśmie, a nie w tym, kto to mówi.

Kim jest Bóg i co poszło źle

Bóg jest dobry i stworzył człowieka do bliskiej relacji ze sobą. Problem nie leży po Jego stronie. Leży po naszej i ma trzy warstwy: winę, oddzielenie i niewolę.

Wina jest powszechna i nie mierzy się jej porównaniem z sąsiadem: „Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga” (). Oddzielenie jest skutkiem winy.

Oto ręka PANA nie jest skrócona, aby nie mogła zbawić, ani jego ucho nie jest przytępione, aby nie mogło wysłuchać. Ale wasze nieprawości uczyniły przepaść między wami a waszym Bogiem i wasze grzechy sprawiły, że ukrył twarz przed wami, tak że nie słyszy.
Iz 59:1-2

Trzecia warstwa to niewola. Człowiek nie tylko łamie prawo, ale też jest trzymany przez coś silniejszego od siebie: przez grzech, przez lęk i przez tego, który ma władzę nad śmiercią (). Dlatego samo postanowienie poprawy nie wystarcza, tak jak postanowienie nie wystarcza człowiekowi w kajdanach. Bez interwencji z zewnątrz zostaje wyrok ().

Co zrobił Jezus

Jezus Chrystus, Syn Boży, przyszedł na świat jako prawdziwy człowiek, przeżył życie bez grzechu, umarł na krzyżu w nasze miejsce, został pogrzebany, trzeciego dnia zmartwychwstał i został wywyższony jako Pan. To jest wydarzenie, o którym mówi ewangelia, i wszystko dalej z niego wynika.

Lecz on był zraniony za nasze występki, starty za nasze nieprawości. Kara dla naszego pokoju była na nim, a jego ranami zostaliśmy uzdrowieni. Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas zboczył na swą drogę, a PAN włożył na niego nieprawość nas wszystkich.
Iz 53:5-6

Izajasz napisał to siedemset lat wcześniej. Na krzyżu Jezus powiedział jedno słowo, które w tamtych czasach pisano na pokwitowaniu spłaconego długu: „Wykonało się” (). Nie „zrobiłem swoje, reszta na tobie”. Zapłacone w całości. Zmartwychwstanie jest Bożym potwierdzeniem, że ofiara została przyjęta, a Bóg uczynił Jezusa „i Panem, i Chrystusem” ().

Co dokładnie stało się na krzyżu i co to znaczy dla twojego sumienia, rozwijamy w tekście dzieło krzyża.

Czy zatem wszyscy są zbawieni

Nie. Ofiara Jezusa jest wystarczająca dla każdego człowieka, ale skutek dotyczy tych, którzy ją przyjmują. Pismo mówi obie te rzeczy bez zająknięcia: Jezus jest „przebłaganiem za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata” () i „wydał samego siebie na okup za wszystkich” (). A jednocześnie:

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Bo Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby potępił świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony. Kto wierzy w niego, nie będzie potępiony, ale kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.
J 3:16-18

Jezus mówił też, ilu je bierze, i nie brzmi to jak pół na pół.

Wchodźcie przez ciasną bramę. Szeroka bowiem jest brama i przestronna droga, która prowadzi na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Ciasna bowiem jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują.
Mt 7:13-14

Szeroką drogą nie idą ludzie, którzy postanowili zginąć. Idą tacy, którzy są przekonani, że idą dobrze. Kiedy ktoś zapytał Jezusa wprost, „czy mało jest tych, którzy będą zbawieni”, nie dostał statystyki, tylko odpowiedź o sobie: „Usiłujcie wejść przez ciasną bramę” (). Tak samo jest tutaj. To nie jest tekst o tym, ilu innych ludzi się mieści.

Lekarstwo wystarczy dla wszystkich chorych w szpitalu. Pomaga temu, kto je weźmie. Nikt nie jest odrzucony z góry i nikt nie jest zbawiony automatycznie.

Kto robi pierwszy krok

Bóg, nie ty. To ważne, bo inaczej ewangelia zamienia się w opowieść o dzielnym człowieku, który sam się zdecydował. Jezus powiedział wprost: „Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec” ().

Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, z powodu swojej wielkiej miłości, którą nas umiłował; I to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni;
Ef 2:4-5

Łaska to Boża przychylność, na którą nikt nie zapracował. Bóg zaczyna: otwiera serce, jak otworzył je Lidii przy rzece (), i prowadzi swoją dobrocią do zmiany myślenia (). Jeśli w ogóle chce ci się czytać taki tekst, to nie jest przypadek. Nie zdejmuje to z ciebie odpowiedzi, bo Bóg „nakazuje wszędzie wszystkim ludziom pokutować” (), a Objawienie kończy się zaproszeniem: „kto chce, niech darmo weźmie wodę życia” (). Nie musisz rozstrzygać, gdzie kończy się Boże działanie, a zaczyna twoja decyzja. Masz odpowiedzieć na to, co słyszysz.

Co masz zrobić

Pierwsi ludzie, którzy usłyszeli ewangelię po zmartwychwstaniu, zadali dokładnie to pytanie i dostali konkretną odpowiedź.

A słysząc to, przerazili się do głębi serca i zapytali Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy robić, mężowie bracia? Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego.
Dz 2:37-38

W praktyce są to cztery kroki:

Przyznaj, że jesteś winny i sam z tego nie wyjdziesz. Bez tego reszta jest tylko poprawianiem wizerunku.
Uwierz, że Jezus umarł za twoje grzechy i zmartwychwstał, i że to wystarczy.
Wyznaj to Jemu i ludziom. „Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony” ().
Daj się ochrzcić i wejdź we wspólnotę. O tym jest osobny tekst: chrzest wodny.

Ile z tego trzeba zdążyć zrobić? Odpowiedź daje człowiek ukrzyżowany obok Jezusa. Nie miał czasu na chrzest, kurs ani służbę. Uznał, że sam odbiera sprawiedliwą karę, uznał Jezusa za niewinnego i poprosił: „Panie, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”. Usłyszał: „Dziś będziesz ze mną w raju” (). To jest minimum i ono wystarczy. Reszta to nie warunki, tylko droga, która się po tym zaczyna.

Czym jest wiara, a czym nie jest

Wiara w Nowym Testamencie to zaufanie, które przenosi ciężar z siebie na Chrystusa. Nie jest to sama zgoda umysłu, bo taką mają nawet demony (), ani deklaracja bez pokrycia: „Dlaczego więc mówicie do mnie: Panie, Panie, a nie robicie tego, co mówię?” ().

Wiara nie jest też opłatą. Nie jest ostatnim uczynkiem, którym dopłacasz do zbawienia.

Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.
Ef 2:8-9

W jednym zdaniu stoi „przez wiarę” i „dar Boga”. Wiara jest darem i jest jednocześnie tym, czym ten dar bierzemy, tak jak otwarta ręka nie jest zapłatą za chleb. Dlatego Paweł mówi, że „człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa” (), czyli że to Bóg uznaje człowieka za niewinnego, a nie człowiek sam się oczyszcza, a Bóg „usprawiedliwia bezbożnego” (). Posłuszeństwo jest tego owocem, a nie podstawą: żywa wiara je rodzi, martwa nie rodzi nic (). Cały ten węzeł rozwijamy w tekście wiara: dar czy warunek.

Co dostajesz

Nie dostajesz obietnicy lepszego samopoczucia, tylko zmianę stanu prawnego i nowe życie. Pięć rzeczy dzieje się od razu:

Przebaczenie grzechów (; ). Nie zawieszenie kary, tylko wymazanie długu.
Usprawiedliwienie, czyli wyrok „niewinny” wydany przez Boga: „przez niego każdy, kto uwierzy, jest usprawiedliwiony” ().
Dar Ducha Świętego, czyli sam Bóg zamieszkujący w tobie (; ).
Nowe narodzenie. Nie poprawka starego życia, tylko nowy początek z Ducha (; ).
Miejsce w rodzinie. Przestajesz być obcym: „wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi” ().
Nowa natura. Bóg nie zostawia ci wyboru, jakim człowiekiem masz się stać, tylko opisuje stan docelowy: „sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym” (), „miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wiara, łagodność, powściągliwość” (), a do tego bojaźń Pańska, w której rósł pierwszy kościół (). Przyjęcie łaski jest zgodą na ten stan, a nie tylko na darowanie długu.

Co z tego wynika dla codziennego życia, rozwijamy w tekście kim jestem w Chrystusie. Tam jest też odpowiedź na pytanie, komu Bóg daje łaskę, bo Pismo mówi o tym wprost: „Bóg sprzeciwia się pysznym, a pokornym daje łaskę” ().

Co dalej, czyli cena podana z góry

Po nawróceniu zaczyna się uczniostwo i Jezus mówił o jego cenie do tłumu, zanim ktokolwiek się zdecydował. „Kto nie niesie swego krzyża, a idzie za mną, nie może być moim uczniem. Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, najpierw nie usiądzie i nie obliczy wydatków” ().

To nie jest cena zbawienia, bo tę zapłacił Chrystus. To cena chodzenia za Nim, i lepiej znać ją od początku. Pierwsi uczniowie robili cztery rzeczy: „Trwali oni w nauce apostołów, w społeczności, w łamaniu chleba i w modlitwach” (). Do tego dochodzi posłanie do innych ludzi ().

Trzeba jednak dopowiedzieć drugą połowę, bo bez niej „cena” brzmi jak podatek od zbawienia. Nieprzyjęcie tej ceny jest droższe. Kto nie wchodzi w uczniostwo, nie oszczędza sobie wysiłku, tylko odrzuca to, co Bóg mu daje: mądrość, pokój, prowadzenie, wolność. Uczeń nie jest wyższym poziomem chrześcijaństwa, jest tym samym słowem opisanym od strony codzienności: „Jeśli będziecie trwać w moim słowie, będziecie prawdziwie moimi uczniami. I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (). Więcej w tekście uczniowie Jezusa Chrystusa.

Czego ewangelia nie obiecuje na teraz

Ewangelia nie obiecuje życia bez cierpienia po tej stronie. Obiecuje pokój z Bogiem, radość i sprawiedliwość, które są dostępne już teraz, bo „królestwo Boże to nie pokarm i napój, ale sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym” (). Ale nie obiecuje, że ucisk cię ominie.

To wam powiedziałem, abyście mieli pokój we mnie. Na świecie będziecie mieć ucisk, ale ufajcie, ja zwyciężyłem świat.
J 16:33

Apostołowie mówili to samo wprost: „przez wiele utrapień musimy wejść do królestwa Bożego” (). Koniec chorób, łez i śmierci jest obietnicą na nowe stworzenie, a nie na przyszły tydzień (). Kto obiecuje ci ciągłe szczęście od jutra, obiecuje coś, czego Bóg nie obiecał, i przygotowuje ci rozczarowanie.

Pierwszy krok

Jeśli to, co czytasz, trafia w ciebie, nie odkładaj tego na później. Nie potrzebujesz specjalnej formuły ani pośrednika. Możesz powiedzieć Bogu własnymi słowami mniej więcej to:

Boże, przyznaję, że zgrzeszyłem i sam sobie z tym nie poradzę. Wierzę, że Jezus Chrystus umarł za moje grzechy i zmartwychwstał. Proszę, przebacz mi i przyjmij mnie do swojego królestwa. Od dziś chcę iść za Tobą. Amen.

Jeśli wolisz dłuższe zdania i chcesz wiedzieć, na czym stoi każde z nich, zebraliśmy to osobno: przykładowa modlitwa grzesznika.

Sama modlitwa nikogo nie zbawia, zbawia Chrystus. Ale słowa mają znaczenie, bo wyrażają to, co dzieje się w środku. Jeśli tak się pomodliłeś, zrób trzy rzeczy: powiedz o tym komuś, zacznij czytać Ewangelię Jana i napisz do nas. Chętnie pogadamy, odpowiemy na pytania i pomożemy z chrztem oraz ze wspólnotą. Nikt nie idzie tą drogą sam.

Dwie rzeczy na koniec, żeby nie było nieporozumienia. Nie namawiamy cię do przejścia z jednego kościoła do drugiego. Pytanie nie brzmi, gdzie jesteś zapisany, tylko po której stronie stoisz. I nie chodzi o to, żebyś zgodził się z nami. Chodzi o to, żebyś skonfrontował się z tym, co mówi Pismo, i dostał pewność bezpośrednio od Boga, bo po to Jan spisał swój list: „abyście wiedzieli, że macie życie wieczne” ().

Co czytać dalej

Ten artykuł podaje całość w skrócie. Cztery kolejne teksty rozwijają to, co tu zostało tylko zasygnalizowane, i najlepiej czytać je w tej kolejności.

Dzieło krzyża: co dokładnie Jezus wykonał i co znaczy „przyjąć” to dzieło.
Pokuta w Biblii: czym jest zmiana myślenia i po czym poznać, że naprawdę zaszła.
Chrzest wodny: po co, dla kogo i jak to u nas wygląda.
Wiara: dar czy warunek: czy wiara jest darem Boga, czy moją decyzją, i dlaczego to nie jest sprzeczność.
Kim jestem w Chrystusie: kim jesteś po tym, jak Bóg cię przyjął.
Autorytet wierzącego: co robić z tym, co już dostałeś, i gdzie są granice.
Uczniowie Jezusa Chrystusa: wierzę, ale co dalej na co dzień.
Modlitwa grzesznika: przykładowe słowa na pierwszy krok, z wersetami pod każdym zdaniem.
Uwielbienie w Biblii: co Pismo nazywa oddawaniem chwały i jak to robić poza niedzielą.

Najczęstsze pytania

Czym właściwie jest ewangelia, czyli dobra nowina?

Ewangelia to wiadomość o tym, co Bóg zrobił w Jezusie Chrystusie, a nie instrukcja, jak zasłużyć na niebo. Jej treść streścił Paweł w czterech zdaniach: Chrystus umarł za nasze grzechy, został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał, wszystko zgodnie z Pismem (). Jezus podał ją jeszcze krócej: „Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie ewangelii” (). Słowo znaczy dosłownie „dobra wiadomość”, jaką przynosił posłaniec: bitwa wygrana, król objął tron.

Co to znaczy „być zbawionym”?

Być zbawionym znaczy być uratowanym z trzech rzeczy naraz: z winy, z władzy grzechu i z nadchodzącego sądu. Bóg przebacza grzech (), uznaje człowieka za sprawiedliwego, choć na to nie zasłużył (), daje mu Ducha Świętego i nowe życie (). To nie jest odznaka za dobre sprawowanie ani stan uczuć. To zmiana relacji: przestajesz być obcym i stajesz się dzieckiem w Bożej rodzinie (). Zaczyna się teraz, kończy przy zmartwychwstaniu.

Czy najpierw muszę poprawić swoje życie, żeby przyjść do Boga?

Nie. To jedno z najczęstszych nieporozumień i zatrzymuje ludzi na lata. Paweł pisze wprost, że Bóg „usprawiedliwia bezbożnego” (), a nie tego, kto zdążył się doprowadzić do porządku. Jezus przyjmował ludzi w stanie, w jakim byli, i dopiero spotkanie z Nim ich zmieniało. Poprawa życia jest skutkiem, nie biletem wstępu. Gdyby było odwrotnie, nikt by nie wszedł, bo „wszyscy zgrzeszyli” (). Przyjdź taki, jaki jesteś, i pozwól Bogu zrobić resztę.

Czy Bóg wybaczy mi to, co zrobiłem?

Tak. Pismo nie zna grzechu, który byłby za duży dla krzyża, a zna ludzi, którzy zrobili rzeczy naprawdę ciężkie i zostali przyjęci: Dawid po morderstwie, Piotr po zaparciu się Jezusa, Paweł po prześladowaniu chrześcijan. „Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości” (). Jedyne, co zostaje nieprzebaczone, to grzech, którego człowiek nie chce oddać. Poczucie, że „to za dużo”, jest oskarżeniem, a nie wyrokiem Boga.

Czy wystarczy odmówić modlitwę, żeby być zbawionym?

Nie. Zbawia Chrystus, a nie formuła. W Biblii nie ma czegoś takiego jak „modlitwa grzesznika” do powtórzenia, jest natomiast wołanie do Boga z wiarą: łotr na krzyżu powiedział tylko „Panie, wspomnij na mnie” () i to wystarczyło. Modlitwa ma sens, kiedy wyraża realną zmianę zdania i zaufanie. Kiedy jest zaklęciem odmówionym na wszelki wypadek, nic nie zmienia. Sprawdzianem nie jest to, czy pamiętasz datę modlitwy, tylko czy trwasz przy Jezusie ().

Czym różni się ewangelia od religii?

Religia mówi „zrób, a Bóg cię przyjmie”. Ewangelia mówi „Bóg cię przyjął w Chrystusie, więc teraz żyj”. Różnica jest w kierunku: w pierwszym układzie wszystko zależy od twojej wydolności, w drugim od tego, co Chrystus już wykonał (). Dlatego Paweł tak twardo bronił zdania, że człowiek jest usprawiedliwiony przez wiarę, a nie przez uczynki prawa (). To nie znaczy, że czyny są nieważne. Znaczy, że są owocem, a nie zapłatą ().

Czy zbawieni będą tylko chrześcijanie?

Nowy Testament mówi, że zbawienie jest w Jezusie i nie ma drugiej drogi: „Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus” (), a Jezus powiedział o sobie „Ja jestem drogą, prawdą i życiem” (). To nie jest zdanie o wyższości chrześcijan nad innymi ludźmi, tylko o tym, kto zapłacił. Kto ostatecznie zostanie zbawiony, wie Bóg, i On sądzi sprawiedliwie (). My mamy głosić, a nie wydawać wyroków na ludzi.

Czy dobry człowiek bez wiary trafi do nieba?

Pytanie zakłada, że da się być wystarczająco dobrym, a Pismo tego nie zakłada. Miarą nie jest sąsiad, tylko Bóg, a wtedy „wszyscy zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga” (). Dobre życie jest realną wartością i Bóg je widzi, ale nie unieważnia długu. Chodzi też o coś więcej niż punkty: zbawienie jest relacją, a relacji nie da się mieć z kimś, kogo się nie zna. Dlatego ewangelia nie proponuje poprawy wyniku, tylko pojednanie ().

Co z ludźmi, którzy nigdy nie słyszeli o Jezusie?

Biblia nie daje na to pełnej odpowiedzi i uczciwiej jest to powiedzieć, niż zmyślać. Daje dwie pewne rzeczy. Pierwsza: Bóg sądzi sprawiedliwie i każdy odpowiada za to, co dostał (), a stworzenie samo w sobie mówi o Stwórcy (). Druga: „Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni” (). Sędzia całej ziemi postąpi sprawiedliwie i nikt nie zostanie potraktowany niesprawiedliwie. Dla nas z tego pytania wynika jedno zadanie: żeby ludzie usłyszeli ().

Czy Jezus naprawdę zmartwychwstał i czy da się to obronić historycznie?

Dla chrześcijaństwa to pytanie rozstrzygające i Paweł mówi to wprost: „jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, daremna jest wasza wiara i nadal jesteście w swoich grzechach” (). Argumentacja Nowego Testamentu jest oparta na świadkach, których dało się zapytać: „ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość żyje aż dotąd” (). Do tego dochodzą fakty, które trudno wytłumaczyć inaczej: pusty grób, którego nikt nie zaprzeczył (podawano tylko inne wyjaśnienia, ), i ludzie gotowi za to zginąć ().

Spowiedź przed kapłanem: skąd ta praktyka i komu wyznawać grzechy?

Grzech wyznajemy Bogu, bo to przeciw Niemu grzeszymy i to On przebacza: „Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć” (). Nowy Testament zna też wyznawanie grzechów sobie nawzajem i modlitwę o siebie: „Wyznawajcie sobie nawzajem upadki i módlcie się jedni za drugich” (). To jest wzajemne, a nie jednostronne, i nie wymaga pośrednika, bo pośrednik jest jeden (). Rozmowa z dojrzałym chrześcijaninem o swoim grzechu bywa bardzo zdrowa. Rozgrzesza Bóg.

Za kogo umarł Jezus? Odkupienie ograniczone czy powszechne

Wierzymy, że Chrystus umarł za wszystkich ludzi, a skutek tej ofiary otrzymują ci, którzy ją przyjmują wiarą. Pismo mówi to wprost: jest „przebłaganiem za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata” (), „wydał samego siebie na okup za wszystkich” (), „zakosztował śmierci za wszystkich” (). Część chrześcijan czyta te miejsca jako „za wszystkich wybranych” i argumentuje skutecznością ofiary. Spór jest poważny, ale nie przebiega przez granicę zbawienia: brat, który myśli inaczej, nadal jest bratem.

Predestynacja i wybranie a wolna wola człowieka

Pismo mówi obie rzeczy i nie próbuje ich wygładzić. Bóg działa pierwszy: „Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec” (), a wierzący są wybrani „przed założeniem świata” (). Jednocześnie Bóg „nakazuje wszędzie wszystkim ludziom pokutować” (), a Jezus płacze nad Jerozolimą, która „nie chciała” (). Nasze stanowisko: inicjatywa jest zawsze po stronie Boga, a człowiek realnie odpowiada i może się opierać. Nie budujemy z tego testu prawowierności.

Kalwinizm a arminianizm: o co właściwie spór?

Spór dotyczy tego, jak łaska Boża spotyka się z wolą człowieka. Kalwinizm mówi, że Bóg wybiera konkretnych ludzi i skutecznie ich zbawia, a łaska nie może być odrzucona. Arminianizm mówi, że łaska uprzedza każdego człowieka i uzdalnia go do odpowiedzi, ale można się jej oprzeć. Obie strony zgadzają się, że zbawienie jest z łaski przez wiarę i że nikt nie zbawia się sam. Jesteśmy bliżej drugiego ujęcia. Nie uznajemy tego sporu za linię między zbawieniem a potępieniem.

Czy natura człowieka jest całkowicie zepsuta?

Grzech dotknął całego człowieka: rozum, wolę i uczucia. Nie jesteśmy tak źli, jak byśmy mogli być, ale nie ma w nas obszaru wolnego od skutków upadku i nikt nie wyjdzie z tego sam: „byliśmy umarli w upadkach i w grzechach” (), a „cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego” (). Dlatego pierwszy ruch należy do Boga. Zarazem człowiek nadal nosi Boży obraz () i potrafi robić dobre rzeczy, które to nie są zasługą wobec Boga.

Czy każdy, kto mówi, że wierzy w Jezusa, jest zbawiony?

Nie każde „wierzę” jest wiarą zbawiającą. Jezus ostrzegał: „Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego” (), a Jakub przypomina, że w jednego Boga wierzą też demony (). Wiara zbawiająca to zaufanie, które przenosi ciężar na Chrystusa i zmienia kierunek życia. Poznaje się ją po owocu (), po trwaniu przy Jego słowie () i po miłości do innych wierzących (). To jest sprawdzian dla siebie, nie narzędzie do oceniania cudzych dusz.

Czy naprawdę tylko garstka będzie zbawiona?

Jezus mówił o tym dwa razy i nie łagodził. Szeroka droga prowadzi na zatracenie i „wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą”, a wąska prowadzi do życia i „mało jest takich, którzy ją znajdują” (). Zapytany wprost, czy mało będzie zbawionych, nie podał liczby, tylko odpowiedział pytającemu: „Usiłujcie wejść przez ciasną bramę” (). Wyciągamy z tego dwie rzeczy. Sprawa jest poważna i szeroką drogą idą zwykle ludzie przekonani, że idą dobrze. A pytanie jest o ciebie, nie o statystykę. Kto ostatecznie zostanie zbawiony, wie Bóg i On sądzi sprawiedliwie (). My nie podajemy procentów i nie wskazujemy, kto się mieści.

#ewangelia #dobra nowina #królestwo Boże #jak zostać zbawionym #jak zostać chrześcijaninem #jak pójść do nieba #zbawienie w Jezusie Chrystusie #czy można mieć pewność zbawienia