Modlitwa grzesznika: przykład modlitwy o zbawienie

Modlitwa grzesznika to prosta modlitwa, w której człowiek przyznaje przed Bogiem, że zgrzeszył, przyjmuje Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela i Pana i prosi o przebaczenie. W Biblii nie ma jej jako gotowego tekstu do powtórzenia. Są w niej za to ludzie, którzy wołają do Boga własnymi słowami, i stąd bierze się wszystko, co jest niżej.

Ta strona istnieje z jednego powodu: ktoś, kto chce oddać życie Jezusowi i nie wie, jak zacząć, ma mieć przed oczami konkretne zdania. Nie jest po to, żeby je odklepać.

Przykładowa modlitwa

Przeczytaj ją powoli, najlepiej na głos, i zatrzymaj się przy każdym zdaniu, pod którym jeszcze się nie podpisujesz. Lepiej pomodlić się krócej i serio niż całość i obok siebie.

Panie Jezu Chryste,

wiem, że jestem grzesznikiem i że moje grzechy oddzieliły mnie od Ciebie, Boga Świętego. Rozumiem, że żadne moje uczynki, religijność ani własne starania nie mogą mnie zbawić.

Wierzę, że Ty, Syn Boży, umarłeś na krzyżu za moje grzechy, zostałeś pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstałeś, zgodnie z Pismem Świętym ().

Dzisiaj, świadomie i dobrowolnie, odwracam się od swoich grzechów i zwracam się do Ciebie.

Przyjmuję Cię jako mojego jedynego i osobistego Zbawiciela i Pana. Podejmuję dziś świadomą decyzję, że odwracam się od wszystkich innych panów, autorytetów i bogów: od ludzi, religii, tradycji, pieniędzy, własnego „ja” i każdej innej siły, której dotąd służyłem. Zwracam się całkowicie do Ciebie, jedynego prawdziwego Boga (; ).

Nie ma innego imienia pod niebem, przez które można być zbawionym, tylko imię Jezus ().

Proszę, przebacz mi wszystkie moje grzechy mocą Twojej krwi przelanej na Golgocie. Wejdź do mojego serca i do mojego życia. Bądź moim Panem od tej chwili aż na wieki.

Dziękuję Ci, że zgodnie z Twoją obietnicą przyjąłeś mnie i zbawiłeś (; ).

Amen.

Na czym stoi każde zdanie

To nie jest zbiór ładnych sformułowań. Każdy kawałek tej modlitwy ma pokrycie w konkretnym miejscu Pisma i dobrze wiedzieć, na czym się stoi, kiedy się ją mówi.

Wyznanie grzechu. „Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć” (). Konkretne, nie ogólne „każdy ma coś na sumieniu”.
Koniec z zasługiwaniem. Zbawienie jest z łaski przez wiarę, „nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił” (). Dlatego w modlitwie nie ma żadnej obietnicy poprawy w zamian. Czy wiara jest w tym twoim wkładem, czy Bożym darem, rozbieramy w tekście wiara: dar czy warunek.
Treść wiary. Śmierć za grzechy, pogrzeb, zmartwychwstanie trzeciego dnia (). To jest ewangelia streszczona przez Pawła w czterech wersetach, a szerzej opisujemy ją w tekście ewangelia: dobra nowina o Królestwie Bożym.
Zmiana kierunku. „Pokutujcie i wierzcie ewangelii” (). Pokuta to zmiana zdania, która przestawia życie; piszemy o niej osobno w tekście pokuta w Biblii.
Prośba o przebaczenie mocą krwi. Nie chodzi o obraz z filmu, tylko o zapłatę, która już została wniesiona: w Chrystusie „mamy odkupienie przez jego krew, przebaczenie grzechów” (). Co dokładnie wtedy zostało wykonane, opisujemy w tekście dzieło krzyża.
Jezus jako Pan, nie tylko jako ratunek. Wyznanie z Listu do Rzymian brzmi „Pan Jezus”, a nie „Zbawiciel Jezus”, i to nie jest przypadek.

Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony. Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu.
Rz 10:9-10

Ostatnie zdanie modlitwy to podziękowanie za coś, co jeszcze przed chwilą było prośbą. Nie jest to nadmiar odwagi, tylko oparcie się na obietnicy: „Każdy bowiem, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony” (). Pewność bierze się z tego, kto obiecał, a nie z tego, jak dobrze się pomodliłeś.

Czego ta modlitwa nie robi

Nie zbawia. Zbawia Chrystus, a modlitwa jest tylko sposobem, w jaki człowiek się na to zgadza. Sama zgoda umysłu to za mało, bo Jakub pisze o niej brutalnie: „Ty wierzysz, że jest jeden Bóg, i dobrze czynisz. Demony także wierzą i drżą” (). Jezus mówi to samo o samych słowach: „Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego” ().

Nie daje też pewności na podstawie wspomnienia. Sprawdzianem nie jest data w kalendarzu ani to, co czułeś tamtego wieczoru, tylko to, czy trwasz: „Jeśli będziecie trwać w moim słowie, będziecie prawdziwie moimi uczniami” (). Kto szuka pewności, znajdzie ją w obietnicy, a nie w pamięci o sobie. Rozwijamy to w tekście kim jestem w Chrystusie.

I nie jest wejściówką na próbę, którą trzeba potem podtrzymywać dobrym zachowaniem. Jezus daje na to obietnicę, w której nie ma warunków dopisanych drobnym drukiem.

Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz.
J 6:37

Pomodliłem się. Co teraz

Zrób trzy rzeczy, wszystkie zwyczajne. Powiedz o tym komuś, bo Jezus wiąże z tym obietnicę: „Każdego więc, kto mnie wyzna przed ludźmi, i ja wyznam przed moim Ojcem” (). Zacznij czytać, najlepiej od Ewangelii Jana. Daj się ochrzcić, bo taka była odpowiedź Piotra ludziom, którzy zapytali go dokładnie o to samo.

A słysząc to, przerazili się do głębi serca i zapytali Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy robić, mężowie bracia? Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego.
Dz 2:37-38

O samym chrzcie piszemy w tekście chrzest wodny, a o codziennym chodzeniu za Jezusem w tekście uczniowie Jezusa Chrystusa. Czwartej rzeczy nie zrobisz sam: potrzebujesz ludzi, którzy idą tą samą drogą (). Jeśli nie masz takich wokół siebie, napisz do nas. Chętnie porozmawiamy, odpowiemy na pytania i pomożemy z chrztem oraz ze wspólnotą.

Jedna uwaga na koniec, z doświadczenia. Ludzie najczęściej nie utykają na tym, że źle się pomodlili, tylko na tym, że nikomu o tym nie powiedzieli. Modlitwa wypowiedziana po cichu i schowana z powrotem do kieszeni zwykle po tygodniu wygląda jak sen. Powiedz o niej komuś jeszcze dzisiaj.

Co czytać dalej

Jeśli trafiłeś tu z wyszukiwarki i sama modlitwa to za mało, zacznij od artykułu ewangelia: dobra nowina o Królestwie Bożym, bo tam stoi cała treść, na którą ta modlitwa jest odpowiedzią. Potem po kolei: dzieło krzyża o tym, co Jezus wykonał, pokuta w Biblii o zmianie myślenia, wiara: dar czy warunek, chrzest wodny i kim jestem w Chrystusie o tym, kim jesteś po tym, jak Bóg cię przyjął. O tym, co dostałeś do ręki jako uczeń, jest tekst autorytet wierzącego. Krótkie streszczenie tego, w co wierzymy, mieści się w wyznaniu wiary.

Najczęstsze pytania

Czy modlitwa grzesznika jest w Biblii?

Samej nazwy i gotowego tekstu w Piśmie nie ma. Nazwa wzięła się z praktyki kaznodziejów, którzy podawali słuchaczom słowa do powtórzenia, żeby ułatwić im pierwszy krok.

Są za to w Biblii ludzie, którzy wołają do Boga o ratunek, i od nich pochodzi treść takiej modlitwy: przyznanie się do grzechu, zaufanie temu, co Jezus zrobił na krzyżu, i zgoda na to, żeby był Panem. Kiedy Żydzi w dniu Pięćdziesiątnicy zapytali Piotra, co mają robić, usłyszeli „Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa” (), a nie formułę do odmówienia.

Dlatego traktujemy taką modlitwę jako przykład, a nie jako obrzęd. Jest po to, żeby ktoś wiedział, co powiedzieć, kiedy sam nie ma słów.

Czy trzeba użyć dokładnie tych słów?

Nie. Nikt w Biblii nie dostaje formuły do powtórzenia. Celnik ze świątyni zmieścił się w pięciu słowach: „Boże, bądź miłosierny mnie grzesznemu” (). Jezus powiedział, że to ten człowiek wrócił do domu usprawiedliwiony, a nie stojący obok specjalista od modlitwy ().

Łotr na krzyżu powiedział jeszcze mniej: „Panie, wspomnij na mnie”. Nie zdążył się ochrzcić ani niczego naprawić, a usłyszał: „Dziś będziesz ze mną w raju” (). Strażnik więzienia w Filippi zapytał wprost, co ma robić, i dostał jedno zdanie: „Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa, a będziesz zbawiony” ().

Liczy się więc to, do kogo mówisz i czy mówisz serio. Bóg nie sprawdza stylu: „Będziecie mnie szukać i znajdziecie mnie, gdy będziecie szukać całym swym sercem” (), a psalmista mówi to jeszcze prościej: „wylewajcie przed nim wasze serca” ().

Przykładowa modlitwa jest tu jak rusztowanie. Pokazuje, co powinno się w niej znaleźć. Jeśli powiesz to samo swoimi zdaniami, nic nie tracisz.

Czy trzeba modlić się na głos?

Nie trzeba. Anna modliła się w świątyni tak, że „tylko jej wargi się poruszały, ale jej głosu nie było słychać” (), a Bóg jej wysłuchał.

Mimo to radzimy powiedzieć to na głos, jeśli tylko możesz. Nie dlatego, że Bóg lepiej słyszy, tylko dlatego, że wypowiedziane zdanie trudniej potem odwołać we własnej głowie. Paweł łączy zresztą jedno z drugim: „Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu” ().

Modliłem się już kiedyś. Mam powtórzyć?

Powtórzenie niczego nie psuje, ale też niczego nie dokłada. Jeśli wracasz do tej modlitwy co kilka miesięcy, żeby się upewnić, to problem nie leży w słowach, tylko w tym, na czym opierasz pewność.

Pewność stoi na obietnicy Jezusa: „tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz” () i „nigdy nie zginą ani nikt nie wydrze ich z mojej ręki” (). Nie stoi na tym, jak dobrze pamiętasz tamten wieczór.

Co innego, gdy wcześniej powtórzyłeś słowa, których nie rozumiałeś albo z którymi się nie zgadzałeś. Wtedy nie chodzi o powtórkę, tylko o pierwszą prawdziwą rozmowę z Bogiem.

Czy muszę najpierw uporządkować swoje życie?

Nie. To jest kolejność odwrotna do biblijnej. Jezus powiedział to wprost ludziom, którzy mieli mu za złe towarzystwo: „Nie zdrowi, lecz chorzy potrzebują lekarza. Nie przyszedłem wzywać do pokuty sprawiedliwych, ale grzeszników” ().

Paweł idzie jeszcze dalej i pisze o Bogu, „który usprawiedliwia bezbożnego” (). Nie „tego, kto się już poprawił”. Zmiana przychodzi potem i przychodzi z Bożej strony, nie jest opłatą wstępną.

To nie znaczy, że nic się nie zmieni. Znaczy, że nie zaczynasz od sprzątania, tylko od przyjścia.

Lepiej pomodlić się samemu czy z kimś?

Możesz sam. Nie potrzebujesz pośrednika, bo „jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus” (). Nikt nie musi przy tym stać, nikt nie musi tego zatwierdzić.

Jeśli jednak masz obok siebie kogoś wierzącego, warto go poprosić. Nie po to, żeby modlitwa była ważniejsza, tylko dlatego, że taka rozmowa zwykle wyjaśnia rzeczy, których człowiek sam sobie nie wyjaśni, i od razu masz komu o tym powiedzieć (). Jeśli nie masz nikogo takiego, napisz do nas.

Jak pomodlić się z kimś, kto właśnie uwierzył?

Najpierw sprawdź, czy ten człowiek wie, na co się zgadza. Filip najpierw wyjaśnił Etiopczykowi tekst Izajasza i dopiero potem doszło do kolejnego kroku (). Bez treści zostaje sama formuła.

Potem trzy rzeczy praktyczne. Zapytaj, czy chce się teraz pomodlić, i przyjmij odmowę bez naciskania. Daj mu mówić własnymi słowami, a jeśli nie umie zacząć, podaj zdanie po zdaniu i pozwól powtórzyć. Nie licz nawróceń i nie zapowiadaj, co poczuje, bo nie wiesz.

Na koniec umów się na kolejną rozmowę i pomóż z chrztem oraz ze wspólnotą. Modlitwa bez dalszego ciągu zwykle nie zostawia śladu.

Boję się, że nie wytrwam. Czy w ogóle zaczynać?

Tak, i to jest lepszy powód do zaczęcia niż pewność siebie. Ten strach zakłada, że wszystko zależy od ciebie, a Pismo mówi coś innego: „ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Jezusa Chrystusa” ().

Nie obiecujemy, że będzie łatwo. Jezus mówił o cenie chodzenia za nim wprost i do tłumu, zanim ktokolwiek się zdecydował (). Obiecujemy natomiast, że nie idzie się w tym sam: po to jest wspólnota () i po to jest Duch Święty, który „poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi” ().

#modlitwa #jak zostać zbawionym #nawrócenie do Boga #zbawienie w Jezusie Chrystusie #ewangelia #jak poznać Jezusa