Barani róg i zwinięty zwój pergaminu na kamiennym stole w mrocznej izbie, a za nimi szeroko otwarte drewniane drzwi na dziedziniec w porannym słońcu

Ogłaszanie w modlitwie: co mówi Biblia i jak ogłaszać?

Kto chce zrozumieć ogłaszanie w modlitwie, może zacząć od jednego szabatu w Nazarecie. Jezus wrócił do miasta, w którym się wychował, i jak zwykle poszedł do synagogi. Wstał, żeby czytać, i podano Mu księgę proroka Izajasza. Odnalazł w niej to miejsce:

Duch Pana nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił ewangelię ubogim, posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, abym uwięzionym zwiastował wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił na wolność; Abym głosiłPrzypis 1Po grecku κηρύσσω (kerysso): ogłaszać jak herold, czyli urzędnik, który na rynku odczytywał na głos postanowienie władcy. miłościwy rok Pana.

Łk 4:18-19

Potem zamknął księgę, oddał ją słudze i usiadł. Wszyscy w synagodze patrzyli na Niego. Wtedy powiedział: „Dziś wypełniły się te słowa Pisma w waszych uszach” (20Potem zamknął księgę, oddał ją słudze i usiadł, a oczy wszystkich w synagodze były w nim utkwione.21I zaczął do nich mówić: Dziś wypełniły się te słowa Pisma w waszych uszach.Łk 4:20-21 UBG).

Jezus zaczął od słów, które Bóg dał wieki wcześniej przez proroka (1Duch Pana BOGA jest nade mną, bo PAN mnie namaścił, abym głosił dobrą nowinę cichym, posłał mnie, abym opatrzył rany skruszonym w sercu, abym zwiastował uwięzionym wyzwolenie, a związanym otworzenie więzienia;2Abym ogłosił miłościwy rok PANA i dzień pomsty naszego Boga; abym pocieszył wszystkich płaczących;Iz 61:1-2 UBG), i ogłosił, że właśnie się spełniają. Tak w Biblii wygląda ogłoszenie: ktoś mówi na głos to, co postanowił Bóg, i robi to z Jego upoważnienia. Ogłaszający nie wymyśla treści. Przekazuje to, co Bóg już powiedział.

Czym jest ogłoszenie w Biblii?

Ogłosić coś znaczy w Piśmie powiedzieć głośno i publicznie, co postanowił ktoś, kto ma władzę: król albo Bóg. Samo słowo „ogłaszać” pada w polskim tłumaczeniu w prawie osiemdziesięciu wersetach, ale w Nowym Testamencie tylko w trzech (18Oto mój sługa, którego wybrałem, mój umiłowany, w którym moja dusza ma upodobanie. Złożę na nim mojego Ducha, a on ogłosi sąd narodom.Mt 12:18 UBG; 8A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.Ga 3:8 UBG; 19Gdy bowiem Mojżesz ogłosił całemu ludowi każde przykazanie zgodnie z prawem, wziął krew cieląt i kozłów z wodą, wełną szkarłatną i hizopem i pokropił zarówno samą księgę, jak i cały lud;Hbr 9:19 UBG).

W Starym Testamencie tym samym czasownikiem, którym się ogłasza, woła się człowieka po imieniu i zwołuje zgromadzenie. Dlatego ogłoszenie zawsze jest do kogoś skierowane. W Nowym Testamencie ogłaszanie kryje się zwykle za słowami „głosić” i „zwiastować”. Kiedy czytasz, że apostołowie głosili ewangelię, czytasz o ogłaszaniu tego, co Bóg już zrobił w Chrystusie.

Ogłasza ten, kto ma władzę

Ogłoszenia w Piśmie wydają często królowie. Król Dariusz ogłasza na piśmie prawo, które „nie może być cofnięte” (8I tak teraz, królu, zatwierdź to prawo i podaj je na piśmie, aby było nieodwołalne według prawa Medów i Persów, które nie może być cofnięte.9Król Dariusz ogłosił więc na piśmie to prawo.Dn 6:8-9 UBG). Cyrus, król Persji, ogłasza w całym królestwie, że Bóg kazał mu zbudować świątynię w Jerozolimie, i Żydzi wygnani do Babilonu zaczynają wracać do swojej ziemi (1W pierwszym roku Cyrusa, króla Persji – aby wypełniło się słowo PANA z ust Jeremiasza – PAN wzbudził ducha Cyrusa, króla Persji, tak że ogłosił ustnie po całym swoim królestwie, a także na piśmie, co następuje:2Tak mówi Cyrus, król Persji: PAN, Bóg niebios, dał mi wszystkie królestwa ziemi. On też rozkazał mi, abym zbudował dla niego dom w Jerozolimie, która jest w Judzie.Ezd 1:1-2 UBG). Król Niniwy po kazaniu proroka Jonasza każe „ogłosić i opowiadać w Niniwie z dekretu króla”, że ludzie i zwierzęta mają pościć (5I mieszkańcy Niniwy uwierzyli Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory, od największego z nich aż do najmniejszego.6Doszła bowiem ta sprawa do króla Niniwy i powstał z tronu, i zdjął z siebie płaszcz, po czym oblekł się w wór i siedział w popiele.7Rozkazał ogłosić i opowiadać w Niniwie z dekretu króla i swoich książąt: Ludzie i zwierzęta, woły i owce niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją;Jon 3:5-7 UBG).

W każdej z tych scen świat po ogłoszeniu wygląda inaczej niż przed nim. Prawo zaczyna obowiązywać, wygnańcy ruszają w drogę, miasto pości. Tak samo było z Bożymi świętami: Izrael miał je „ogłaszać jako święte zgromadzenia” (2Przemów do synów Izraela i powiedz im: Uroczyste święta PANA, które będziecie ogłaszać jako święte zgromadzenia. One są moimi uroczystymi świętami.Kpł 23:2 UBG), a post zaczynał się od wezwania „Ogłoście święty post” (14Ogłoście święty post, zwołajcie zgromadzenie, zbierzcie starców i wszystkich mieszkańców ziemi w domu PANA, waszego Boga, i wołajcie do PANA:Jl 1:14 UBG). Ogłoszenie nie tylko opisuje rzeczywistość. Ustanawia ją, bo stoi za nim ktoś, kto ma do tego prawo.

Treść przychodzi z góry

Skąd ogłaszający bierze treść, najlepiej widać w Psalmie 2. Mówi w nim król, którego namaścił Bóg, a Nowy Testament odnosi ten psalm do Jezusa (33Że Bóg wypełnił ją wobec nas, ich dzieci, wskrzeszając Jezusa, jak też jest napisane w psalmie drugim: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.Dz 13:33 UBG; 5Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem? I znowu: Ja będę mu Ojcem, a on będzie mi Synem?Hbr 1:5 UBG).

Ogłoszę dekretPrzypis 2Po hebrajsku חֹק (choq): postanowienie, ustalone prawo. Słowo pochodzi od czasownika, który znaczy wyryć, zapisać na stałe.: PAN powiedział do mnie: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem. Poproś mnie, a dam ci narody w dziedzictwo i krańce ziemi na własność.

Ps 2:7-8

Król zapowiada dekret i zaraz podaje jego treść: „PAN powiedział do mnie”. Nie jest autorem dekretu. Jest tym, kto go ogłasza. Prorok Jeremiasz dostał władzę „nad narodami i królestwami”, ale zanim ją dostał, usłyszał: „Oto wkładam moje słowa do twoich ust” (9Wtedy PAN wyciągnął swoją rękę i dotknął moich ust. I powiedział do mnie PAN: Oto wkładam moje słowa do twoich ust.10Patrz, dziś ustanawiam cię nad narodami i królestwami, abyś wykorzeniał, burzył, wytracał i niszczył, byś budował i sadził.Jr 1:9-10 UBG). Władza jest prawdziwa i cała pochodzi od Boga.

Sam Jezus powiedział o sobie: „Bo ja nie mówiłem sam od siebie, ale ten, który mnie posłał, Ojciec, on mi dał nakaz, co mam powiedzieć i co mówić” (49Bo ja nie mówiłem sam od siebie, ale ten, który mnie posłał, Ojciec, on mi dał nakaz, co mam powiedzieć i co mówić.J 12:49 UBG). Skoro tak było z Synem, uczeń tym bardziej ogłasza to, co usłyszał, a nie to, co sam wymyślił.

Ogłosić wolność: od roku jubileuszowego do Nazaretu

W Starym Testamencie jest wyrażenie, które dobrze pokazuje, do czego służy ogłoszenie. Po hebrajsku brzmi qara deror, „ogłosić wolność”, i pada w pięciu wersetach. Razem układają się w jedną historię.

Najpierw jest prawo. Co pięćdziesiąt lat Izrael miał obchodzić rok jubileuszowy:

Poświęcicie pięćdziesiąty rok i ogłosicie wolnośćPrzypis 3Po hebrajsku דְּרוֹר (deror): wolność, puszczenie wolno tego, kto był w niewoli. w ziemi wszystkim jej mieszkańcom. Będzie to dla was rok jubileuszowy. Każdy z was wróci do swojej posiadłości i do swojej rodziny.

Kpł 25:10

Ten rok zaczynał się od głosu trąby, który rozlegał się w całym kraju w Dniu Przebłagania, najważniejszym dniu pokuty w roku (9Wtedy w dziesiątym dniu siódmego miesiąca każesz zatrąbić w trąbę o donośnym dźwięku; w Dniu Przebłagania zatrąbicie po całej waszej ziemi.Kpł 25:9 UBG). Od tej chwili wolność obowiązywała. Ziemia wracała do rodziny, która ją straciła, a kto z biedy zaprzedał się bratu, odchodził wolny razem z dziećmi (39Jeśli też zubożeje twój brat przy tobie i zaprzeda się tobie, nie będziesz go obarczał niewolniczą pracą;40Będzie u ciebie jako najemnik i jako przybysz; aż do roku jubileuszowego będzie ci służyć.41Potem odejdzie od ciebie, on i jego dzieci z nim, i wróci do swojej rodziny i do posiadłości swoich przodków.Kpł 25:39-41 UBG). Nikt nie musiał na tę wolność zapracować. Wystarczyło, że ją ogłoszono.

Potem jest historia o tym, jak Izrael złamał podobne prawo: Hebrajczyk, który sprzedał się w niewolę, po sześciu latach miał wyjść na wolność (13Tak mówi PAN, Bóg Izraela: Ja zawarłem przymierze z waszymi ojcami w dniu, w którym wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu, z domu niewoli, mówiąc:14Po upływie siedmiu lat niech każdy puści wolno swego brata Hebrajczyka, który się tobie zaprzedał; będzie ci służył przez sześć lat, po czym puścisz go wolno od siebie. Ale wasi ojcowie nie słuchali mnie ani nie nakłonili swego ucha.Jr 34:13-14 UBG). Kiedy wojsko Babilonu walczyło pod Jerozolimą, lud zawarł przymierze, że wypuści na wolność swoich niewolników, i rzeczywiście ich wypuścił. Wkrótce ludzie się rozmyślili i ściągnęli ich z powrotem (7Gdy wojsko króla Babilonu walczyło przeciwko Jerozolimie i przeciwko wszystkim pozostałym miastom Judy: przeciwko Lakisz i przeciw Azece. Tylko bowiem te warowne miasta pozostały z miast Judy.8Słowo, które doszło do Jeremiasza od PANA, gdy król Sedekiasz zawarł przymierze z całym ludem, który był w Jerozolimie, dla ogłoszenia mu wolności;9Że każdy puści wolno swego niewolnika Hebrajczyka i niewolnicę Hebrajkę, aby nikt nie trzymał w niewoli Żyda, swego brata.10Wszyscy książęta i cały lud, którzy zawarli przymierze o tym, aby każdy wypuścił wolno swego niewolnika i swą niewolnicę, by ich już nie trzymano w niewoli, usłuchali i puścili ich wolno.11Lecz potem rozmyślili się i z powrotem ściągnęli niewolników i niewolnice, których puścili wolno, i zmusili ich do służby jako niewolników i niewolnice.Jr 34:7-11 UBG). Bóg odpowiedział przez Jeremiasza:

Dlatego tak mówi PAN: Nie posłuchaliście mnie, aby każdy ogłosił wolność swemu bratu i bliźniemu. Oto ogłaszam wam, mówi PAN, wolność pod miecz, na zarazę i głód, i wydam was na wysiedlenie do wszystkich królestw ziemi.

Jr 34:17

Wolność ogłoszono, a potem cofnięto ją czynem. Bóg nazwał to splugawieniem swojego imienia (16Lecz cofnęliście się i splugawiliście moje imię, bo każdy z powrotem ściągnął swego niewolnika i swą niewolnicę, których poprzednio puścił wolno według życzenia, i zmusił ich do służby jako niewolników i niewolnice.Jr 34:16 UBG) i odpowiedział tym samym słowem: skoro nie daliście wolności bratu, ogłaszam wolność wam, tylko że będzie to wolność pod miecz. Ogłoszenie, za którym nie idzie czyn, nie jest w Piśmie czymś obojętnym.

Dalej przychodzi zapowiedź Mesjasza, czyli Tego, kogo Bóg namaści i pośle. U Izajasza Mesjasz mówi o sobie, że spoczywa na Nim Duch Pana, bo Pan Go namaścił i posłał, żeby zwiastował uwięzionym wyzwolenie (1Duch Pana BOGA jest nade mną, bo PAN mnie namaścił, abym głosił dobrą nowinę cichym, posłał mnie, abym opatrzył rany skruszonym w sercu, abym zwiastował uwięzionym wyzwolenie, a związanym otworzenie więzienia;Iz 61:1 UBG). W hebrajskim tekście jest tu to samo słowo deror co przy roku jubileuszowym. Namaszczenie, o którym pisze prorok, jest namaszczeniem do ogłaszania.

Na końcu jest Nazaret. Jezus przeczytał właśnie ten fragment i powiedział, że dziś się wypełnił (21I zaczął do nich mówić: Dziś wypełniły się te słowa Pisma w waszych uszach.Łk 4:21 UBG). Zatrzymał się jednak w połowie zdania. U Izajasza po słowach „miłościwy rok PANA” jest jeszcze „dzień pomsty naszego Boga” (2Abym ogłosił miłościwy rok PANA i dzień pomsty naszego Boga; abym pocieszył wszystkich płaczących;Iz 61:2 UBG). Tych słów Jezus nie przeczytał. W Nazarecie ogłosił czas łaski.

Z tej historii widać, w którą stronę idzie biblijne ogłoszenie. Najpierw przynosi komuś wolność, której ten człowiek sam sobie nie da. Ogłoszoną wolność trzeba jeszcze przyjąć. Bywa jak z więźniem, który dalej siedzi w celi, choć drzwi stoją otworem, bo nie uwierzył, że jest wolny. A kto tę wiadomość przyjął, niesie ją dalej. Uczniowie usłyszeli od Jezusa proste polecenie: „A idąc, głoście: Przybliżyło się królestwo niebieskie” (7A idąc, głoście: Przybliżyło się królestwo niebieskie.Mt 10:7 UBG), a zaraz potem: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (8Uzdrawiajcie chorych, oczyszczajcie trędowatych, wskrzeszajcie umarłych, wypędzajcie demony. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie.Mt 10:8 UBG).

Herold, a nie autor: co ogłaszali apostołowie?

Grecki czasownik kerysso pochodzi od słowa keryx, które znaczy „herold”. W starożytnym mieście herold szedł przed władcą albo stawał na rynku i odczytywał tekst, którego nie napisał. Nikt nie pytał go o zdanie. Pytano, czy dobrze przeczytał. Herold odpowiadał za to, żeby przekazać tekst wiernie. Za treść odpowiadał ten, kto go posłał.

W polskim tłumaczeniu to słowo bywa oddane jako „kaznodzieja”. Paweł wspomina, że został „ustanowiony kaznodzieją i apostołem” (7Ze względu na nie zostałem ustanowiony kaznodzieją i apostołem – mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię – nauczycielem pogan w wierze i prawdzie.1 Tm 2:7 UBG), a Piotr pisze o Noem, że Bóg zbawił go jako „kaznodzieję sprawiedliwości” (5Także dawnego świata nie oszczędził, ale zbawił jako ósmego Noego, kaznodzieję sprawiedliwości, gdy zesłał potop na świat bezbożnych;2 P 2:5 UBG). W obu miejscach w grece jest herold. Paweł podaje też, skąd herold ma prawo głosić: „Jakże też będą głosić, jeśli nie zostaną posłani?” (15Jakże też będą głosić, jeśli nie zostaną posłani? Jak jest napisane: O jak piękne są nogi tych, którzy opowiadają pokój, tych, którzy opowiadają dobre rzeczy!Rz 10:15 UBG). Najpierw jest posłanie, dopiero potem głoszenie.

Drugi czasownik, katangello, znaczy obwieszczać publicznie. Pada w Nowym Testamencie kilkanaście razy i za każdym razem wiadomo, co ogłaszano. Apostołowie ogłaszali słowo Boże (5Gdy dotarli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich. Mieli też ze sobą Jana do pomocy.Dz 13:5 UBG), przebaczenie grzechów (38Niech więc będzie wam wiadomo, mężowie bracia, że przez niego zwiastuje się wam przebaczenie grzechów;Dz 13:38 UBG) i powstanie z martwych (2Oburzeni, że nauczają ludzi i głoszą w Jezusie powstanie z martwych.Dz 4:2 UBG). Paweł ogłaszał, że Jezus jest Chrystusem (3Wyjaśniając i nauczając, że Chrystus musiał cierpieć i powstać z martwych oraz: Ten Jezus, którego wam głoszę, jest Chrystusem.Dz 17:3 UBG), a Ateńczykom Boga, którego czcili, nie znając Go (23Przechadzając się bowiem i przypatrując waszym świętościom, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Nieznanemu Bogu. Ja głoszę wam tego, którego nie znając, czcicie.Dz 17:23 UBG). Ogłaszano ewangelię (14Tak też Pan postanowił, aby ci, którzy ewangelię głoszą, z ewangelii żyli.1 Kor 9:14 UBG), śmierć Pana (26Ilekroć bowiem będziecie jedli ten chleb i pili ten kielich, śmierć Pana zwiastujecie, aż przyjdzie.1 Kor 11:26 UBG) i samego Chrystusa (18Cóż więc? Mimo wszystko każdym sposobem, czy obłudnie, czy szczerze, Chrystus jest głoszony. Z tego się raduję i będę się radował.Flp 1:18 UBG; 28Jego to głosimy, napominając każdego człowieka i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby każdego człowieka przedstawić doskonałym w Chrystusie Jezusie.Kol 1:28 UBG). W centrum zawsze stoi Chrystus i to, co On zrobił.

A to, co zrobił, obejmuje całego człowieka. Na krzyżu Jezus poniósł nasze grzechy i nasze choroby: „przez jego rany zostaliście uzdrowieni” (24On nasze grzechy na swoim ciele poniósł na drzewo, abyśmy obumarłszy grzechom, żyli dla sprawiedliwości; przez jego rany zostaliście uzdrowieni.1 P 2:24 UBG; 16Kiedy nastał wieczór, przyprowadzono do niego wielu opętanych. A on wypędził duchy słowem i uzdrowił wszystkich chorych;17Aby się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza: On nasze słabości wziął na siebie i nosił nasze choroby.Mt 8:16-17 UBG). Dlatego ogłaszać można i trzeba wszystkie Boże dzieła, także uzdrowienie i uwolnienie.

Tak robili uczniowie. Jezus rozesłał ich, „żeby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych” (2I rozesłał ich, żeby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.Łk 9:2 UBG). Filip, jeden z pierwszych głosicieli ewangelii, „głosił im Chrystusa” w Samarii. Z wielu ludzi wychodziły wtedy duchy nieczyste, a sparaliżowani i ułomni byli uzdrawiani (5Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa.6A lud jednomyślnie przyjmował to, co mówił Filip, gdy go słyszeli i widzieli cuda, które czynił.7Duchy nieczyste bowiem wychodziły z donośnym krzykiem z wielu, którzy je mieli. Wielu też sparaliżowanych i ułomnych zostało uzdrowionych.Dz 8:5-7 UBG). Uzdrowienie jest częścią tego, co zrobił Chrystus, więc kto je ogłasza, ogłasza Jego dzieło. Co dokładnie Jezus wziął na siebie i co dał w zamian, opisuje artykuł Dzieło krzyża Wymiana.

Jedna scena z Dziejów Apostolskich pokazuje, że liczy się też źródło. W Filippi chodziła za Pawłem dziewczyna, która miała ducha wróżbiarskiego, i wołała: „Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego i zwiastują nam drogę zbawienia” (17A chodząc za Pawłem i za nami, wołała: Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego i zwiastują nam drogę zbawienia.Dz 16:17 UBG). Mówiła prawdę co do słowa, a jednak Paweł po wielu dniach kazał temu duchowi wyjść (18A robiła to przez wiele dni. Lecz Paweł, bolejąc nad tym, odwrócił się i powiedział do ducha: Rozkazuję ci w imię Jezusa Chrystusa, abyś z niej wyszedł. I w tej chwili wyszedł.Dz 16:18 UBG). Prawdziwa treść nie uświęca źródła, z którego płynie.

Jest też powód, dla którego człowiek nie ogłasza przyszłości od siebie. W Księdze Izajasza Bóg wzywa bożki narodów na sąd i stawia im jeden warunek: niech powiedzą, co się stanie, zanim to się stanie (22Niech przystąpią i niech nam oznajmią to, co ma się stać. Powiedzcie o dawnych rzeczach, które już były, abyśmy rozważyli to w swoim sercu i poznali ich koniec albo przynajmniej oznajmijcie nam przyszłe rzeczy.23Oznajmijcie, co nastąpi w przyszłości, a poznamy, że jesteście bogami. Tak, zróbcie coś dobrego lub złego, abyśmy się zdumiewali i razem to oglądali.Iz 41:22-23 UBG). Kilka rozdziałów dalej mówi o sobie:

Wspomnijcie rzeczy dawne i odwieczne, bo ja jestem Bogiem, nie ma żadnego innego, jestem Bogiem i nie ma nikogo podobnego do mnie; Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę.

Iz 46:9-10

Zapowiedzieć przyszłość i ją wykonać to w Piśmie znak, po którym poznaje się Boga. Bóg robi to po to, żeby Jego lud nie powiedział: „Mój bożek to uczynił” (5Oznajmiałem ci od dawna, ogłosiłem to, zanim nastąpiło, abyś nie powiedział: Mój bożek to uczynił, mój rzeźbiony posąg i mój odlewany posąg to nakazał.Iz 48:5 UBG). Kto ogłasza przyszłość od siebie, zajmuje więc miejsce Boga. Ogłoszenie wierzącego ma oparcie wtedy, gdy powtarza to, co Bóg już zapowiedział. A to, co Bóg zapowiedział, jest pewne: „Czy on powie coś, a tego nie uczyni? Czy wypowie, a nie spełni?” (19Bóg nie jest człowiekiem, aby miał kłamać, ani synem człowieczym, żeby miał żałować. Czy on powie coś, a tego nie uczyni? Czy wypowie, a nie spełni?Lb 23:19 UBG).

„Śmierć Pana zwiastujecie”: Wieczerza jako ogłoszenie

Najprostsze ogłoszenie w życiu kościoła odbywa się przy stole. Paweł przypomina Koryntianom, co Jezus zrobił w noc, w której został wydany: wziął chleb, podziękował, połamał go, a po wieczerzy wziął kielich (23Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb;24A gdy złożył dziękczynienie, połamał i powiedział: Bierzcie i jedzcie, to jest moje ciało, które za was jest łamane. Czyńcie to na moją pamiątkę.25Podobnie po wieczerzy wziął też kielich, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi. Czyńcie to, ilekroć będziecie pić, na moją pamiątkę.1 Kor 11:23-25 UBG). Potem dodaje:

Ilekroć bowiem będziecie jedli ten chleb i pili ten kielich, śmierć Pana zwiastujeciePrzypis 4Po grecku καταγγέλλω (katangello): ogłaszać publicznie, obwieszczać. Tym samym słowem Dzieje Apostolskie mówią o głoszeniu słowa Bożego i przebaczenia grzechów., aż przyjdzie.

1 Kor 11:26

Paweł nie wydaje tu nowego polecenia. Słowo „bowiem” zaczyna wyjaśnienie tego, co dzieje się przy stole: kiedy jecie i pijecie, ogłaszacie. Wieczerza jest ogłoszeniem, nawet jeśli w tej chwili nikt nic nie mówi. Kościół mówi o śmierci Jezusa tym, co robi. To najprostszy akt proroczy, czyli gest wykonany na Boże polecenie, który sam coś ogłasza. O innych aktach proroczych piszemy w artykule Rozmowa z Bogiem Akty prorocze. Ogłaszamy też całym postępowaniem: tym, jak żyjemy, mówimy Bogu, czy chcemy z Nim królować. Więcej o tym w artykule Królowanie Postawa.

Przy stole ogłasza się śmierć. Chleb jest łamany, a kielich to „nowy testament w mojej krwi” (25Podobnie po wieczerzy wziął też kielich, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi. Czyńcie to, ilekroć będziecie pić, na moją pamiątkę.1 Kor 11:25 UBG). Wieczerza świętuje zwycięstwo i zawsze przypomina, ile ono kosztowało.

Na końcu wersetu jest granica czasu: „aż przyjdzie”. Kiedy Pan przyjdzie, nikt nie będzie musiał ogłaszać Jego śmierci, bo wszyscy zobaczą Jego samego. Każda Wieczerza patrzy więc w dwie strony: wstecz na krzyż i naprzód na Jego powrót.

Komu kościół to ogłasza? Sobie nawzajem i ludziom, którzy to widzą. Paweł pisze w Liście do Efezjan, że przez kościół mądrość Boga ma stać się jawna „zwierzchnościom i władzom w miejscach niebiańskich” (10Aby teraz wieloraka mądrość Boga poprzez kościół stała się jawna zwierzchnościom i władzom w miejscach niebiańskich;Ef 3:10 UBG), czyli mocom duchowym. W Pierwszym Liście do Koryntian tego nie ma, ale obie myśli dobrze do siebie pasują.

To ogłoszenie zobowiązuje tych, którzy siedzą przy stole. W Koryncie przy wspólnej wieczerzy jedni zostawali głodni, a inni się upijali. Bogatsi zawstydzali tych, którzy nic nie mieli (21Każdy bowiem najpierw je własną wieczerzę i jeden jest głodny, a drugi pijany.22Czyż nie macie domów, aby jeść i pić? Albo czy gardzicie kościołem Bożym i zawstydzacie tych, którzy nic nie mają? Co mam wam powiedzieć? Czy mam was pochwalić? Za to was nie chwalę.1 Kor 11:21-22 UBG). Kto ogłasza śmierć Pana przy stole, a gardzi przy nim bratem, ten według Pawła je „niegodnie”. Dlatego Paweł każe każdemu najpierw zbadać samego siebie (27Dlatego też kto je ten chleb albo pije ten kielich Pański niegodnie, będzie winny ciała i krwi Pana.28Niech więc człowiek bada samego siebie i tak niech je z tego chleba, i niech pije z tego kielicha.1 Kor 11:27-28 UBG).

Czy ogłaszanie jest modlitwą?

Ogłaszanie nie jest tym samym co modlitwa, ale Pismo stawia je tuż obok niej i często w jednej scenie. Modlitwa to przede wszystkim rozmowa z Bogiem: mówisz do Niego, prosisz, dziękujesz. Ogłoszenie przekazuje to, co On postanowił: ludziom, sytuacji, a czasem mocom duchowym. Po polsku cztery różne rzeczy nazywa się często jednym słowem „modlitwa”, a Pismo je rozróżnia. Jak jeszcze, poza modlitwą, człowiek rozmawia z Bogiem, opisuje artykuł Rozmowa z Bogiem.

  • Prośba idzie do Boga. Mówisz Mu o tym, czego potrzebujesz albo czego nie wiesz. Paweł zachęca, żeby z każdą sprawą przychodzić do Boga z prośbą i z dziękczynieniem (6Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze pragnienia będą znane Bogu.Flp 4:6 UBG).
  • Wyznanie mówi to samo, co powiedział Bóg. Greckie homologeo znaczy dosłownie „mówić to samo”. Wyznania trzeba się trzymać: „Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał” (23Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.Hbr 10:23 UBG).
  • Ogłoszenie obwieszcza Boże postanowienie. Uczniowie mieli w każdym domu najpierw wypowiedzieć pokój (5A gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi.Łk 10:5 UBG), a w każdym mieście ogłaszać, że przybliżyło się królestwo Boże (9I uzdrawiajcie chorych, którzy w nim są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże.Łk 10:9 UBG).
  • Rozkaz w imieniu Jezusa każe czemuś ustąpić albo się zmienić: wiatrowi, chorobie, duchowi (39Wówczas wstał, zgromił wiatr i powiedział do morza: Milcz i uspokój się! I ustał wiatr, i nastała wielka cisza.Mk 4:39 UBG; 6Wtedy Piotr powiedział: Nie mam srebra ani złota, lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, wstań i chodź!Dz 3:6 UBG; 18A robiła to przez wiele dni. Lecz Paweł, bolejąc nad tym, odwrócił się i powiedział do ducha: Rozkazuję ci w imię Jezusa Chrystusa, abyś z niej wyszedł. I w tej chwili wyszedł.Dz 16:18 UBG).

Rozkaz i ogłoszenie łatwo pomylić, bo oba mówi się na głos i z autorytetem. Rozkaz każe czemuś się zmienić. Jezus powiedział do ducha: „Rozkazuję ci, wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź” (25A Jezus, widząc, że ludzie się zbiegają, zgromił ducha nieczystego, mówiąc: Duchu niemy i głuchy! Rozkazuję ci, wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź.Mk 9:25 UBG). Ogłoszenie mówi, co już się stało albo co Bóg postanowił. Do pochylonej od osiemnastu lat kobiety Jezus powiedział: „Kobieto, jesteś uwolniona od swojej choroby” (11A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy i była pochylona, i w żaden sposób nie mogła się wyprostować.12Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją do siebie i powiedział: Kobieto, jesteś uwolniona od swojej choroby.Łk 13:11-12 UBG). Nie rozkazywał jej. Ogłosił jej, że jest wolna.

Często jedno idzie razem z drugim: uczniowie mieli uzdrawiać chorych i od razu ogłaszać im, że królestwo Boże jest blisko (9I uzdrawiajcie chorych, którzy w nim są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże.Łk 10:9 UBG). Prośbę i rozkaz, a także granice rozkazu, omawia artykuł Modlitwa Prośba i rozkaz.

Wszystko to widać w jednej modlitwie króla Jehoszafata. Kiedy na Judę szło wojsko trzech narodów, król zebrał lud przed Panem i modlił się: „nie wiemy, co mamy czynić, ale zwracamy nasze oczy ku tobie” (12O nasz Boże, czy nie osądzisz ich? Nie mamy bowiem żadnej mocy przeciw tak wielkiemu mnóstwu, które przyszło na nas, i nie wiemy, co mamy czynić, ale zwracamy nasze oczy ku tobie.2 Krn 20:12 UBG). Wtedy Duch Pana zstąpił na Lewitę Jehaziela, który przekazał słowo od Boga: „nie wasza jest ta walka, ale Boża” (14Wówczas pośród zgromadzenia Duch PANA zstąpił na Jehaziela, syna Zachariasza, syna Benajasza, syna Jejela, syna Mattaniasza, Lewitę z synów Asafa;15Który powiedział: Słuchajcie, wszyscy z Judy i mieszkańcy Jerozolimy, i ty, królu Jehoszafacie. Tak mówi do was PAN: Nie bójcie się ani nie lękajcie tego wielkiego mnóstwa, bo nie wasza jest ta walka, ale Boża.2 Krn 20:14-15 UBG). Następnego dnia śpiewacy szli przed wojskiem i wołali: „Wysławiajcie PANA, bo na wieki trwa jego miłosierdzie” (21Potem naradził się z ludem i ustanowił śpiewaków dla PANA, by go chwalili w ozdobie świętobliwości i szli przed wojskiem, mówiąc: Wysławiajcie PANA, bo na wieki trwa jego miłosierdzie.2 Krn 20:21 UBG). Kiedy zaczęli śpiewać, Pan zastawił zasadzkę na wrogów (22A w tym czasie, gdy oni zaczęli śpiewać i chwalić, PAN zastawił zasadzkę na synów Ammona i Moabu oraz na mieszkańców góry Seir, którzy przyszli przeciw Judzie i zostali pobici.2 Krn 20:22 UBG).

Najpierw była prośba, potem słowo od Boga, a dopiero potem ogłoszenie i marsz. Całą tę historię opowiada artykuł Uwielbienie Jehoszafat.

Pismo zna też ogłoszenie nad własnym życiem. W Psalmie 118 mówi człowiek, którego otoczyły wrogie narody, „jak pszczoły” (12Otoczyły mnie jak pszczoły, ale zgasły jak ogień z cierni, bo w imię PANA wytępiłem je.Ps 118:12 UBG). Pamięta, że w imię Pana je pokonał, i woła: „Nie umrę, lecz będę żył i opowiadał dzieła PANA” (17Nie umrę, lecz będę żył i opowiadał dzieła PANA.Ps 118:17 UBG). O swoim życiu mówi to, co wie o Bogu, a nie to, czego się boi. Tak mówi człowiek, który najpierw uwierzył, a potem otworzył usta (13Mając zaś tego samego ducha wiary, jak jest napisane: Uwierzyłem i dlatego przemówiłem; my również wierzymy i dlatego mówimy;2 Kor 4:13 UBG). Jak wiara i słowa idą razem, pokazuje artykuł Wiara Mówienie tego, w co wierzysz.

Siedem warunków ogłaszania w modlitwie

Skoro w ogłoszeniu mówisz w Bożym imieniu, Pismo stawia mu kilka warunków. Żaden nie dotyczy głośności ani słownictwa.

1. Treść pochodzi od Boga

Ogłaszasz to, co Bóg powiedział: w Piśmie albo osobiście, przez swojego Ducha. Bez otrzymanej treści nie ma czego ogłaszać. Prorok Eliasz zapowiedział królowi Achabowi koniec długiej suszy dopiero wtedy, gdy usłyszał od Boga: „ześlę deszcz na ziemię” (1Po upływie wielu dni, w trzecim roku, doszło do Eliasza słowo PANA: Idź, pokaż się Achabowi, a ja ześlę deszcz na ziemię.1 Krl 18:1 UBG; 41Potem Eliasz powiedział do Achaba: Idź, jedz i pij. Słychać bowiem szum ulewnego deszczu.1 Krl 18:41 UBG). Jak odróżnić Boże słowo od własnej myśli, wyjaśnia artykuł Objawienie Jak odróżnić Jego odpowiedź.

W Księdze Hioba pada zdanie: „Cokolwiek postanowisz, to ci się spełni, a na twoich drogach rozbłyśnie światłość” (28Cokolwiek postanowisz, to ci się spełni, a na twoich drogach rozbłyśnie światłość.Hi 22:28 UBG). Mówi je Elifaz, jeden z przyjaciół Hioba, a kilka wersetów wcześniej stawia warunek: „Przyjmij, proszę, prawo z jego ust i złóż jego słowa w swoim sercu” (22Przyjmij, proszę, prawo z jego ust i złóż jego słowa w swoim sercu.Hi 22:22 UBG). Postanowienie, które się spełnia, wyrasta ze słów, które człowiek najpierw przyjął od Boga i złożył w sercu.

2. Jest posłanie

Herold mówi, bo go posłano (15Jakże też będą głosić, jeśli nie zostaną posłani? Jak jest napisane: O jak piękne są nogi tych, którzy opowiadają pokój, tych, którzy opowiadają dobre rzeczy!Rz 10:15 UBG). Setnik, którego wiarę pochwalił Jezus, rozumiał to po żołniersku: miał władzę nad żołnierzami, bo sam podlegał władzy (9Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy. Mówię jednemu: Idź, a idzie; a drugiemu: Chodź tu, a przychodzi; a memu słudze: Zrób to, a robi.Mt 8:9 UBG). Ty ogłaszasz jako dziecko Boga i Jego dziedzic (7Tak więc już nie jesteś sługą, ale synem, a jeśli synem, to i dziedzicem Bożym przez Chrystusa.Ga 4:7 UBG), a nie jak obcy urzędnik, który nie zna swojego króla. Jezus powiedział uczniom: „nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co słyszałem od mego Ojca” (15Już więcej nie będę nazywał was sługami, bo sługa nie wie, co robi jego pan. Lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co słyszałem od mego Ojca.J 15:15 UBG).

Razem z posłaniem uczniowie dostali słowa i władzę. Jezus powiedział do Ojca: „Dałem im bowiem słowa, które mi dałeś” (8Dałem im bowiem słowa, które mi dałeś, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że wyszedłem od ciebie, i uwierzyli, że ty mnie posłałeś.J 17:8 UBG), a do uczniów: „Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam” (21Jezus znowu powiedział do nich: Pokój wam. Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam.J 20:21 UBG). Bóg stworzył świat słowem: „On bowiem przemówił i stało się; on rozkazał i powstało” (9On bowiem przemówił i stało się; on rozkazał i powstało.Ps 33:9 UBG). To samo Boże słowo działa, kiedy uczeń mówi w imieniu Jezusa.

Piotr powiedział do człowieka chromego od urodzenia: „W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, wstań i chodź!”, a wtedy „natychmiast wzmocniły się jego nogi i kostki” (6Wtedy Piotr powiedział: Nie mam srebra ani złota, lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, wstań i chodź!7A ująwszy go za prawą rękę, podniósł go. I natychmiast wzmocniły się jego nogi i kostki.Dz 3:6-7 UBG). Ten człowiek nigdy nie chodził, więc jego ciało musiało w jednej chwili dostać to, czego wcześniej nie miało. Jezus otworzył uszy głuchemu (32I przyprowadzili do niego głuchego, który miał trudności z mówieniem, i prosili go, aby położył na niego rękę.33Pan, wziąwszy go z tłumu na bok, włożył palce w jego uszy i splunąwszy, dotknął jego języka;34A spojrzawszy w niebo, westchnął i powiedział do niego: Effatha, to znaczy: Otwórz się.35Zaraz też otworzyły się jego uszy i rozwiązały się więzy jego języka, i mówił poprawnie.Mk 7:32-35 UBG) i oczy człowiekowi ślepemu od urodzenia (1A przechodząc, zobaczył człowieka ślepego od urodzenia.2I pytali go jego uczniowie: Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy jego rodzice, że się urodził ślepy?3Jezus odpowiedział: Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale stało się tak, żeby się na nim objawiły dzieła Boga.4Ja muszę wykonywać dzieła tego, który mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, gdy nikt nie będzie mógł działać.5Dopóki jestem na świecie, jestem światłością świata.6To powiedziawszy, splunął na ziemię, zrobił błoto ze śliny i pomazał tym błotem oczy ślepego.7I powiedział do niego: Idź, umyj się w sadzawce Siloam – co się tłumaczy: Posłany. Poszedł więc, umył się i wrócił, widząc.J 9:1-7 UBG), a uschła ręka „stała się zdrowa jak i druga” (13Wtedy powiedział do tego człowieka: Wyciągnij rękę. On ją wyciągnął i znowu stała się zdrowa jak i druga.Mt 12:13 UBG). Całkiem możliwe, że w takich chwilach Bóg tworzył na nowo części ciała. Moc należy do Niego, a mówi uczeń, bo Jezus obiecał: „Kto wierzy we mnie, dzieł, których ja dokonuję, i on będzie dokonywał” (12Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, dzieł, których ja dokonuję, i on będzie dokonywał, i większych od tych dokona, bo ja odchodzę do mego Ojca.J 14:12 UBG).

Kim jest syn w domu Ojca, pokazuje artykuł Syn Boży, a jak wygląda codzienne życie z Jezusem, artykuł Uczniowie Jezusa. Skąd dziecko Boga ma prawo przychodzić do Ojca, wyjaśnia artykuł Modlitwa Prawo do modlitwy.

3. Mówisz śmiało

Apostołom zakazano mówić o Jezusie (18A przywoławszy ich, nakazali, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imię Jezusa.Dz 4:18 UBG), a oni poprosili Boga o odwagę:

A teraz, Panie, spójrz na ich groźby i daj twoim sługom z całą odwagąPrzypis 5Po grecku παρρησία (parresia): śmiałość, otwarta mowa bez lęku. To samo słowo pada w Liście do Hebrajczyków przy ufności, z którą podchodzimy do Boga. głosić twoje słowo; Gdy ty wyciągniesz swoją rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię twego świętego Syna, Jezusa. A gdy oni się modlili, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i z odwagą głosili słowo Boże.

Dz 4:29-31

Tej śmiałości Bóg chce dla każdego: „Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili” (16Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili.Hbr 4:16 UBG). Nie bierze się ona z pewności siebie. Masz ją dzięki krwi Jezusa (19Mając więc, bracia, śmiałość, aby przez krew Jezusa wejść do Najświętszego Miejsca;Hbr 10:19 UBG), a Duch Święty dodaje ci jej, kiedy o nią prosisz (31A gdy oni się modlili, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i z odwagą głosili słowo Boże.Dz 4:31 UBG). Paweł też prosił o modlitwę, żeby mógł z odwagą otworzyć usta (19I za mnie, aby była mi dana mowa, bym z odwagą otworzył moje usta do oznajmienia tajemnicy ewangelii;Ef 6:19 UBG).

Śmiałość to również odwaga, żeby w ogóle przemówić. Jezus mówi o kimś, kto powie górze, żeby się podniosła (23Bo zaprawdę powiadam wam, że kto powie tej górze: Podnieś się i rzuć się w morze, a nie zwątpi w swoim sercu, lecz będzie wierzył, że stanie się to, co mówi – spełni się mu, cokolwiek powie.Mk 11:23 UBG). Kto z samej ostrożności nigdy nie otwiera ust, traci to, co Pismo daje mu wprost.

4. Serce nie jest rozdwojone

W tym samym zdaniu o górze Jezus stawia warunek: kto to powie, „a nie zwątpi w swoim sercu, lecz będzie wierzył, że stanie się to, co mówi” (23Bo zaprawdę powiadam wam, że kto powie tej górze: Podnieś się i rzuć się w morze, a nie zwątpi w swoim sercu, lecz będzie wierzył, że stanie się to, co mówi – spełni się mu, cokolwiek powie.Mk 11:23 UBG). Warunek dotyczy wnętrza, a nie siły głosu. Jakub nazywa przeciwny stan dwoistym umysłem i porównuje go do fali, którą wiatr miota tu i tam (6Ale niech prosi z wiarą, bez powątpiewania. Kto bowiem wątpi, podobny jest do fali morskiej pędzonej przez wiatr i miotanej tu i tam.7Człowiek taki niech nie myśli, że coś otrzyma od Pana.8Człowiek umysłu dwoistego jest niestały we wszystkich swoich drogach.Jk 1:6-8 UBG). Jak sprawić, żeby myśli, pragnienia, słowa i czyny szły w jedną stronę, wyjaśniamy w artykule Autorytet wierzącego Myśleć, mówić i robić to samo.

5. Życie zgadza się z tym, co mówisz

Lecz do niegodziwego Bóg mówi: Po co ogłaszasz moje prawa i masz na ustach moje przymierze; Skoro nienawidzisz karności i rzucasz za siebie moje słowa?

Ps 50:16-17

Można ogłaszać Boże prawa i usłyszeć od Boga pytanie: po co to robisz? Izajasz pisze też o ludziach, którzy „jak Sodoma ogłaszają swój grzech” (9Wyraz ich twarzy świadczy przeciwko nim; jak Sodoma ogłaszają swój grzech, nie kryją go. Biada ich duszy! Gdyż sami na siebie sprowadzają zło.Iz 3:9 UBG), więc samo ogłaszanie nie jest jeszcze niczym świętym. Liczy się zgoda między tym, co ogłaszasz, a tym, jak żyjesz.

6. Ogłoszenie mieści się w woli Bożej

Bóg wysłuchuje modlitwy zgodnej z Jego wolą (14Taka zaś jest ufność, którą mamy do niego, że jeśli o coś prosimy zgodnie z jego wolą, wysłuchuje nas.1 J 5:14 UBG). Tak samo jest z ogłaszaniem. Jakub pokazuje to na zwykłych planach:

A teraz wy, którzy mówicie: Dziś albo jutro udamy się do tego miasta i zatrzymamy się tam przez rok, będziemy handlować i osiągniemy zyski; Wy, którzy nie wiecie, co jutro będzie. Bo czymże jest wasze życie? Doprawdy jest parą, która pojawia się na krótko, a potem znika. Zamiast tego powinniście mówić: Jeżeli Pan zechce i będziemy żyli, zrobimy to lub owo. Teraz zaś przechwalacie się w waszej pysze. Wszelkie takie przechwalanie się jest złe.

Jk 4:13-16

„Jeżeli Pan zechce” nie jest brakiem wiary. Jakub ostrzega przed czymś innym: mówienie o jutrze tak, jakby Boga nie było, nazywa przechwalaniem się w pysze. Kto ogłasza swoje plany jak pewnik, a o nic Boga nie zapytał, stoi po złej stronie tego wersetu.

7. Ogłoszenie nie jest formułą

Siedmiu synów Skewasa użyło imienia Jezusa jak hasła. Człowiek, w którym był zły duch, rzucił się na nich i ich pobił (13A niektórzy wędrowni żydowscy egzorcyści ważyli się wzywać imienia Pana Jezusa nad opętanymi przez złe duchy, mówiąc: Zaklinamy was przez Jezusa, którego głosi Paweł.14Robiło tak siedmiu synów pewnego Żyda, imieniem Skewas, który był naczelnikiem kapłanów.15Zły duch im odpowiedział: Znam Jezusa i wiem, kim jest Paweł, ale wy coście za jedni?16I rzucił się na nich człowiek, w którym był zły duch, powalił i pokonał ich, tak że nadzy i zranieni wybiegli z tego domu.Dz 19:13-16 UBG). Słowa były poprawne, imię też. Zabrakło im tego, czego nie da się wyuczyć: relacji z Tym, w którego imieniu mówili. U Samsona, izraelskiego siłacza z Księgi Sędziów, widać to od drugiej strony. Obudzony przez Dalilę powiedział: „Wyjdę jak poprzednio i otrząsnę się”. Tekst dodaje: „Lecz nie wiedział, że PAN odstąpił od niego” (20I powiedziała: Filistyni nad tobą, Samsonie! A gdy się obudził ze snu, powiedział: Wyjdę jak poprzednio i otrząsnę się. Lecz nie wiedział, że PAN odstąpił od niego.Sdz 16:20 UBG). Te same słowa co zawsze, ale bez Boga nie miały żadnej mocy.

Afirmacja to zdanie powtarzane po to, żeby samo zadziałało. Czym różni się od słowa wiary, wyjaśnia artykuł Kim jestem w Chrystusie Afirmacje i moc słowa.

Czego ogłaszanie nie zastępuje?

Ogłoszenie ma w modlitwie swoje miejsce, ale nie wypycha z niej reszty.

Nie zastępuje prośby. Jezus uczył uczniów prosić i mówił, że Ojciec „da dobre rzeczy tym, którzy go proszą” (11Jeśli więc wy, będąc złymi, umiecie dawać dobre dary waszym dzieciom, o ileż bardziej wasz Ojciec, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.Mt 7:11 UBG). Kto tylko ogłasza, a przestał prosić, traci coś z rozmowy dziecka z Ojcem.

Nie zastępuje pokuty. W Jerozolimie ogłoszono wolność i cofnięto ją czynem, a Bóg osądził ludzi po tym, co zrobili (16Lecz cofnęliście się i splugawiliście moje imię, bo każdy z powrotem ściągnął swego niewolnika i swą niewolnicę, których poprzednio puścił wolno według życzenia, i zmusił ich do służby jako niewolników i niewolnice.17Dlatego tak mówi PAN: Nie posłuchaliście mnie, aby każdy ogłosił wolność swemu bratu i bliźniemu. Oto ogłaszam wam, mówi PAN, wolność pod miecz, na zarazę i głód, i wydam was na wysiedlenie do wszystkich królestw ziemi.Jr 34:16-17 UBG). Dobre zdanie nie przykryje złego postępowania.

Nie zastępuje posłuszeństwa: „Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto wypełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie” (21Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto wypełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.Mt 7:21 UBG).

I nie skraca drogi, którą wyznaczył Bóg. Abraham usłyszał obietnicę, kiedy miał siedemdziesiąt pięć lat (4Wyszedł więc Abram, jak mu PAN rozkazał, poszedł z nim też Lot. Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu.Rdz 12:4 UBG), a Izaak urodził mu się, gdy miał sto (5A Abraham miał sto lat, gdy mu się urodził jego syn Izaak.Rdz 21:5 UBG). Czekanie ma dwie strony: trzymasz się obietnicy i odpoczywasz, bo spełnienie zależy od Boga (5Tylko w Bogu spocznij, moja duszo, bo od niego pochodzi moja nadzieja.Ps 62:5 UBG; 31Ale ci, którzy oczekują PANA, nabiorą nowych sił; wzbiją się na skrzydłach jak orły, będą biec, a się nie zmęczą, będą chodzić, a nie ustaną.Iz 40:31 UBG).

Modlitwa ogłoszenia: co zrobić ze złym słowem?

Zdarza się, że powiesz coś w złości albo ze strachu, a po kilku tygodniach czy miesiącach masz wrażenie, że te słowa do ciebie wracają. Matka krzyczy do syna: „nic z ciebie nie będzie”. Ktoś po kolejnym rozczarowaniu mówi: „mnie się nigdy nic nie uda”. Ktoś inny modli się w rozpaczy: „Panie, zabierz mnie stąd”. Czasem zło wychodzi bez słów: w myślach o drugim człowieku, w pogardzie, w tym, jak go traktujesz. Czy to naprawdę może wrócić? A jeśli tak, co z tym zrobić?

Pismo traktuje ludzkie słowa poważnie, i to w obie strony. „Dzięki błogosławieństwu prawych wznosi się miasto, a usta niegodziwych je burzą” (11Dzięki błogosławieństwu prawych wznosi się miasto, a usta niegodziwych je burzą.Prz 11:11 UBG). Słowa zgodne z Bożym słowem budują, a złe burzą. Tuż przed najczęściej cytowanym zdaniem o mocy języka jest werset o tym, kto pierwszy zbiera owoc:

Owocem swoich ust nasyci człowiek swoje wnętrze, nasyci się plonem swych warg. Śmierć i życie są w mocy języka, a kto go miłuje, spożyje jego owoc.

Prz 18:20-21

Owoc ust pierwszy zjada ten, kto mówi. Jakub dodaje, że tymi samymi ustami błogosławimy Boga i przeklinamy ludzi „stworzonych na podobieństwo Boga”, i ucina: „Tak być nie powinno, moi bracia” (9Nim błogosławimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi stworzonych na podobieństwo Boga.10Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.Jk 3:9-10 UBG). Jezus zapowiada, że z każdego bezużytecznego słowa zdamy sprawę (36Ale mówię wam, że z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzą ludzie, zdadzą sprawę w dzień sądu.37Bo na podstawie twoich słów będziesz usprawiedliwiony i na podstawie twoich słów będziesz potępiony.Mt 12:36-37 UBG). Dlaczego przed Bogiem liczy się każde słowo, opisuje artykuł Rozmowa z Bogiem Każde słowo się liczy.

Jedno z hebrajskich słów na przeklinanie, qalal, znaczy „uczynić lekkim”. Słowo o przeciwnym znaczeniu to „być ciężkim”, a od niego pochodzi hebrajskie słowo na chwałę. Przekląć kogoś to więc odebrać mu wagę i mówić o nim tak, jakby nic nie znaczył. Nie potrzeba do tego żadnej formuły. Wystarczy docinek, plotka albo zdanie „nic z niego nie będzie”.

Własne słowo potrafi związać

Synu mój, jeśli poręczyłeś za swego bliźniego i dałeś porękę za obcego; Związałeś sięPrzypis 6Po hebrajsku יָקֹשׁ (yaqosh): złapać w sidła, tak jak ptasznik łapie ptaka. słowami ust twoich, schwytany jesteś mową twoich ust. Uczyń więc tak, synu mój, uwolnij się, gdy wpadłeś w ręce swego bliźniego; idź, upokórz się i nalegaj na twego bliźniego.

Prz 6:1-3

Przysłowie dotyczy poręczenia za cudzy dług, ale obraz sięga dalej: człowiek złapał się we własne słowa jak ptak w sidła. Rada z trzeciego wersetu jest bardzo zwyczajna: idź do człowieka, upokórz się i załatw sprawę. Modlitwa ogłoszenia nie zastępuje tej drogi.

Pismo opisuje też słowa, które człowiek obraca przeciwko sobie. Kiedy Izraelici bali się wejść do ziemi obiecanej, wołali: „Obyśmy pomarli w ziemi Egiptu albo na tej pustyni!” (2I wszyscy synowie Izraela szemrali przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi; i całe zgromadzenie mówiło do nich: Obyśmy pomarli w ziemi Egiptu albo na tej pustyni!Lb 14:2 UBG). W tym samym rozdziale Bóg odpowiada: „Powiedz im: Jak żyję, mówi PAN, uczynię wam, jak mówiliście do moich uszu” (28Powiedz im: Jak żyję, mówi PAN, uczynię wam, jak mówiliście do moich uszu.Lb 14:28 UBG). Dostali to, co sami o sobie powiedzieli. Bóg potraktował ich słowa poważnie. Złe słowa wypowiadane na siebie potrafią też odbić się na zdrowiu, o czym pisze artykuł Uzdrowienie Co bywa przeszkodą.

Na tym jednak rozdział się nie kończy. Ci sami ludzie pytali Mojżesza i Aarona: „Aby nasze żony i dzieci stały się łupem?” (3Po co PAN prowadzi nas do tej ziemi? Abyśmy padli od miecza? Aby nasze żony i dzieci stały się łupem? Czy nie lepiej nam wrócić do Egiptu?Lb 14:3 UBG). Bóg odpowiedział: „A wasze dzieci, o których mówiliście, że staną się łupem, te wprowadzę i one zobaczą ziemię, którą wy wzgardziliście” (31A wasze dzieci, o których mówiliście, że staną się łupem, te wprowadzę i one zobaczą ziemię, którą wy wzgardziliście.Lb 14:31 UBG). Złe słowa rodziców nie związały dzieci. Bóg postąpił z nimi według swojego słowa, a nie według słów, które padły nad nimi.

Ostatnie słowo należy do Boga

Tu łatwo się pogubić. Skoro „śmierć i życie są w mocy języka” (21Śmierć i życie są w mocy języka, a kto go miłuje, spożyje jego owoc.Prz 18:21 UBG), dlaczego nad dziećmi nie stało się to, co mówili rodzice? Ci sami ludzie dostali to, co powiedzieli o sobie, a ich słowa o dzieciach się nie spełniły.

Rozstrzyga zawsze Bóg: „Wiele jest zamysłów w sercu człowieka, ale rada PANA się ostoi” (21Wiele jest zamysłów w sercu człowieka, ale rada PANA się ostoi.Prz 19:21 UBG). Nie wiążą Go słowa ludzi. Ludzkie słowa mają jednak wagę, bo to On dał człowiekowi władzę: „ziemię dał synom ludzkim” (16Niebiosa są niebiosami PANA, ale ziemię dał synom ludzkim.Ps 115:16 UBG). Szanuje to, co powierzył człowiekowi, i dlatego liczy się z naszymi słowami, ale wyrok wydaje sam.

W czternastym rozdziale Księgi Liczb widać jedno i drugie. Nad własnym życiem Izraelici mieli władzę i sami odrzucili ziemię, którą Bóg im dawał, więc On uszanował ich wybór (28Powiedz im: Jak żyję, mówi PAN, uczynię wam, jak mówiliście do moich uszu.Lb 14:28 UBG). Ich synowie „w tym dniu nie odróżniali dobra od zła” (39Także wasze dzieci, o których mówiliście, że staną się łupem, i wasi synowie, którzy w tym dniu nie odróżniali dobra od zła, oni tam wejdą i im ją oddam, a oni ją wezmą w posiadanie;Pwt 1:39 UBG) i w tej decyzji nie mieli udziału. O ich przyszłości nie rozstrzygnęły słowa rodziców.

Padły też inne słowa. Jozue i Kaleb mówili do całego ludu: „Jeśli PAN upodoba nas sobie, to wprowadzi nas do tej ziemi i da ją nam” (8Jeśli PAN upodoba nas sobie, to wprowadzi nas do tej ziemi i da ją nam – tę ziemię, która opływa mlekiem i miodem.Lb 14:8 UBG). Całe zgromadzenie chciało ich za to ukamienować (10I całe zgromadzenie mówiło, aby ich ukamienować; ale chwała PANA ukazała się wszystkim synom Izraela nad Namiotem Zgromadzenia.Lb 14:10 UBG). Mojżesz prosił: „Przebacz, proszę, nieprawość twego ludu według wielkości twego miłosierdzia” (19Przebacz, proszę, nieprawość twego ludu według wielkości twego miłosierdzia, tak jak przebaczałeś temu ludowi od Egiptu aż dotąd.Lb 14:19 UBG), a Bóg odpowiedział: „Przebaczyłem według twego słowa” (20Wtedy PAN powiedział: Przebaczyłem według twego słowa.Lb 14:20 UBG). Dwóch mówiło jedno, tłum drugie, a Bóg nie liczył głosów. Zapowiedział, że do ziemi wejdą właśnie Jozue i Kaleb, razem z dziećmi (30Nie wejdziecie do tej ziemi, którą przysiągłem dać wam na mieszkanie, z wyjątkiem Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna;31A wasze dzieci, o których mówiliście, że staną się łupem, te wprowadzę i one zobaczą ziemię, którą wy wzgardziliście.Lb 14:30-31 UBG).

Tak jest i dziś. Kiedy dwóch albo trzech wierzących zgodnie o coś prosi, Ojciec odpowiada (19Mówię wam też: Jeśli dwaj z was na ziemi będą zgodnie prosić o cokolwiek, otrzymają to od mego Ojca, który jest w niebie.20Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich.Mt 18:19-20 UBG), nawet jeśli w tym samym czasie inni mówią coś przeciwnego. Herod uwięził Piotra, a „kościół nieustannie modlił się za niego do Boga” (5Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a kościół nieustannie modlił się za niego do Boga.Dz 12:5 UBG). Anioł wyprowadził Piotra z więzienia, a on sam powiedział, że Pan wyrwał go „z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego oczekiwał lud żydowski” (11Kiedy Piotr doszedł do siebie, powiedział: Teraz wiem na pewno, że Pan posłał swego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego oczekiwał lud żydowski.Dz 12:11 UBG). To nie jest pojedynek na słowa, w którym wygrywa ten, kto mówi więcej i głośniej, ani spór o to, kto jest więcej wart. Bóg wysłuchuje nas, kiedy prosimy według Jego woli (14Taka zaś jest ufność, którą mamy do niego, że jeśli o coś prosimy zgodnie z jego wolą, wysłuchuje nas.1 J 5:14 UBG).

Duch Święty zawsze zachęca kościół, żeby się modlił i błogosławił. Do błogosławienia zostaliśmy powołani (9Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę. Przeciwnie, błogosławcie, gdyż wiecie, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo.1 P 3:9 UBG). Kiedy błogosławisz, wchodzisz w Boże panowanie i ustanawiasz to, czego On chce. Czym jest to panowanie, wyjaśnia artykuł Królowanie Tron Jezusa.

Zło nie zniknie przez to z dnia na dzień. List do Efezjan mówi o duchu, „który teraz działa w synach nieposłuszeństwa” (2W których niegdyś postępowaliście według zwyczaju tego świata i według władcy, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach nieposłuszeństwa.Ef 2:2 UBG). Ludzie będą grzeszyć, mówić źle i robić wiele zła. Nie walczymy jednak z ludźmi (12Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, ale przeciw zwierzchnościom, przeciw władzom, przeciw rządcom ciemności tego świata, przeciw duchowemu złu na wyżynach niebieskich.Ef 6:12 UBG). Jesteśmy tu po to, żeby odpowiadać na zło: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (21Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.Rz 12:21 UBG). Dobre uczynki Bóg przygotował wcześniej, „abyśmy w nich postępowali” (10Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.Ef 2:10 UBG), a Duch Święty prowadzi synów Bożych (14Wszyscy bowiem ci, którzy są prowadzeni przez Ducha Bożego, są synami Bożymi.Rz 8:14 UBG). W odpowiedniej chwili pokaże ci, co i gdzie zrobić, i posłuży się tobą, żeby na tym świecie działo się dobro.

Jeśli ktoś mówi źle o tobie albo o twoim dziecku, nie musisz go przekrzykiwać. Módl się, najlepiej razem z kimś, kto wierzy tak jak ty, błogosław i zostaw wyrok Bogu. Tak zrobili Dawid i Hiob, o których piszemy w części „Kiedy złe słowo powiedział ktoś inny”. Jeśli złe słowo wyszło z twoich ust, możesz je odwołać, a jak to zrobić, pokazuje część „Modlitwa ogłoszenia krok po kroku”.

Skutek bywa odłożony w czasie

Czasem słowo wraca tego samego dnia. Król Saul zaprzysiągł wojsko: „Przeklęty człowiek, który jadłby jakikolwiek posiłek przed wieczorem” (24A Izraelici byli strudzeni w tym dniu. Saul bowiem zaprzysiągł lud, mówiąc: Przeklęty człowiek, który jadłby jakikolwiek posiłek przed wieczorem, dopóki nie zemszczę się na swoich wrogach. Dlatego nikt z ludu nie skosztował żadnego posiłku.1 Sm 14:24 UBG). Jego syn Jonatan nie słyszał tej przysięgi i zjadł trochę miodu. Jeszcze tego samego dnia Saul chciał go za to zabić i dopiero lud stanął w jego obronie (27Lecz Jonatan nie słyszał, jak jego ojciec zaprzysięgał lud. Ściągnął więc koniec laski, którą miał w ręku, namoczył go w plastrze miodu i podniósł rękę do ust, a jego oczy rozbłysły.1 Sm 14:27 UBG; 43Wtedy Saul powiedział do Jonatana: Powiedz mi, co uczyniłeś? Jonatan odpowiedział mu: Skosztowałem tylko trochę miodu końcem laski, którą miałem w ręku. Oto mam umrzeć.44Saul odpowiedział: Niech mi to Bóg uczyni, a do tego dorzuci. Musisz umrzeć, Jonatanie.45Lud jednak powiedział do Saula: Czy ma umrzeć Jonatan, który uczynił to wielkie wybawienie w Izraelu? Nie daj Boże! Jak żyje PAN, ani jeden włos z jego głowy nie spadnie na ziemię, gdyż z pomocą Bożą uczynił to dzisiaj. I tak lud wybawił Jonatana, i nie umarł.1 Sm 14:43-45 UBG).

Czasem wraca po latach. Za Jozuego Izrael przysiągł mieszkańcom Gibeonu, że zachowa ich przy życiu (15Wtedy Jozue zawarł z nimi pokój i ustanowił z nimi przymierze, że zachowa ich przy życiu. Także naczelnicy zgromadzenia im przysięgli.Joz 9:15 UBG). Saul tę przysięgę złamał, a głód przyszedł dopiero za Dawida. Kiedy Dawid zapytał Boga o przyczynę, usłyszał: „To z powodu Saula i jego krwawego domu, ponieważ wymordował Gibeonitów” (1I za czasów Dawida panował głód przez trzy lata, rok po roku. Dawid szukał więc oblicza PANA, a PAN odpowiedział: To z powodu Saula i jego krwawego domu, ponieważ wymordował Gibeonitów.2 Sm 21:1 UBG).

A czasem po wiekach. Po zdobyciu Jerycha Jozue powiedział: „Niech będzie przeklęty przed PANEM człowiek, który powstanie i odbuduje to miasto, Jerycho. Na swoim pierworodnym założy jego fundament, a na swoim najmłodszym postawi jego bramy” (26W tym czasie Jozue złożył przysięgę: Niech będzie przeklęty przed PANEM człowiek, który powstanie i odbuduje to miasto, Jerycho. Na swoim pierworodnym założy jego fundament, a na swoim najmłodszym postawi jego bramy.Joz 6:26 UBG). Kilkaset lat później, za króla Achaba, miasto odbudował Chiel z Betel. Fundamenty założył „na Abiramie, swoim pierworodnym, a na Segubie, swoim najmłodszym synu, postawił jego bramy – według słowa PANA, które wypowiedział przez Jozuego, syna Nuna” (34Za jego czasów Chiel z Betel odbudował Jerycho. Założył fundamenty na Abiramie, swoim pierworodnym, a na Segubie, swoim najmłodszym synu, postawił jego bramy – według słowa PANA, które wypowiedział przez Jozuego, syna Nuna.1 Krl 16:34 UBG). Przypłacił to życiem obu synów, a tekst sam łączy ten skutek ze słowem Jozuego.

W żadnej z tych historii wykonawcą nie jest szatan. Za każdym razem stoi za tym Boża sprawiedliwość albo to, co Paweł nazywa siewem i żniwem: „Nie łudźcie się, Bóg nie da się z siebie naśmiewać. Co bowiem człowiek sieje, to też żąć będzie” (7Nie łudźcie się, Bóg nie da się z siebie naśmiewać. Co bowiem człowiek sieje, to też żąć będzie.Ga 6:7 UBG). Można to nazwać prawem duchowym, jeśli od razu powiemy, co to znaczy. Bóg ustalił zależności w świecie duchowym tak samo, jak ustalił prawa dla nieba i ziemi (25Tak mówi PAN: Jeśli nie istnieje moje przymierze z dniem i nocą i jeśli nie ustaliłem praw dla niebios i ziemi;Jr 33:25 UBG). To prawa, które ustanowił Bóg, a nie siła, która działa bez Niego. Bóg stoi ponad nimi: „miłosierdzie chlubi się przeciwko sądowi” (13Sąd bowiem bez miłosierdzia odbędzie się nad tym, który nie czynił miłosierdzia, a miłosierdzie chlubi się przeciwko sądowi.Jk 2:13 UBG). Czym są prawa duchowe i jak działa siew i żniwo, wyjaśnia artykuł Rozmowa z Bogiem Prawa duchowe.

Od tego zależy, czego szukasz, kiedy coś wraca. Jeśli za skutkiem stoi to, co sam zasiałeś, sprawę załatwia pokuta, przeprosiny i nowy zasiew. Walka z wrogiem tego nie zastąpi. Można godzinami gromić demona tam, gdzie wystarczyło przeprosić żonę.

Co robi wróg, kiedy padnie złe słowo?

Najpierw to, czego wróg nie ma: własnej władzy nad dzieckiem Bożym. Balak, król Moabu, wynajął proroka Balaama, bo wierzył, że „kogo przeklinasz, będzie przeklęty” (6Dlatego teraz przyjdź, proszę, i przeklnij mi ten lud, bo jest silniejszy ode mnie. Może zdołam go pobić i wypędzić z ziemi, bo wiem, że komu błogosławisz, będzie błogosławiony, a kogo przeklinasz, będzie przeklęty.Lb 22:6 UBG). Balaam musiał mu odpowiedzieć: „Jakże mam przeklinać tego, kogo Bóg nie przeklął?” (8Jakże mam przeklinać tego, kogo Bóg nie przeklął? I jak mam złorzeczyć temu, komu PAN nie złorzeczył?Lb 23:8 UBG). Zamiast przekleństwa trzy razy wypowiedział nad Izraelem błogosławieństwo (10Wtedy zapłonął gniew Balaka na Balaama i klasnął w dłonie. I Balak powiedział do Balaama: Wezwałem cię, abyś przeklinał moich wrogów, a oto już trzy razy ich błogosławiłeś.Lb 24:10 UBG).

Wróg może za to oskarżać. Księga Objawienia nazywa go oskarżycielem:

I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, moc i królestwo naszego Boga, i władza jego Chrystusa, bo został zrzucony oskarżycielPrzypis 7Po grecku κατήγορος (kategoros): oskarżyciel w sądzie, ten, kto wnosi skargę przeciw komuś. naszych braci, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem.

Obj 12:10

„Dniem i nocą” to stałe zajęcie, a nie jednorazowa akcja. W Księdze Zachariasza szatan stoi po prawicy najwyższego kapłana, „aby mu się sprzeciwiać” (1Potem ukazał mi Jozuego, najwyższego kapłana, który stał przed Aniołem PANA, i szatana stojącego po jego prawicy, aby mu się sprzeciwiać.Za 3:1 UBG). W Księdze Hioba przychodzi do Boga z żądaniem, żeby Bóg wyciągnął rękę na wszystko, co Hiob ma (9A szatan odpowiedział PANU: Czy Hiob za darmo boi się Boga?10Czy nie ogrodziłeś zewsząd jego samego, jego domu i wszystkiego, co ma? Błogosławiłeś dziełom jego rąk, a jego dobytek rozmnożył się na ziemi.11Ale wyciągnij tylko swoją rękę i dotknij wszystkiego, co ma, a na pewno będzie ci w twarz złorzeczył.Hi 1:9-11 UBG). Jezus ostrzega Piotra: „oto szatan wyprosił, żeby was przesiać jak pszenicę” (31I powiedział Pan: Szymonie, Szymonie, oto szatan wyprosił, żeby was przesiać jak pszenicę.Łk 22:31 UBG).

Pismo nie opisuje tego jednym zdaniem, ale z tych miejsc układa się obraz. Wróg się przygląda. Kiedy padną złe słowa, staje przed Bogiem i domaga się, żeby stało się tak, jak powiedziały Jego dzieci. A chrześcijanie potrafią niszczyć się nawzajem słowami, przed czym Paweł ostrzega: „Lecz jeśli wzajemnie się kąsacie i pożeracie, uważajcie, abyście się wzajemnie nie zjedli” (15Lecz jeśli wzajemnie się kąsacie i pożeracie, uważajcie, abyście się wzajemnie nie zjedli.Ga 5:15 UBG).

Jak to działa, najlepiej widać w historii Balaama. Skoro nie mógł przekląć Izraela, nauczył Balaka, „jak doprowadzić do upadku synów Izraela, żeby jedli ofiary składane bożkom i uprawiali nierząd” (14Ale mam nieco przeciwko tobie – że masz tam takich, którzy trzymają się nauki Balaama, który uczył Balaka, jak doprowadzić do upadku synów Izraela, żeby jedli ofiary składane bożkom i uprawiali nierząd.Obj 2:14 UBG). Kobiety z sąsiednich ludów zaprosiły Izraelitów do ofiar swoich bogów i lud przyłączył się do Baal-Peora, bożka czczonego w Peor (1Potem Izrael zamieszkał w Szittim i lud zaczął uprawiać nierząd z córkami Moabu.2One zapraszały lud do ofiar swoich bogów. A lud jadł i oddawał pokłon ich bogom.3I Izrael przyłączył się do Baal-Peora, i PAN bardzo rozgniewał się na Izraela.Lb 25:1-3 UBG). Plaga, w której zginęło dwadzieścia cztery tysiące ludzi, przyszła z powodu tego, co lud sam zrobił, a wszystko to stało się „za radą Balaama” (9A tych, którzy umarli od tej plagi, było dwadzieścia cztery tysiące.Lb 25:9 UBG; 16Oto one za radą Balaama spowodowały, że synowie Izraela dopuścili się przewinienia przeciwko PANU w związku z Peorem, a to sprowadziło plagę na zgromadzenie PANA.Lb 31:16 UBG). Wróg nie przeklina z zewnątrz. Czeka, aż sami otworzymy mu drzwi.

Pismo pokazuje też, jakie to są drzwi. Paweł pisze o gniewie, nad którym nie powinno zajść słońce, i od razu dodaje: „Nie dawajcie miejsca diabłu” (26Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce.27Nie dawajcie miejsca diabłu.Ef 4:26-27 UBG). Pisze o przebaczeniu we wspólnocie, „aby nas szatan nie podszedł; jego zamysły bowiem nie są nam nieznane” (10A komu wy coś przebaczacie, temu i ja, gdyż i ja, jeśli coś przebaczyłem temu, któremu przebaczyłem, zrobiłem to ze względu na was wobec Chrystusa;11Aby nas szatan nie podszedł; jego zamysły bowiem nie są nam nieznane.2 Kor 2:10-11 UBG). A po kuszeniu Jezusa na pustyni diabeł „odstąpił od niego na jakiś czas” (13Kiedy diabeł skończył całe kuszenie, odstąpił od niego na jakiś czas.Łk 4:13 UBG), więc umie czekać. Korzysta z tego, co zostawiliśmy otwarte: z niezałatwionego gniewu, z nieprzebaczenia, ze słowa, którego nikt nie odwołał.

Obok oskarżyciela Pismo zawsze stawia odpowiedź. Bóg wyznacza mu granicę: „tylko na niego nie wyciągaj ręki” (12Wtedy PAN powiedział do szatana: Oto wszystko, co ma, jest w twojej mocy, tylko na niego nie wyciągaj ręki. I szatan odszedł sprzed oblicza PANA.Hi 1:12 UBG). Jezus po ostrzeżeniu dla Piotra dodaje: „Lecz ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara” (32Lecz ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty zaś, gdy się nawrócisz, utwierdzaj swoich braci.Łk 22:32 UBG). Jan pisze: „Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego” (1Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego.1 J 2:1 UBG). A Paweł pyta: „Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia” (33Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia.Rz 8:33 UBG).

Bóg wymazał „obciążający nas wykaz” i przybił go do krzyża (14Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża;Kol 2:14 UBG). Jeśli gdzieś istniał dokument przeciwko tobie, ten werset pokazuje, co się z nim stało.

Dlatego bracia z Księgi Objawienia zwyciężyli oskarżyciela „przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa” (11Ale oni zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa i nie umiłowali swojego życia – aż do śmierci.Obj 12:11 UBG). Zwyciężać przez krew Baranka to powoływać się na to, że Jezus spłacił dług, więc oskarżyciel nie ma podstawy. Co to znaczy w praktyce, piszemy w artykule Autorytet wierzącego. Słowo świadectwa to nasze słowa i nasze życie (16Tak niech wasza światłość świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca, który jest w niebie.Mt 5:16 UBG), owoc trwania w Jezusie (5Ja jestem winoroślą, a wy jesteście latoroślami. Kto trwa we mnie, a ja w nim, ten wydaje obfity owoc, bo beze mnie nic nie możecie zrobić.J 15:5 UBG), a świadkami czyni nas Duch Święty (8Ale przyjmiecie moc Ducha Świętego, który zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi.Dz 1:8 UBG). Oskarżenie przegrywa, kiedy grzech jest wyznany, a złe słowo odwołane i zastąpione błogosławieństwem.

Ten obraz chroni też przed lękiem. Kto wierzy, że wróg prowadzi spis jego dawnych słów i czeka na dogodny moment, żyje w podejrzliwości i szuka w przeszłości zdań, których nie pamięta. Kto wierzy temu, co Paweł napisał do Kolosan, ma sprawę zamkniętą i wraca do niej tylko wtedy, gdy Duch Święty pokaże mu coś konkretnego.

Kiedy się sprzeciwić, a kiedy nie dawać posłuchu?

Pismo każe być czujnym: „Bądźcie trzeźwi, czuwajcie” (8Bądźcie trzeźwi, czuwajcie, bo wasz przeciwnik, diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo by pożreć.1 P 5:8 UBG). Czujność nie znaczy, że na każde złe słowo odpowiadasz tak samo. Czasem trzeba mu po prostu nie dawać posłuchu. Do Jaira, przełożonego synagogi, przyszli ludzie z wiadomością „Twoja córka umarła”, a Jezus od razu powiedział do niego: „Nie bój się, tylko wierz!” (35A gdy jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i powiedzieli: Twoja córka umarła. Czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?36Ale Jezus, gdy tylko usłyszał, co mówili, powiedział do przełożonego synagogi: Nie bój się, tylko wierz!Mk 5:35-36 UBG). Nie zatrzymał się przy tej wiadomości, tylko poszedł do domu dziewczynki.

Innym razem trzeba się złu sprzeciwić: „Poddajcie się więc Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was” (7Poddajcie się więc Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was.Jk 4:7 UBG). Jeśli Duch Święty tak prowadzi, robisz to mocno i wyraźnie. Gdy usłyszysz albo rozpoznasz, co zły chce zrobić, ogłaszasz w duchu odwrotność. Jeśli wróg wmawia ci, że ta choroba cię zniszczy, odpowiadasz słowami psalmu: „Nie umrę, lecz będę żył” (17Nie umrę, lecz będę żył i opowiadał dzieła PANA.Ps 118:17 UBG). Tak odpowiadał Jezus na pustyni: na każde słowo kusiciela podawał słowo z Pisma (4A on odpowiedział: Jest napisane: Nie samym chlebem będzie żył człowiek, ale każdym słowem pochodzącym z ust Boga.Mt 4:4 UBG; 7Jezus mu odpowiedział: Jest też napisane: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, swego Boga.Mt 4:7 UBG; 10Wtedy Jezus powiedział mu: Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, swemu Bogu, będziesz oddawał pokłon i tylko jemu będziesz służył.Mt 4:10 UBG). Archanioł Michał w sporze z diabłem powiedział: „Niech cię Pan zgromi” (9Lecz archanioł Michał, rozprawiając z diabłem, spierał się o ciało Mojżesza, nie ośmielił się wypowiedzieć przeciwko niemu bluźnierczego oskarżenia, ale powiedział: Niech cię Pan zgromi.Jud 1:9 UBG). Moc ma przy tym Bóg i imię Jezusa, a nie siła twojego głosu.

Zło w dobro zamienia Bóg

Kiedy Balak wynajmował Balaama, Izrael nawet o tym nie wiedział. Mojżesz przypomniał później całemu ludowi, co się wtedy stało:

PAN, twój Bóg, nie chciał jednak wysłuchać Balaama, lecz zamienił ci PAN, twój Bóg, przekleństwo w błogosławieństwo, gdyż umiłował cię PAN, twój Bóg.

Pwt 23:5

Wiele wieków później Nehemiasz przypomniał to samo: „Nasz Bóg jednak przemienił przekleństwo w błogosławieństwo” (2Ponieważ nie wyszli synom Izraela na spotkanie z chlebem i wodą, lecz wynajęli przeciwko nim Balaama, aby ich przeklął. Nasz Bóg jednak przemienił przekleństwo w błogosławieństwo.Ne 13:2 UBG). Józef powiedział braciom, którzy go sprzedali, że zło, które przeciw niemu obmyślili, Bóg obrócił w dobro (20Obmyśliliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobro, żeby sprawić to, co się dziś dzieje, aby zachować tak wielki lud.Rdz 50:20 UBG). Paweł pisze, że „wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga” (28A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według postanowienia Boga.Rz 8:28 UBG). Władza, którą Jezus dał uczniom, jest prawdziwa (19Oto daję wam moc stąpania po wężach, skorpionach i po wszelkiej mocy nieprzyjaciela, a nic wam nie zaszkodzi.Łk 10:19 UBG). Nasza część polega jednak na tym, żeby wyznać grzech, pobłogosławić i ogłosić to, co Bóg powiedział. Zło w dobro obraca On.

Naszą część widać w krótkiej scenie z Księgi Sędziów. Matce pewnego Micheasza z góry Efraim (to nie prorok Micheasz) ukradziono tysiąc sto srebrników, a ona przeklinała złodzieja. Kiedy syn przyznał się, że to on, odpowiedziała jednym zdaniem:

Powiedział on do swojej matki: Te tysiąc sto srebrników, które ci ukradziono, z powodu których przeklinałaś i o których mówiłaś do moich uszu, otóż to srebro jest u mnie, ja je wziąłem. I jego matka powiedziała: Błogosławiony jesteś, mój synu, przez PANA.

Sdz 17:2

Na miejsce przekleństwa weszło błogosławieństwo, a razem z nim wróciło srebro (3I zwrócił swej matce owe tysiąc sto srebrników, po czym matka powiedziała: Poświęciłam to srebro PANU ze swojej ręki dla ciebie, mój synu, aby uczyniono z niego posąg ryty oraz posąg odlany, dlatego teraz oddaję ci je.Sdz 17:3 UBG). Dalsza historia tej rodziny to historia bożków, więc tekst nie stawia jej za wzór pobożności. Pokazuje jednak dobry odruch: na wyznanie matka odpowiedziała błogosławieństwem.

Dawid też raz przysiągł coś w gniewie. Bogaty Nabal odmówił jego ludziom chleba i obraził go (10Nabal odpowiedział sługom Dawida: Któż to jest Dawid? Któż to jest syn Jessego? Wielu sług ucieka dziś od swoich panów.11Czyż mam wziąć swój chleb, swoją wodę i mięso swego bydła, które zabiłem dla strzygących moje owce, i dać ludziom, o których nie wiem, skąd są?1 Sm 25:10-11 UBG), a Dawid przysiągł, że do rana nie zostawi przy życiu nikogo z domu Nabala (21Tymczasem Dawid powiedział: Naprawdę, niepotrzebnie strzegłem na pustyni wszystkiego, co należało do tego człowieka, tak że nic nie zginęło ze wszystkiego, co ma, bo on odpłaca mi złem za dobre.22Niech to uczyni Bóg wrogom Dawida i niech do tego dorzuci, jeśli do rana pozostawię ze wszystkich, co do niego należą, aż do najmniejszego szczenięcia.1 Sm 25:21-22 UBG). Abigail, żona Nabala, wyjechała Dawidowi naprzeciw z jedzeniem dla jego ludzi (18Wtedy Abigail pośpieszyła się, wzięła dwieście chlebów, dwa bukłaki wina, pięć przyrządzonych owiec, pięć miar prażonego ziarna, sto pęczków rodzynków oraz dwieście placków figowych i załadowała to na osły.1 Sm 25:18 UBG).

Abigail wzięła winę na siebie, przypomniała Dawidowi, co obiecał mu Bóg, i powiedziała, że przelana krew byłaby mu potem wyrzutem sumienia (24Potem upadła mu do nóg i powiedziała: Niech na mnie spadnie nieprawość, mój panie. Pozwól, proszę, by twoja służąca przemówiła do ciebie i posłuchaj słów swojej służącej.1 Sm 25:24 UBG; 28Przebacz, proszę, występek swojej służącej, gdyż PAN z pewnością uczyni memu panu trwały dom, ponieważ mój pan prowadzi walki PANA, a nie znaleziono zła w tobie przez wszystkie twoje dni.29Lecz pewien człowiek powstał, by cię prześladować i czyhać na twoje życie, ale dusza mego pana będzie zachowana w wiązance życia u PANA, twego Boga. Dusze zaś twych wrogów wyrzuci on jak z procy.30A gdy PAN uczyni memu panu wszystko dobre, co wypowiedział o tobie, i ustanowi cię władcą nad Izraelem;31Wtedy nie będzie to dla ciebie strapieniem ani wyrzutem sumienia mego pana, że przelałeś niewinną krew bądź dokonałeś zemsty. Gdy więc PAN dobrze uczyni memu panu, wspomnij na swoją służącą.1 Sm 25:28-31 UBG). Dawid odpowiedział: „Błogosławiony niech będzie PAN, Bóg Izraela, który wysłał cię dziś na spotkanie ze mną” (32I Dawid powiedział do Abigail: Błogosławiony niech będzie PAN, Bóg Izraela, który wysłał cię dziś na spotkanie ze mną.1 Sm 25:32 UBG). Abigail niczego nie ogłaszała i nikogo nie gromiła. Powiedziała prawdę we właściwej chwili i to wystarczyło, żeby zła przysięga się nie spełniła.

Milczenie też jest decyzją

W Prawie Mojżesza jest jedno miejsce, które opisuje, jak unieważnia się wypowiedziane zobowiązanie. Dotyczy ślubów, czyli uroczystych obietnic danych Bogu przez kobietę, która mieszkała w domu ojca albo męża. Ojciec albo mąż mógł je unieważnić w dniu, w którym o nich usłyszał (5Lecz jeśli jej ojciec sprzeciwi się jej w dniu, kiedy usłyszy o wszystkich jej ślubach i zobowiązaniach, którymi związała swoją duszę, wtedy nie będą ważne; PAN przebaczy jej, gdyż jej ojciec sprzeciwił się temu.Lb 30:5 UBG; 8Lecz jeśli w dniu, gdy jej mąż usłyszał o tym, sprzeciwił się temu, to unieważnia jej ślub, który złożyła, i to, co wypowiedziała swymi ustami, czym związała swoją duszę; a PAN jej przebaczy.Lb 30:8 UBG). Jeśli tego nie zrobił, ślub zostawał w mocy:

A jeśli jej mąż będzie milczał dzień po dniu, to potwierdza wszystkie jej śluby i wszystkie jej zobowiązania, które ją wiążą. Potwierdza je, ponieważ milczał o tym w dniu, kiedy je usłyszał;

Lb 30:14

To prawo dotyczy konkretnej sytuacji, ale widać w nim, jak Bóg patrzy na wypowiedziane słowo. Słowo, którym człowiek się związał, może zostać unieważnione, choć nie każde i nie przez każdego. Unieważnia je ten, kto ma do tego władzę, i robi to od razu. A milczenie też jest decyzją: kto słyszy złe słowo i nic z nim nie robi, ten je potwierdza. Nad własnymi słowami władzę masz ty, a nad tobą Chrystus. Dlatego złe słowo możesz odwołać sam, w Jego imieniu.

Wszystko to dzieje się w świetle krzyża. Chrystus stał się za nas przekleństwem (13Chrystus odkupił nas z przekleństwa prawa, stając się za nas przekleństwem (bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie);Ga 3:13 UBG), żeby błogosławieństwo Abrahama przeszło na nas (14Aby błogosławieństwo Abrahama w Chrystusie Jezusie przeszło na pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obietnicę Ducha.Ga 3:14 UBG). Kiedy więc stawiasz Boże słowo nad złym słowem, nie wywalczasz wyniku, którego jeszcze nie ma. Opierasz się na wyroku, który zapadł na krzyżu.

Zamknąć to, co wskaże Duch Święty

Nie chodzi o grzebanie w przeszłości ani o rozpamiętywanie swoich i cudzych grzechów. Chodzi o coś prostszego. Kiedy Duch Święty wskaże ci jakąś chwilę albo dziedzinę życia, którą trzeba wyznać albo uporządkować, zamykasz ją, nawet jeśli leży daleko w przeszłości. Inicjatywa należy do Niego. Twoja jest zgoda.

Może to być coś, czego sam nie widziałeś. Dawid prosił o oczyszczenie z takich błędów: „Oczyść mnie z tych, które są ukryte przede mną” (12Lecz kto dostrzeże własne błędy? Oczyść mnie z tych, które są ukryte przede mną.Ps 19:12 UBG). Prosił też: „Przeniknij mnie, Boże, i poznaj moje serce” (23Przeniknij mnie, Boże, i poznaj moje serce; wypróbuj mnie i poznaj moje myśli;24I zobacz, czy jest we mnie droga nieprawości, a prowadź mnie drogą wieczną.Ps 139:23-24 UBG).

Może to być grzech, który ukrywasz. „Gdy milczałem, moje kości schły” (3Gdy milczałem, moje kości schły od moich całodziennych narzekań.Ps 32:3 UBG), pisze Dawid, a ulga przyszła dopiero wtedy, gdy wyznał (5Wyznałem ci swój grzech i nie kryłem mojej nieprawości. Powiedziałem: Wyznam moje występki PANU, a ty przebaczyłeś nieprawość mego grzechu. Sela.Ps 32:5 UBG). Księga Przysłów ujmuje to krócej: „Kto ukrywa swe grzechy, nie będzie miał szczęścia, ale kto je wyznaje i porzuca, dostąpi miłosierdzia” (13Kto ukrywa swe grzechy, nie będzie miał szczęścia, ale kto je wyznaje i porzuca, dostąpi miłosierdzia.Prz 28:13 UBG).

Może to być coś do naprawienia. Prawo kazało wyznać grzech i zwrócić to, co zabrane, z dodatkiem jednej piątej (6Powiedz synom Izraela: Jeśli mężczyzna lub kobieta popełnią jakikolwiek grzech ludzki, popełniając występek przeciwko PANU, a ta osoba byłaby winna;7Wtedy wyzna swój grzech, którego się dopuściła, i zwróci w całości to, czym zawiniła, dodając do tego jedną piątą, i odda temu, wobec kogo zgrzeszyła.Lb 5:6-7 UBG). Zacheusz, przełożony poborców podatków, obiecał oddać poczwórnie każdemu, kogo oszukał (8Zacheusz zaś stanął i powiedział do Pana: Panie, oto połowę mojego majątku daję ubogim, a jeśli kogoś w czymś oszukałem, oddaję poczwórnie.Łk 19:8 UBG). Jezus każe zostawić dar przed ołtarzem i najpierw pojednać się z bratem (23Jeśli więc przyniesiesz swój dar na ołtarz i tam przypomnisz sobie, że twój brat ma coś przeciwko tobie;24Zostaw swój dar tam przed ołtarzem, idź i najpierw pojednaj się ze swoim bratem, a potem przyjdź i ofiaruj swój dar.Mt 5:23-24 UBG). Jak wygląda takie wyznanie i naprawienie krzywdy, opisuje artykuł Pokuta Przed Bogiem i człowiekiem.

Może to być też rana, którą Bóg chce uleczyć: „On uzdrawia skruszonych w sercu i opatruje ich rany” (3On uzdrawia skruszonych w sercu i opatruje ich rany.Ps 147:3 UBG). Jezus zapytał człowieka, który chorował trzydzieści osiem lat: „Chcesz być zdrowy?” (5A był tam pewien człowiek, który przez trzydzieści osiem lat był złożony chorobą.6Gdy Jezus zobaczył go leżącego i poznał, że już długi czas choruje, zapytał: Chcesz być zdrowy?J 5:5-6 UBG). A w Księdze Objawienia czytamy Jego słowa: „Oto stoję u drzwi i pukam” (20Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną.Obj 3:20 UBG). Puka i czeka, aż ktoś Mu otworzy.

Dobrym czasem na to jest ten sam dzień. „Niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce” (26Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce.Ef 4:26 UBG), a w prawie o ślubach milczenie „dzień po dniu” potwierdzało złożony ślub (14A jeśli jej mąż będzie milczał dzień po dniu, to potwierdza wszystkie jej śluby i wszystkie jej zobowiązania, które ją wiążą. Potwierdza je, ponieważ milczał o tym w dniu, kiedy je usłyszał;Lb 30:14 UBG). Nie musisz więc czekać, aż wróg zacznie coś robić z twoim słowem, ani zgadywać, kiedy to zrobi. Powiedziałeś coś złego? Załatw to dziś.

Do tego potrzeba mądrości i prowadzenia Ducha. Mądrość Bóg daje temu, kto prosi, „obficie i bez wypominania” (5A jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który daje wszystkim obficie i bez wypominania, a będzie mu dana.Jk 1:5 UBG). Sługa Pana mówi u Izajasza, że Bóg dał mu „język uczonych”, żeby umiał „znużonemu mówić słowo w odpowiednim czasie”. Zaraz potem dodaje, skąd to się bierze: „Budzi mnie każdego ranka, pobudza moje uszy, abym słuchał tak jak uczeni” (4Pan BÓG dał mi język uczonych, abym umiał znużonemu mówić słowo w odpowiednim czasie. Budzi mnie każdego ranka, pobudza moje uszy, abym słuchał tak jak uczeni.Iz 50:4 UBG). Umiejętność powiedzenia dobrego słowa w porę rośnie więc z codziennego słuchania.

A kiedy nie wiesz, jak się modlić, „sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach” (26Podobnie i Duch dopomaga naszej słabości. Nie wiemy bowiem, o co powinniśmy się modlić, jak trzeba, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach.Rz 8:26 UBG). Rozeznanie nie jest egzaminem, który można oblać. To coś, o co się prosi i co się dostaje.

Jak odróżnić to, co przypomina Duch Święty, od oskarżenia, które tylko przygniata, opisuje artykuł Dzieło krzyża Powracające poczucie winy.

Modlitwa ogłoszenia krok po kroku

Kolejność ma tu znaczenie. Błogosławieństwo przychodzi dopiero w szóstym kroku, bo najpierw trzeba uporządkować to, co zostało pomieszane.

  1. Nazwij, co się stało. Co dokładnie powiedziałeś, do kogo i w jakim stanie. Jeśli nic konkretnego nie przychodzi ci na myśl, nie wymyślaj. Poproś Boga o światło (23Przeniknij mnie, Boże, i poznaj moje serce; wypróbuj mnie i poznaj moje myśli;24I zobacz, czy jest we mnie droga nieprawości, a prowadź mnie drogą wieczną.Ps 139:23-24 UBG) i idź dalej.
  2. Wyznaj to Bogu jako grzech, jeśli nim było. Po imieniu: gniew, pogarda, kłamstwo, złorzeczenie, a nie ogólnie „negatywne słowo”. Bóg jest wierny i przebacza temu, kto wyznaje (9Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.1 J 1:9 UBG).
  3. Idź do człowieka, jeśli sprawa dotyczy człowieka. Tak każe Jezus (23Jeśli więc przyniesiesz swój dar na ołtarz i tam przypomnisz sobie, że twój brat ma coś przeciwko tobie;24Zostaw swój dar tam przed ołtarzem, idź i najpierw pojednaj się ze swoim bratem, a potem przyjdź i ofiaruj swój dar.Mt 5:23-24 UBG) i tak radzi Księga Przysłów (3Uczyń więc tak, synu mój, uwolnij się, gdy wpadłeś w ręce swego bliźniego; idź, upokórz się i nalegaj na twego bliźniego.Prz 6:3 UBG). Jedno szczere „przepraszam” zrobi tu więcej niż godzina ogłaszania.
  4. Przebacz. Jezus łączy obietnicę o górze z przebaczeniem. Dwa wersety dalej mówi: „A gdy stoicie, modląc się, przebaczcie, jeśli macie coś przeciwko komuś, aby i wasz Ojciec, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia” (25A gdy stoicie, modląc się, przebaczcie, jeśli macie coś przeciwko komuś, aby i wasz Ojciec, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia.Mk 11:25 UBG). Kiedy to trudne, zajrzyj do artykułu Przebaczenie Jak przebaczyć.
  5. Odwołaj złe słowo wprost. Wystarczy proste zdanie: „Ojcze, to, co powiedziałem o sobie i o nim, było złe. Odwołuję to w imieniu Jezusa i nie zgadzam się z tym”.
  6. Pobłogosław w to miejsce. Najlepiej słowami, których nauczył sam Bóg (24Niech ci błogosławi PAN i niech cię strzeże;25Niech PAN rozjaśni nad tobą swoje oblicze i niech ci będzie łaskawy;26Niech PAN zwróci ku tobie swoje oblicze i niech da ci pokój.Lb 6:24-26 UBG). Matka Micheasza zrobiła to jednym zdaniem (2Powiedział on do swojej matki: Te tysiąc sto srebrników, które ci ukradziono, z powodu których przeklinałaś i o których mówiłaś do moich uszu, otóż to srebro jest u mnie, ja je wziąłem. I jego matka powiedziała: Błogosławiony jesteś, mój synu, przez PANA.Sdz 17:2 UBG).
  7. Postaw nad sprawą Boże słowo i zostaw ją Bogu. Tu jest miejsce na ogłoszenie: konkretna obietnica z Pisma, wypowiedziana na głos (17Nie umrę, lecz będę żył i opowiadał dzieła PANA.Ps 118:17 UBG; 23Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.Hbr 10:23 UBG). Obietnice zebrane w jednym miejscu są w artykule Obietnice Boże Co Bóg obiecał.
  8. Zrób to, co z tego wynika. Zwróć, napraw, zadzwoń, zmień nawyk mowy. Możesz się modlić słowami psalmu: „PANIE, postaw straż przy moich ustach; strzeż drzwi moich warg” (3PANIE, postaw straż przy moich ustach; strzeż drzwi moich warg.Ps 141:3 UBG). Jakub pisze: „Bądźcie więc wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie” (22Bądźcie więc wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.Jk 1:22 UBG).

Błogosławieństwo z szóstego kroku może brzmieć dokładnie tak, jak Bóg podyktował je kapłanom (24Niech ci błogosławi PAN i niech cię strzeże;25Niech PAN rozjaśni nad tobą swoje oblicze i niech ci będzie łaskawy;26Niech PAN zwróci ku tobie swoje oblicze i niech da ci pokój.Lb 6:24-26 UBG). Zaraz potem Bóg mówi, kto tu działa: „I będą wzywać mojego imienia nad synami Izraela, a ja im będę błogosławił” (27I będą wzywać mojego imienia nad synami Izraela, a ja im będę błogosławił.Lb 6:27 UBG). Kapłan wypowiada imię Boga nad ludźmi, a błogosławi Bóg. Moc nie leży w ustach tego, kto mówi.

Kiedy złe słowo powiedział ktoś inny

Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę. Przeciwnie, błogosławciePrzypis 8Po grecku εὐλογέω (eulogeo): „mówić dobrze”, a stąd błogosławić., gdyż wiecie, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo.

1 P 3:9

Na złe słowo uczeń odpowiada dobrym słowem. Piotr podaje powód, który łatwo przeoczyć: błogosławiąc, sam wchodzisz w to, co Bóg ci przygotował. Błogosławienie nie jest też sposobem nacisku na drugiego człowieka. Błogosławisz, bo tak postępuje Ojciec, który „sprawia, że jego słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi” (45Abyście byli synami waszego Ojca, który jest w niebie. On bowiem sprawia, że jego słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi i deszcz zsyła na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.Mt 5:45 UBG).

Jezus mówi wprost: „Błogosławcie tym, którzy was przeklinają, módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło” (28Błogosławcie tym, którzy was przeklinają, módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło.Łk 6:28 UBG). W Nazarecie ogłosił rok łaski, a pomstę zostawił na dzień, który wyznaczył Bóg (19Najmilsi, nie mścijcie się sami, ale pozostawcie miejsce gniewowi. Jest bowiem napisane: Zemsta do mnie należy, ja odpłacę – mówi Pan.Rz 12:19 UBG).

Dawid usłyszał kiedyś przekleństwa prosto w twarz. Kiedy uciekał przed synem Absalomem, Szimei z rodu Saula szedł obok niego zboczem góry, przeklinał go i rzucał w niego kamieniami (5Kiedy król Dawid przybył do Bachurim, oto wyszedł stamtąd człowiek z rodziny domu Saula imieniem Szimei, syn Gery. Ten wyszedł, a gdy szedł, przeklinał.6I rzucał kamieniami w Dawida i wszystkie sługi króla Dawida, chociaż cały lud i wszyscy wojownicy szli po jego prawej i lewej stronie.7I tak mówił Szimei, przeklinając: Wyjdź, wyjdź, krwawy człowieku, człowieku Beliala.2 Sm 16:5-7 UBG; 13Dawid i jego ludzie szli więc drogą, Szimei zaś szedł zboczem góry obok niego, a idąc, przeklinał, rzucał kamieniami w niego i miotał prochem.2 Sm 16:13 UBG). Abiszaj chciał uciąć mu głowę, a Dawid powiedział: „Zostawcie go, niech przeklina”. Dodał też: „Może PAN wejrzy na moje utrapienie i odpłaci mi dobrem za jego dzisiejsze przekleństwo” (11Dawid powiedział jeszcze do Abiszaja i do wszystkich swoich sług: Oto mój syn, który wyszedł z mego wnętrza, nastaje na moje życie. Cóż dopiero ten Beniaminita? Zostawcie go, niech przeklina, bo PAN mu tak rozkazał.12Może PAN wejrzy na moje utrapienie i odpłaci mi dobrem za jego dzisiejsze przekleństwo.2 Sm 16:11-12 UBG). Nie odpowiedział przekleństwem i nie bronił się sam. Oddał sprawę Bogu.

Hiob przez wiele rozdziałów słuchał od przyjaciół, że cierpi za swoje grzechy. Na końcu Bóg kazał im złożyć ofiarę i dodał: „a Hiob, mój sługa, będzie się modlił za was” (8Teraz więc weźcie sobie siedem cielców i siedem baranów, idźcie do mego sługi Hioba i złóżcie całopalenie za siebie; a Hiob, mój sługa, będzie się modlił za was, bo jego przyjmę, abym nie uczynił z wami według waszej głupoty. Nie mówiliście bowiem o mnie prawdy jak mój sługa Hiob.Hi 42:8 UBG). Hiob się za nich pomodlił i wtedy „PAN przywrócił to, co zostało zabrane Hiobowi, gdy się modlił za swoich przyjaciół” (10PAN przywrócił to, co zostało zabrane Hiobowi, gdy się modlił za swoich przyjaciół. PAN także pomnożył Hiobowi w dwójnasób wszystko, co miał.Hi 42:10 UBG). Ten, przeciw komu mówiono, modlił się za tych, którzy mówili.

Błogosławić nie znaczy przemilczać zła. „Lepsza jest jawna nagana niż skryta miłość” (5Lepsza jest jawna nagana niż skryta miłość.Prz 27:5 UBG). Napomnienie powiedziane szczerze i z miłością (15Lecz będąc szczerymi w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową – w Chrystusa.Ef 4:15 UBG) nie jest przekleństwem. Nie musisz się też bać cudzych przekleństw: „Jak ptak się tuła i jak jaskółka lata, tak nie przyjdzie niezasłużone przekleństwo” (2Jak ptak się tuła i jak jaskółka lata, tak nie przyjdzie niezasłużone przekleństwo.Prz 26:2 UBG). Filistyński olbrzym Goliat przeklinał Dawida przez swoich bogów (43I Filistyn powiedział do Dawida: Czyż jestem psem, że przychodzisz do mnie z kijem? I przeklinał Filistyn Dawida przez swoich bogów.1 Sm 17:43 UBG) i nic mu to nie dało. A nad dzieckiem Bożym nawet Balaam nie mógł wypowiedzieć tego, czego nie powiedział Bóg (8Jakże mam przeklinać tego, kogo Bóg nie przeklął? I jak mam złorzeczyć temu, komu PAN nie złorzeczył?Lb 23:8 UBG).

Jak wypowiadać Boże obietnice na głos?

Siódmy krok, postawienie nad sprawą Bożego słowa, to miejsce, w którym ogłoszenie najczęściej wchodzi do codziennej modlitwy. Pomaga w tym kilka prostych zasad.

  • Zdanie ma adres. Mówisz to, co jest w Piśmie napisane, i wiesz, gdzie to jest. Ten sprawdzian i trzy inne opisuje artykuł Kim jestem w Chrystusie Afirmacje i moc słowa.
  • Mówisz to samo, co Bóg. Słowami wersetu albo własnymi, które niczego do niego nie dodają. Obietnica ma swojego adresata i swoje warunki, więc czytasz ją w całości, razem z tym, komu i kiedy została dana. Pytanie „Czy każdą obietnicę z Biblii mogę wziąć do siebie?” pod artykułem Obietnice Boże Czy obietnica jest dla mnie pokazuje, jak to sprawdzić.
  • Zaczynasz od Boga, a nie od kłopotu. „Będę mówił o PANU: Moja ucieczka i twierdza, mój Bóg, jemu będę ufał” (2Będę mówił o PANU: Moja ucieczka i twierdza, mój Bóg, jemu będę ufał.Ps 91:2 UBG).
  • Mówisz spokojnie i nie liczysz powtórzeń. Jezus ostrzega przed wielomównością pogan, którzy myślą, że zostaną wysłuchani dzięki liczbie słów (7A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem sądzą, że ze względu na swoją wielomówność będą wysłuchani.Mt 6:7 UBG). Trzymać się wyznania (23Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.Hbr 10:23 UBG) to wracać do obietnicy, kiedy wraca lęk, a nie powtarzać ją jak zaklęcie.
  • Dziękujesz. Paweł łączy prośbę z dziękczynieniem (6Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze pragnienia będą znane Bogu.Flp 4:6 UBG). Kto dziękuje za obietnicę, zanim zobaczy jej spełnienie, pokazuje Bogu, że Mu ufa.
  • Plany zostawiasz Bogu. O jutrze mówisz, dodając „Jeżeli Pan zechce” (15Zamiast tego powinniście mówić: Jeżeli Pan zechce i będziemy żyli, zrobimy to lub owo.Jk 4:15 UBG).
  • Nad innymi błogosławisz. Obietnicę możesz wypowiedzieć nad dzieckiem, domem albo chorym, ale nie próbujesz sterować wolą drugiego człowieka. Z jego sercem rozmawia Bóg.

Gotowy przykład takiej modlitwy, z wyjaśnieniem każdego zdania, jest w artykule Modlitwa codzienna.

Po czym poznać, że idziesz w dobrą stronę?

Dobrze uporządkowana sprawa coraz mniej cię zajmuje. Po modlitwie masz mniej podejrzeń niż przed nią. Rośnie w tobie chęć błogosławienia ludzi, z którymi masz kłopot. Coraz mniej mówisz o wrogu, coraz więcej o Bogu. I nie musisz wracać do tego co tydzień, żeby skutek się utrzymał.

Sygnały ostrzegawcze są równie proste:

  • przymus powtarzania: jeśli musisz to robić codziennie, żeby się nie bać, mówi przez ciebie lęk, a nie wiara. „W miłości nie ma lęku” (18W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk, bo lęk przynosi udrękę, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości.1 J 4:18 UBG);
  • coraz dłuższa lista rzeczy do odwołania: im więcej trzeba znaleźć, tym mniej spokoju w sumieniu, a krew Chrystusa ma właśnie oczyścić „wasze sumienie z martwych uczynków” (14To o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, oczyści wasze sumienie z martwych uczynków, by służyć Bogu żywemu?Hbr 9:14 UBG);
  • modlitwa zamiast rozmowy: ogłaszanie czegoś nad człowiekiem, z którym unikasz spotkania, jest ucieczką;
  • wyroki na ludzi: kiedy wypowiadasz złe słowa nad konkretną osobą, stoisz po drugiej stronie słów „błogosławcie, a nie przeklinajcie” (14Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie przeklinajcie.Rz 12:14 UBG);
  • wiara w formułę: przekonanie, że zadziała dobrze ułożony zestaw słów. Synowie Skewasa znali właściwe słowa (13A niektórzy wędrowni żydowscy egzorcyści ważyli się wzywać imienia Pana Jezusa nad opętanymi przez złe duchy, mówiąc: Zaklinamy was przez Jezusa, którego głosi Paweł.14Robiło tak siedmiu synów pewnego Żyda, imieniem Skewas, który był naczelnikiem kapłanów.15Zły duch im odpowiedział: Znam Jezusa i wiem, kim jest Paweł, ale wy coście za jedni?16I rzucił się na nich człowiek, w którym był zły duch, powalił i pokonał ich, tak że nadzy i zranieni wybiegli z tego domu.Dz 19:13-16 UBG).

Nie musisz się bać, że czegoś nie zrobisz

Po przeczytaniu tego wszystkiego można zacząć się bać: a jeśli coś przegapię, czegoś nie odwołam, nie trafię we właściwą chwilę? Bóg stoi ponad tym i potrafi wyrwać cię z kłopotu na wiele innych sposobów. Kiedy wiesz, co mówi o tym Pismo, oszczędzisz sobie błądzenia, ale twoje bezpieczeństwo nie zależy od tego, czy wszystko zrobisz bezbłędnie.

Eliasz po wielkim zwycięstwie na górze Karmel uciekł na pustynię, usiadł pod jałowcem i modlił się: „Dosyć już, PANIE. Zabierz moją duszę” (4A sam poszedł na pustynię na jeden dzień drogi, a gdy tam doszedł, usiadł pod jałowcem i życzył sobie śmierci, mówiąc: Dosyć już, PANIE. Zabierz moją duszę, bo nie jestem lepszy od swoich ojców.1 Krl 19:4 UBG). Bóg nie postąpił według tych słów. Posłał anioła, który dwa razy go dotknął i powiedział: „Wstań i jedz”, a przy głowie Eliasza leżał placek i dzban wody (5Potem położył się i zasnął pod tym jałowcem. A wtedy Anioł dotknął go i powiedział mu: Wstań i jedz.6A gdy spojrzał, oto przy jego głowie leżał placek pieczony na węgielkach i dzban wody. Jadł więc i pił, i znowu się położył.7Anioł PANA wrócił ponownie, dotknął go i powiedział: Wstań i jedz, bo masz przed sobą daleką drogę.1 Krl 19:5-7 UBG). Eliasz wstał, zjadł i szedł dalej, aż do Horebu, góry Boga (8Wstał więc i jadł, i pił, i szedł dzięki mocy tego pokarmu czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do Horebu, góry Boga.1 Krl 19:8 UBG).

Paweł pisze o tym pod koniec ósmego rozdziału Listu do Rzymian. Zaczyna od pytania: „Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” (31Cóż więc na to powiemy? Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?Rz 8:31 UBG). A kończy tak:

Jestem bowiem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani moce, ani teraźniejsze, ani przyszłe rzeczy; Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie będzie mogło nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.

Rz 8:38-39

Twoje słowo waży tyle, ile mówi o nim Pismo, a i tak nie waży tyle, co słowo Boga. Modlitwa ogłoszenia nie ratuje cię przed skutkami własnego języka. Ratuje cię Chrystus. Ogłoszenie jest tylko sposobem, w jaki zgadzasz się z tym, co On już powiedział, i przestajesz mówić przeciwko sobie.

Jeśli przy czytaniu przypomniało ci się jedno konkretne zdanie, nie odkładaj tego na później. Wyznaj je, odwołaj i pobłogosław w to miejsce, zanim zajdzie słońce.

Najczęstsze pytania

Czy trzeba ogłaszać na głos, czy wystarczy w myślach?

Pismo łączy wiarę z ustami. Jezus mówi o kimś, kto „powie tej górze” (23Bo zaprawdę powiadam wam, że kto powie tej górze: Podnieś się i rzuć się w morze, a nie zwątpi w swoim sercu, lecz będzie wierzył, że stanie się to, co mówi – spełni się mu, cokolwiek powie.Mk 11:23 UBG), a Paweł pisze, że „ustami wyznaje się ku zbawieniu” (10Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu.Rz 10:10 UBG). Ogłoszenie jest z natury mówieniem do kogoś, więc zwykle pada na głos. Nie chodzi jednak o głośność. Jezus stawia warunek serca, które nie wątpi. O sile głosu nic nie mówi. W pracy albo w tramwaju możesz powiedzieć to cicho, a w domu wyraźnie. Kiedy mówisz na głos, łatwiej też zauważyć, czy naprawdę w to wierzysz.

Ile razy trzeba coś ogłosić, żeby zadziałało?

Pismo nie podaje żadnej liczby. Jezus każe nie modlić się jak poganie, którzy myślą, że wysłuchanie zależy od liczby słów (7A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem sądzą, że ze względu na swoją wielomówność będą wysłuchani.Mt 6:7 UBG). Jest za to wezwanie, żeby trzymać się wyznania (23Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.Hbr 10:23 UBG): wracać do Bożej obietnicy, kiedy wraca lęk albo wątpliwość, i stać na niej, także wtedy, gdy nic się jeszcze nie zmieniło. Sprawdzian jest prosty. Jeśli wracasz do obietnicy, bo ufasz Bogu, to wytrwałość. Jeśli powtarzasz ją, bo boisz się, co będzie, gdy przestaniesz, to już lęk, a nie wiara (18W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk, bo lęk przynosi udrękę, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości.1 J 4:18 UBG).

Czy wolno ogłaszać coś nad drugim człowiekiem?

Tak, ale przede wszystkim jako błogosławieństwo. Bóg dał kapłanom słowa, które mieli mówić nad ludem (24Niech ci błogosławi PAN i niech cię strzeże;25Niech PAN rozjaśni nad tobą swoje oblicze i niech ci będzie łaskawy;26Niech PAN zwróci ku tobie swoje oblicze i niech da ci pokój.Lb 6:24-26 UBG), i obiecał: „a ja im będę błogosławił” (27I będą wzywać mojego imienia nad synami Izraela, a ja im będę błogosławił.Lb 6:27 UBG). Uczniowie, wchodząc do domu, mieli najpierw mówić: „Pokój temu domowi” (5A gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi.Łk 10:5 UBG). Możesz więc wypowiadać Boże obietnice nad dzieckiem, małżonkiem czy chorym. Granica jest jedna: nie sterujesz cudzą wolą. Nie ogłaszasz, że ktoś się z tobą pogodzi, wróci albo zmieni zdanie, bo z jego sercem rozmawia Bóg. Złe słowo rzucone na drugiego człowieka nie ma w ustach ucznia miejsca: „błogosławcie, a nie przeklinajcie” (14Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie przeklinajcie.Rz 12:14 UBG).

Co zrobić ze złymi słowami, które powiedziałem do dziecka?

Zacznij od rozmowy z dzieckiem. Powiedz mu wprost, że to, co usłyszało, było złe i nieprawdziwe, i przeproś. Potem wyznaj to Bogu, odwołaj te słowa w imieniu Jezusa i pobłogosław dziecko, najlepiej słowami, których uczy Pismo (24Niech ci błogosławi PAN i niech cię strzeże;25Niech PAN rozjaśni nad tobą swoje oblicze i niech ci będzie łaskawy;26Niech PAN zwróci ku tobie swoje oblicze i niech da ci pokój.Lb 6:24-26 UBG). Nie musisz się bać, że twoje słowa przesądziły o jego życiu. Izraelici mówili na pustyni, że ich dzieci „staną się łupem”, a Bóg odpowiedział: „te wprowadzę” (31A wasze dzieci, o których mówiliście, że staną się łupem, te wprowadzę i one zobaczą ziemię, którą wy wzgardziliście.Lb 14:31 UBG). Potem pilnuj tego, co mówisz na co dzień. Dziecko zapamięta też to, jak mówisz o nim przez kolejne lata.

Czy złe słowa powiedziane w modlitwie też się liczą?

Tak, bo modlitwa też jest mówieniem, a Bóg słucha. Księga Kaznodziei radzi: „Nie mów pochopnie i niech twoje serce nie wypowiada pospiesznie słów przed Bogiem” (2Nie mów pochopnie i niech twoje serce nie wypowiada pospiesznie słów przed Bogiem. Bóg bowiem jest w niebie, a ty na ziemi. Niech więc niewiele będzie twoich słów.Koh 5:2 UBG). Jeśli w rozpaczy prosiłeś o coś złego dla siebie albo dla kogoś, powiedz Bogu, że to było złe, i odwołaj to. Bóg widzi jednak serce. Eliasz prosił pod jałowcem: „Zabierz moją duszę” (4A sam poszedł na pustynię na jeden dzień drogi, a gdy tam doszedł, usiadł pod jałowcem i życzył sobie śmierci, mówiąc: Dosyć już, PANIE. Zabierz moją duszę, bo nie jestem lepszy od swoich ojców.1 Krl 19:4 UBG), a Bóg posłał mu anioła z jedzeniem i poprowadził go dalej. Inaczej było z ludem na pustyni, który już dziesięć razy wystawił Boga na próbę (22Tak wszyscy, którzy widzieli moją chwałę i moje znaki, które czyniłem w Egipcie i na pustyni, a wystawiali mnie na próbę już dziesięciokrotnie i nie słuchali mego głosu;Lb 14:22 UBG). Tym ludziom Bóg odpowiedział: „uczynię wam, jak mówiliście do moich uszu” (28Powiedz im: Jak żyję, mówi PAN, uczynię wam, jak mówiliście do moich uszu.Lb 14:28 UBG).

Czy muszę sobie przypomnieć wszystkie złe słowa, które kiedyś powiedziałem?

Nie. Nie musisz przeszukiwać przeszłości ani robić listy wszystkiego, co kiedyś powiedziałeś. Dawid prosił o oczyszczenie z błędów, których sam nie dostrzegał: „Oczyść mnie z tych, które są ukryte przede mną” (12Lecz kto dostrzeże własne błędy? Oczyść mnie z tych, które są ukryte przede mną.Ps 19:12 UBG). Tę sprawę zostawił Bogu. Twoje zadanie jest prostsze. Kiedy Duch Święty przypomni ci jakieś zdanie albo sytuację, wyznaj to, odwołaj i, jeśli trzeba, przeproś człowieka. Bóg przebaczył ci wszystkie grzechy i wymazał to, co było przeciwko tobie (13I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy;14Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża;Kol 2:13-14 UBG). Kto bez końca szuka w sobie kolejnych win, żyje w oskarżeniu, a nie w wolności.

Czy złe słowa innych ludzi mogą przekreślić moją modlitwę?

Nie. Wyrok wydaje Bóg, a nie ten, kto mówi więcej albo głośniej. Całe zgromadzenie Izraela chciało ukamienować Jozuego i Kaleba, a Bóg zapowiedział, że do ziemi obiecanej wejdą właśnie oni dwaj (10I całe zgromadzenie mówiło, aby ich ukamienować; ale chwała PANA ukazała się wszystkim synom Izraela nad Namiotem Zgromadzenia.Lb 14:10 UBG; 30Nie wejdziecie do tej ziemi, którą przysiągłem dać wam na mieszkanie, z wyjątkiem Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna;Lb 14:30 UBG). Herod trzymał Piotra w więzieniu, a „kościół nieustannie modlił się za niego do Boga” (5Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a kościół nieustannie modlił się za niego do Boga.Dz 12:5 UBG), i anioł wyprowadził Piotra na wolność. Jezus obiecał, że jeśli dwaj zgodnie o coś proszą, otrzymają to od Ojca (19Mówię wam też: Jeśli dwaj z was na ziemi będą zgodnie prosić o cokolwiek, otrzymają to od mego Ojca, który jest w niebie.Mt 18:19 UBG). On wysłuchuje nas, kiedy prosimy według Jego woli (14Taka zaś jest ufność, którą mamy do niego, że jeśli o coś prosimy zgodnie z jego wolą, wysłuchuje nas.1 J 5:14 UBG). Módl się więc, najlepiej razem z kimś, kto wierzy tak jak ty, błogosław tych, którzy mówią przeciwko tobie (28Błogosławcie tym, którzy was przeklinają, módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło.Łk 6:28 UBG), i zostaw sprawę Bogu.

Czy ogłaszanie działa, jeśli nic przy tym nie czuję?

Tak, bo ogłoszenie opiera się na tym, co powiedział Bóg, a nie na tym, co czujesz. Autor Psalmu 118 pamiętał, że wrogie narody otoczyły go „jak pszczoły” (12Otoczyły mnie jak pszczoły, ale zgasły jak ogień z cierni, bo w imię PANA wytępiłem je.Ps 118:12 UBG), i mówił o swoim życiu to, co wiedział o Bogu: „Nie umrę, lecz będę żył” (17Nie umrę, lecz będę żył i opowiadał dzieła PANA.Ps 118:17 UBG). Uczucia przychodzą i odchodzą, a Boże słowo zostaje. Liczy się zaufanie: „wierny jest ten, który obiecał” (23Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.Hbr 10:23 UBG). Czym wiara jest, a czym nie jest, wyjaśnia artykuł Wiara.

Czym ogłaszanie różni się od prorokowania?

To pokrewne rzeczy, ale nie to samo. Prorokowanie to mówienie tego, co Bóg pokazał w danej chwili, „dla zbudowania, zachęcenia i pocieszenia” (3Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania, zachęcenia i pocieszenia.1 Kor 14:3 UBG). Ogłoszenie podaje dalej to, co Bóg już postanowił: w Piśmie albo w słowie, które dał osobiście. Ewangelię i Boże obietnice może ogłaszać każdy wierzący, bo są zapisane. Proroctwo trzeba natomiast rozsądzać (29Prorocy zaś niech mówią po dwóch albo trzech, a inni niech rozsądzają.1 Kor 14:29 UBG). W obu przypadkach obowiązuje ta sama zasada: treść pochodzi od Boga.

Czy trzeba mówić „w imieniu Jezusa”, kiedy coś ogłaszam?

Nie ma obowiązkowej formuły, ale to wyrażenie mówi coś ważnego. Paweł pisze: „wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa” (17A wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego.Kol 3:17 UBG). Mówić w czyimś imieniu znaczy mówić z jego upoważnienia, tak jak herold mówił w imieniu króla. Dlatego te słowa mają sens, kiedy naprawdę ogłaszasz to, co powiedział Jezus. Nie działają jak hasło: synowie Skewasa użyli imienia Jezusa, a nie znali Go (13A niektórzy wędrowni żydowscy egzorcyści ważyli się wzywać imienia Pana Jezusa nad opętanymi przez złe duchy, mówiąc: Zaklinamy was przez Jezusa, którego głosi Paweł.14Robiło tak siedmiu synów pewnego Żyda, imieniem Skewas, który był naczelnikiem kapłanów.15Zły duch im odpowiedział: Znam Jezusa i wiem, kim jest Paweł, ale wy coście za jedni?16I rzucił się na nich człowiek, w którym był zły duch, powalił i pokonał ich, tak że nadzy i zranieni wybiegli z tego domu.Dz 19:13-16 UBG). Imię ma moc, bo stoi za nim Osoba, z którą żyjesz na co dzień.

Historia zmian

  1. Nowa część o tym, że ostatnie słowo zawsze ma Bóg, także gdy inni mówią przeciwko tobie.
  2. Prościej o słowach, którymi Biblia mówi o ogłaszaniu.
Pobierz PDF

Chcesz o tym porozmawiać?

Spotykamy się w grupach domowych w Rzeszowie. Możesz przyjść i zapytać.

Kontakt